Hildibrands kvæði

I

1. Hildibrand á sér systur í borg,

– á mína trú, –

hún var gefin á heiðna torg.

– Og enn er hún jómfrú.

2. Hún var gefin og hún var seld

einum ríkum greifa á vald.

3. Einn dag réði hún fyrir löndum

en næstan eftir satt í böndum.

4. Hljóðbjörg spurði greifa sinn:

„Fyrir hvað lætur þú binda mig?”

5. „Fyrir það læt eg binda þig

að þú komst ekki mey til mín.”

6. „Það veit Guð og hin helga sól,

mey kom eg á brúðarstól.

7. Það veit Guð og hið helga skrín,

mey kom eg í sæng til þín.”

8. Hún leit upp og hún leit fram,

hún sá sér öngvan hjálparmann.

9. Hún leit upp til skýja

hún leit hrafninn fljúga.

10. Hrafninn sest á glugga,

hann mun vífið hugga.

11. „Eg skal gefa þér kápu blá

ef segir þú Hildibrandi frá.”

12. „Gefðu mér lifur og lungu

úr honum Þorkeli unga.”

13. „Gef eg þér allt hvað eg gefa má

ef segir þú Hildibrandi mína þrá.”

14. Hrafninn flaug so víða

þar sem skipin skríða.

15. Hrafninn sest á kjallarastól,

blaktir vængjum og lést vera móður.

16. „Hér situr þú, Hildibrand, og hörpu slær,

en eg sá þína systur í böndum í gær.

17. Hún var blá og blóðug

sem öngvan ætti hún bróður.”

18. Hildibrand kastar hörpu á gólf,

stukku úr henni strengir tólf.

19. Hildibrand hrindir borðum fram,

bjór og mjöður um gólfið rann.

20. Hildibrand gekk til hestahúss,

reiður leiddi hann gangvarann út.

21. Á vak hann sté og burt hann reið

myrkvan skóg og langa leið.

22. Hann kom þar að kveldi

sem greifinn stýrði veldi.

23. „Velkominn, Hildibrand, mágur minn,

gakk í höll og drekk hér vín.”

24. „Ég vil ekki drekka vín,

hvar er hún Hljóðbjörg systir mín?”

25. „Hljóðbjörg situr í búðum

og fæðir sveininn prúða.”

26. „Þó fæði hún tvo og fæði hún þrjá

eg vil hana með augum sjá.”

27. „Það er ekki karlmanns siður

að ganga þar inn sem konur eru fyrir.”

28. Klappar á dyr með lófa sín:

„Ljúktu upp, Hljóðbjörg systir mín.”

29. „Eg get ei látið lokur í frá,

járnbönd liggja höndum á.”

30. Fattar hefur hann fingur og smá,

með listum plokkar hann lokur í frá.

31. Hann hjó af henni járnbönd,

heyrðist það á önnur lönd.

32. Það var eina morgunstundu,

greifinn hekk svo hár sem hundur.

33. Þar kom hrafn með krunki,

– á mína trú, –

tók hann lifur og lungu.

– Og enn er hún jómfrú.

II

1. Hildibrand á sér systur í borg,

– í landinu svo víða, –

hún var gefin á heiðna torg.

– Vel má herinn af Dannemark út ríða.

2. Hún var gefin og hún var seld

einum heiðnum greifa á vald.

3. Fyrsta stýrði hún löndum,

annan sat hún í böndum.

4. Hrafninn sest á glugga,

hyggst hann vífið að hugga.

5. „Eg skal gefa þér klæðin rauð

ef, krummi, linar þú minni nauð.”

6. „Ég hirði ei um þín klæði rauð,

og ekki lina eg þinni nauð.”

7. „Ég skal gefa þér klæðin blá

ef Hildibrand segir þú mína þrá.”

8. „Ég hirði ei um þín klæðin blá

og ekki segi eg Hildibrand þína þrá.”

9. „Ég skal gefa þér klæðin græn

ef, krummi, gjörir þú mína bæn.”

10. „Ég hirði ei um þín klæðin græn

og ekki gjöri eg þína bæn.”

11. „Ég skal gefa þér klæðin brún

ef þú ber mín boð í tún.”

12. „Ég hirði ei um þín klæðin brún

og ekki ber eg þín boð í tún.

13. Gefðu mér lifur og lunga

að fæða með mína unga.”

14. „Gjarnan, gjarnan skaltu fá

ef Hildibrand segir þú mína þrá.”

15. Hrafninn flaug so víða

þar sem skipin skríða.

16. Hrafninn sest á glugga,

hyggst hann vífið að hugga.

17. „Heill og sæll, Hildibrand, hörpu slær,

í böndum sat þín systir í gær.

18. Svo var hún blá og blóðug

sem hún eigi engan bróður.”

19. Hildibrand hrindir borðum fram,

brúni mjöður um gólfið rann.

20. Hildibrand gengur í hestahús,

sinn brúna gangvara leiddi hann út.

21. Hildibrand talar hestinn við:

„Viltu voga að bera mig?”

22. „Ég skal gjarnan bera þig,

tala þú aldrei orð við mig.”

23. Hildibrand talar hestinn við:

„Séð hef eg aldrei líkann þinn.”

24. Hesturinn óð með slóðum,

kóngurinn flaut í flóði.

25. Hesturinn kom á þingið fram,

þess galt margur velborinn mann.

26. Hesturinn barði og hesturinn sló,

hundrað manns fyrir fótum dó.

27. Þjóðbjörg talar hestinn við:

„Viltu voga að bera mig?”

28. Ég skal gjarnan bera þig,

tala þú aldrei orð við mig.”

29. Hún minntist við hans fagra munn,

– í landinu svo víða, –

svo er hann sannur kóngsson.

– Vel má herinn af Dannemark út ríða.