ÍFk númer:
ÍFk 7
VÓ númer:
VÓ 53
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Fyrirsögn á íslensku:
Hildibrands kvæði
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
I
1. Hildibrand á sér systur í borg,
– á mína trú, –
hún var gefin á heiðna torg.
– Og enn er hún jómfrú.
2. Hún var gefin og hún var seld
einum ríkum greifa á vald.
3. Einn dag réði hún fyrir löndum
en næstan eftir satt í böndum.
4. Hljóðbjörg spurði greifa sinn:
„Fyrir hvað lætur þú binda mig?”
5. „Fyrir það læt eg binda þig
að þú komst ekki mey til mín.”
6. „Það veit Guð og hin helga sól,
mey kom eg á brúðarstól.
7. Það veit Guð og hið helga skrín,
mey kom eg í sæng til þín.”
8. Hún leit upp og hún leit fram,
hún sá sér öngvan hjálparmann.
9. Hún leit upp til skýja
hún leit hrafninn fljúga.
10. Hrafninn sest á glugga,
hann mun vífið hugga.
11. „Eg skal gefa þér kápu blá
ef segir þú Hildibrandi frá.”
12. „Gefðu mér lifur og lungu
úr honum Þorkeli unga.”
13. „Gef eg þér allt hvað eg gefa má
ef segir þú Hildibrandi mína þrá.”
14. Hrafninn flaug so víða
þar sem skipin skríða.
15. Hrafninn sest á kjallarastól,
blaktir vængjum og lést vera móður.
16. „Hér situr þú, Hildibrand, og hörpu slær,
en eg sá þína systur í böndum í gær.
17. Hún var blá og blóðug
sem öngvan ætti hún bróður.”
18. Hildibrand kastar hörpu á gólf,
stukku úr henni strengir tólf.
19. Hildibrand hrindir borðum fram,
bjór og mjöður um gólfið rann.
20. Hildibrand gekk til hestahúss,
reiður leiddi hann gangvarann út.
21. Á vak hann sté og burt hann reið
myrkvan skóg og langa leið.
22. Hann kom þar að kveldi
sem greifinn stýrði veldi.
23. „Velkominn, Hildibrand, mágur minn,
gakk í höll og drekk hér vín.”
24. „Ég vil ekki drekka vín,
hvar er hún Hljóðbjörg systir mín?”
25. „Hljóðbjörg situr í búðum
og fæðir sveininn prúða.”
26. „Þó fæði hún tvo og fæði hún þrjá
eg vil hana með augum sjá.”
27. „Það er ekki karlmanns siður
að ganga þar inn sem konur eru fyrir.”
28. Klappar á dyr með lófa sín:
„Ljúktu upp, Hljóðbjörg systir mín.”
29. „Eg get ei látið lokur í frá,
járnbönd liggja höndum á.”
30. Fattar hefur hann fingur og smá,
með listum plokkar hann lokur í frá.
31. Hann hjó af henni járnbönd,
heyrðist það á önnur lönd.
32. Það var eina morgunstundu,
greifinn hekk svo hár sem hundur.
33. Þar kom hrafn með krunki,
– á mína trú, –
tók hann lifur og lungu.
– Og enn er hún jómfrú.
II
1. Hildibrand á sér systur í borg,
– í landinu svo víða, –
hún var gefin á heiðna torg.
– Vel má herinn af Dannemark út ríða.
2. Hún var gefin og hún var seld
einum heiðnum greifa á vald.
3. Fyrsta stýrði hún löndum,
annan sat hún í böndum.
4. Hrafninn sest á glugga,
hyggst hann vífið að hugga.
5. „Eg skal gefa þér klæðin rauð
ef, krummi, linar þú minni nauð.”
6. „Ég hirði ei um þín klæði rauð,
og ekki lina eg þinni nauð.”
7. „Ég skal gefa þér klæðin blá
ef Hildibrand segir þú mína þrá.”
8. „Ég hirði ei um þín klæðin blá
og ekki segi eg Hildibrand þína þrá.”
9. „Ég skal gefa þér klæðin græn
ef, krummi, gjörir þú mína bæn.”
10. „Ég hirði ei um þín klæðin græn
og ekki gjöri eg þína bæn.”
11. „Ég skal gefa þér klæðin brún
ef þú ber mín boð í tún.”
12. „Ég hirði ei um þín klæðin brún
og ekki ber eg þín boð í tún.
13. Gefðu mér lifur og lunga
að fæða með mína unga.”
14. „Gjarnan, gjarnan skaltu fá
ef Hildibrand segir þú mína þrá.”
15. Hrafninn flaug so víða
þar sem skipin skríða.
16. Hrafninn sest á glugga,
hyggst hann vífið að hugga.
17. „Heill og sæll, Hildibrand, hörpu slær,
í böndum sat þín systir í gær.
18. Svo var hún blá og blóðug
sem hún eigi engan bróður.”
19. Hildibrand hrindir borðum fram,
brúni mjöður um gólfið rann.
20. Hildibrand gengur í hestahús,
sinn brúna gangvara leiddi hann út.
21. Hildibrand talar hestinn við:
„Viltu voga að bera mig?”
22. „Ég skal gjarnan bera þig,
tala þú aldrei orð við mig.”
23. Hildibrand talar hestinn við:
„Séð hef eg aldrei líkann þinn.”
24. Hesturinn óð með slóðum,
kóngurinn flaut í flóði.
25. Hesturinn kom á þingið fram,
þess galt margur velborinn mann.
26. Hesturinn barði og hesturinn sló,
hundrað manns fyrir fótum dó.
27. Þjóðbjörg talar hestinn við:
„Viltu voga að bera mig?”
28. Ég skal gjarnan bera þig,
tala þú aldrei orð við mig.”
29. Hún minntist við hans fagra munn,
– í landinu svo víða, –
svo er hann sannur kóngsson.
– Vel má herinn af Dannemark út ríða.