Embedded Files
ÍFk númer:
ÍFk 44
VÓ númer:
VÓ 69
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Fyrirsögn á íslensku:
Kvæði af Nikulási
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
1. Árla myrgins klerkurinn söng.
Nikulás klæddist í sinni sæng.
Hann fór í sinn kyrtil reyð.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
2. Kyrtil reyð,
silkitreyjuna fyrir sinn deyð.
Spennir hann að sér beltið breitt.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
3. Beltið breitt.
Hvörgi sást þvílíkt annað neitt.
Nikulás talar við sveina sín.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
4. Sveina sín:
„Þér skuluð söðla hesta mín.
Söðlið Bleik og söðlið Brún.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
5. Söðlið Brún.
Vær skulum ríða í Peturs tún.“
Þegar þeir komu í borgarhlið.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
6. Borgarhlið
úti stóð Petur með sitt lið.
„Velkominn, Nikulás bróðir minn.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
7. Bróðir minn.
Gakk í búð og drekk hér vín.“
Hann fékk hönum eitt mjaðarhorn.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
8. Mjaðarhorn.
Þar flaut niðri í eiturkorn.
Fyrsta drykkinn að hann drakk.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
9. Að hann drakk
breiða beltið frá hönum sprakk.
Annan drykkinn að hann drakk.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
10. Að hann drakk
þá fann hann sitt hjartað sprakk.
Nikulás talar við sveina sín.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
11. Sveina sín:
„Þér skuluð söðla hesta mín.
Söðlið þann sem bestur finnst.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
12. Bestur finnst.
Nú skal ríða meðan lífið *vinnst.“
Þegar þeir komu á einn skóg.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
13. Á einn skóg
Nikulás leit sitt hjartablóð.
Nikulás féll úr söðli niður.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
14. Söðli niður.
Hans kæru sveinar stóðu þar viður.
Bjuggu þeir um hann títt og oft.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
15. Títt og oft
og fluttu hann heim í sín loft.
Jómfrú út í turni stóð.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
16. Turni stóð.
Hún sá hvar lík að garði fór.
Hún studdist við einn línustreng.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
17. Línustreng.
Þeirri hústrú lá við spreng.
Þar var meiri grátur en gaman.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
18. Grátur en gaman.
Tvö fóru líkin í steinþró saman.
Vendi eg mínu kvæði í kross.
– Hann til hófa reið, hún sá hann aldrei oftar.
Page updated
Google Sites
Report abuse