Kvæði um sankti Hallvarð

ÍFk númer:

VÓ númer:

VÓ 78

TSB númer:

Varðveisla á Ísl:

Fyrirsögn á íslensku:

Kvæði um sankti Hallvarð

Fyrirsagnir á öðrum málum:

Lagboði:

Höfundur:

Ókunnur

Kvæðagrein:

Sagnadansar; Vikivakar

Kvæði undir sama bragarhætti: 

Útgáfur: 

Efni kvæðis:

Uppruni og aldur kvæðisins:

Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:

Athugasemd:

1. Vébjörn nefni ég bónda þann

sem bjó á Hlíðarenda.

Oddný heitir kona hans,

gifta mun þau henda.

2. Ólu þau einn ungan son,

gjörðu hann so teita,

gáfu honum virðulegt nafn

og létu hann Hallvarð heita.

3. „Lifðu orðsæl, móðir mín,

gjörðu allt sem best,

skerðu mér kufl af hvítri voð

so nefna megi mig Gest.“

4. Hallvarður á sér vogir tvær,

hans er dyggð að skammta,

þegar hann vegur sjálfum sér

lætur hann fjórðung vanta.

5. Hallvarður á sér vogir tvær,

hans er dyggð að lofa,

þegar hann vegur óríkum

þá skellir fram úr klofa.

6. Hallvarður á sér vogir tvær,

vegur hann sér á minni,

vilda ég hann Vébjarnarson

væri með oss í sinni.

7. Hvar hann kemur á þing eða stefnur

eða á mannamót

glaður er hann við alla lýði,

það eru Hallvarðs hót.

8. Maður einn var í bergi staddur,

horfðist þar til nauða,

tvítugt var þar upp og ofan,

sá hann sér bráðan dauða.

9. „Hallvarður á Hlíðarenda

á so mikið að starfa,

nokkur er von að nafnið guðs

komi nú mér til bjarga.“

10. Þegar hann hafði Hallvarð nefnt,

giftan er fyrir öllu,

rann hann uppá efri björg

sem aðra slétta völlu.

11. Bóndi reri sig einn á sjó,

hann átti lítið fé,

hann sá skammt á sínum báti

fljóta mikið tré.

12. „Hallvarður á Hlíðarenda,

fagurt er drengja val,

háleit væri nú mildin guðs

ef það yrði að hval.“

13. Þá kom á so mikinn stormur,

hvörgi sá til landa,

þokuna lagði fram á fjöll,

margt má manni granda.

14. „Hallvarður á Hlíðarenda,

ég er ei peningasjúkur,

næsta gjörðist eg fáráður

ef meir rekur fram á djúpið.“

15. Þegar hann hafði Hallvarð nefnt,

honum varð allt fyrir auði,

aftur kippti bátinum,

hann sá fljóta reyði.

16. Inni ég ei lengur um þeirra hjal,

eykst mér af því vandi,

flutti hann þennan fríða hval

heim að fögru landi.

17. Þar kom einn inn aumi mann,

borinn frá vænu vífi,

fjöturin urðu að geyma hann,

hann vildi sig ræna lífi.

18. Skar hann sér bita af einni þjós,

hann réði í háls að ganga,

þegar hann hafði niður rennt

þá játaði hann helgum anda.

19. Hvör hann etur af þessum hval

og þakkar guði vel

steðjar að hönum giftan drjúg

og þrýtur aldrei féð.

20. Kona var á skóginum,

hana tók margt að mæða,

komið var að þeirri stund

hún átti barn að fæða.

21. Kona var á skóginum

með so mikilli mæði,

það greiddist ei um hennar hag

nema höndin kom á klæðin.

22. „Hallvarður á Hlíðarenda,

komdu nú til mín,

ég hefi fengið so sára sótt

og það er mér mikil pín.“

23. Hún sá mann á skóginum

með sitt hárið bjarta,

dökkvan hatt á höfðinu

og bar kórónu bjarta.

24. Las hann yfir henni lausnar psálm,

sá var hvörjum æðri,

þá greiddist um hennar hag

so barnið kom á klæði.

25. Barnið féll á slíðrartein,

það er so mikil sút,

daufleg voru dæmin þessi,

í kvið stóð oddurinn út.

26. Hallvarður á Hlíðarenda

er ei þungur á lesti,

gróið var barn þá til var komið

á þriggja nátta fresti.

27. Fóru þeir að leita að því

á þeim sama skógi,

barnið kallaði hárri röddu:

„Hér hvílist mín móðir.“

28. Þagði barn þá til var komið

með sitt hárið bjarta,

Hallvarður mælti fyrir þess munn

en Jesús var í hjarta.