Hökulsmokkskvæði

I

Ny kgl. sml. 1141 fol. (V1) og JS 405 4to (V2)

1. Hér býr einn bóndinn upp með á

– í pansara og í plátu –

veglegar á sér dætur þrjár.

– í skusseli og með strútinn breið

með hökulsmokkinn, vopnarokkinn

hann burt reið.

2. Heil og sæl mín lítil stúlka

sástu hvörgi hoffólk ríða?

3. Eg sá undir hlíða

fimmtán hofmenn ríða.

4. Eg sá undir hlíða

eina mey svo fríða.

5. Lifðu vel mín lítil kvinna,

– í pansara og í plátu –

eg skal þetta hoffólk finna.

– í skusseli og með strútinn breið

með hökulsmokkinn, vopnarokkinn

hann burt reið.

II

VÓ

1. Einn bóndi bjó upp með á,

– í pansara og plátu, –

horskar átti dætur þrjár.

– í Sturs og í rútínrei,

hökulsmokkinn, vopnarokkinn, reyrðan ei

og ríddu, ríddu rei.

2. Komu þau boð fyrir bóndann inn

að horfin væri elsta dóttirin.

3. Bóndinn hrindir borðum frá,

honum stár enginn sveinninn hjá.

4. Hann gekk sig til hestahúss,

dökka gangarann hann leiddi út.

5. Hann reið sig svo harðan,

lítil stúlka fyrir honum varð.

6. „Heil og sæl, mín lítil stúlka,

sástu hvörgi hoffólk ríða?“

7. „Eg sá undir hlíða

sextíu hofmenn ríða.

8. Hún var þar í miðjum skara,

rauðagull á hendi bar.

9. Hann reið sig svo lengi

að dökka gangarann sprengdi.“

10. Hann var þar eftir gangandi,

– í pansara og plátu, –

aldrei náði hann hoffólki.

– í Sturs og í rútínrei,

hökulsmokkinn, vopnarokkinn, reyrðan ei

og ríddu, ríddu rei.