Kvæði af Imnari og Elínu

1. Tvö vóru þau kóngabörn,

nú er að segja frá,

Imnar hét og Elín ung,

lögðust hugi á.

– Fellur lauf af þeim aldinskógi.

2. Heiman bjó hann sína för,

vann hann það svo skjótt,

kom til ungrar Elínar

um eina miðja nótt.

3. Upp stóð hin unga Elín þá

á sitt safalaskinn:

„Velkominn, ungi riddari,

Imnar frændi minn.“

4. Imnar svaraði Elínu,

hann talar það svo hljótt:

„Til þess er ég kominn

að sofa hjá þér í nótt.“

5. Ansar hin unga Elín þá,

allra vænust vífa:

„Við megum ei til sængur gá

því frændsemi verður að hlífa.“

6. Lögðust þau í sængina niður,

treystu á drottins mildi,

Elín sór við sólargram

að hún það bæta skyldi.

7. Lögðust þau í sængina niður,

gjörðu kross til fóta,

guð sem alla veröldu styður

unni þeim yfirbóta.

8. Hljótt fór sú hin unga frú

með sitt mikla mein,

níu gekk hún mánuðina

með sinn unga svein.

9. Harla mikill í landi var

rekkur á grænum ís.

Á sumardaginn fyrsta

varð hennar faðir þess vís.

10. Síðan lætur hann Prjámus kóngur

setja þing og stefna,

til þess valdi hann kappa fimmtudagur

á Imnar skyldu þeir hefna.

11. Síðan lætur hann Prjámus kóngur

sína þræla þrjá

binda stein um Imnars háls

og sökkva honum í sjá.

12. Síðan lætur hann Prjámus kóngur,

þau voru ráðin grimm,

Imnar flaut á bárunni

og söng á saltarann sinn.

13. Þeim var sökkt í saltan sjá,

guð lini þeirra angri,

Elín flaut á bárunni

með reifað barn í fangi.

14. Tekur hún barn og vefur í dúk,

sjálf komust þau til landa

og sendu það til himna upp

hæstum guði til handa.

15. So gengu þau allan dag

að kær voru þau Kristi,

so féllu þeirra syndir niður

sem lauf af liljukvisti.

16. So gengu þau allan dag

að bæði urðu móð,

þau komu þar að kveldi

sem biskup réð fyrir þjóð.

17. Hvur sem þessa rímu kveður

gangi þeim allt í hag,

Hallur gamli hana hefur ort

á Tómás messudag.

– Fellur lauf af þeim aldinskógi.