Osta kvæði

1. Nokkur gildur bóndi bjó,

átti góða aura,

þar með fé í kvikum kistli

og ævar mikla maura,

         og hugðist vel að geyma.

2. Læsti hann sína matarmaura

vegna vargs og frosta

inni í einum læstum skáp

þar átti hann marga osta,

         og hugðist vel að geyma.

3. Þar átti hann marga osta,

ekki er það til gátu,

mýslur komust í skápinn inn

og skarð í ostinn átu,

         þá tókst ekki að geyma.

4. Átu þær skarð og átu þær tvö,

átu þær þrjú og fjögur,

þá bóndi sá nú fargan þeirra

orð hans voru ei fögur,

         Því honum tókst ekki að geyma.

5. Orð hans voru ei fögur

í so felldan máta:

„Ekki skulu þær grátíslur

mig so lengur skjáta,“

         og hugðist nú að geyma.

6. „Þær tíslur skulu ei skjáta mig,

eg skal búa þeim pressu,“

fór og lauk upp matarskáp

og lætur þar í kisu,

         og hugði nú vel að geyma.

7. En þá kisa þar var læst,

mýsnar kunni hún drepa,

síðan át hún ostana upp

og lét þá ekki sleppa,

         so þá tókst ekki að geyma.

8. Því er það satt sem talað er,

vitið er verði betra,

sumir verða aldrei hyggnir

þó þeir verði sextíu vetra,

         og læra ekki að geyma.

9. Á það lítt við karlmanns lund

að fara með matarmaura,

oft og tíðum það við ber

að það fer í gaura,

         því látum konurnar geyma.