Klerks kvæði

1. Sá er einn klerkur í páfans borg

er prýddur veraldarskrauti,

hann hefur víða farið um lönd

og unnið stórar þrautir.

2. Það var klerksins óðalag

að sigla á millum landa.

Hann fann eina fylkisdóttur

og frétti allt hið sanna.

3. Hún bauð klerkinum undir sín borð

að eta og að drekka.

Gjörla kennir hann frúinnar orð

og hrindir sút og ekka.

4. Hann sá eina háva höll

ljóst með kertum brenna,

hann leit upp í frúinnar sæng,

lék honum hugur til hennar.

5. „Hættu þig, hættu þig, ungur riddari,

forðaðu þínu lífi.

Hér kemur minn faðir hverja nótt

og veit hvað um þig líður.“

6. Hann leit á sitt liljublað,

talar hann þessum orðum:

„Á því landi vildi eg vera

sem eg var fæddur forðum.

7. Á því landi vildi eg vera

sem mínum ekka hryndi,

þangað mínar sorgir sendi

enginn mann þær fyndi.“

8. Kóngurinn sig til skemmu gekk

með sitt gjörvallt mengi:

„Standið upp, hin ríka frú,

þér hafið sofið of lengi.“

9. Ansa honum allir í senn

múkar og so meyjar:

„Burt er horfin yðar ríka dóttir,

þér megið eftir þreyja.“

10. Kóngurinn sendir sterkleg bréf

útí Serkjaveldi:

Þau skulu dapran dauðann fá

og brenna á björtum eldi.