ÍFk númer:
VÓ númer:
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Fyrirsögn á íslensku:
Osta kvæði
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
1. Nokkur gildur bóndi bjó,
átti góða aura,
þar með fé í kvikum kistli
og ævar mikla maura,
og hugðist vel að geyma.
2. Læsti hann sína matarmaura
vegna vargs og frosta
inni í einum læstum skáp
þar átti hann marga osta,
og hugðist vel að geyma.
3. Þar átti hann marga osta,
ekki er það til gátu,
mýslur komust í skápinn inn
og skarð í ostinn átu,
þá tókst ekki að geyma.
4. Átu þær skarð og átu þær tvö,
átu þær þrjú og fjögur,
þá bóndi sá nú fargan þeirra
orð hans voru ei fögur,
Því honum tókst ekki að geyma.
5. Orð hans voru ei fögur
í so felldan máta:
„Ekki skulu þær grátíslur
mig so lengur skjáta,“
og hugðist nú að geyma.
6. „Þær tíslur skulu ei skjáta mig,
eg skal búa þeim pressu,“
fór og lauk upp matarskáp
og lætur þar í kisu,
og hugði nú vel að geyma.
7. En þá kisa þar var læst,
mýsnar kunni hún drepa,
síðan át hún ostana upp
og lét þá ekki sleppa,
so þá tókst ekki að geyma.
8. Því er það satt sem talað er,
vitið er verði betra,
sumir verða aldrei hyggnir
þó þeir verði sextíu vetra,
og læra ekki að geyma.
9. Á það lítt við karlmanns lund
að fara með matarmaura,
oft og tíðum það við ber
að það fer í gaura,
því látum konurnar geyma.