Sumar-danslilja

Góins móa grund rjóð,

greiða heiður listfróð,

þér að bera lök ljóð

mig lystir systir góð.

Af ástar yl

bauga Bil

beztu ósk eg vanda

til handa.

Þakka ber

þýðast mér

þínar veittu velgjörðer.

Unni þér

alt hvað er

elskuríka mín syster.

Sumar nýtt

sést nú blítt,

sólartjaldið blóma skrýtt,

hvolfið vítt

himins prýtt,

hreggið vetrar liðið strítt;

gróðann rétta

fróðir frétta

fyrðar alla heims um bygð;

vermir alt

áður kalt

yndi mynduð sól ávalt;

fuglar sýngja fold kríng;

falleg þíng

í sæðis bíng

sjálf í hríng

með sóma slíng

setur alvaldshöndin,

um löndin.

Þennan ljóma,

bezta blóma,

bragnar jafnan

skyldu róma;

með heiðri‘ og sóma

að degi dóma

drottins lofgjörð vandi,

í standi

lifandi

sál og andi

sídansandi,

að sinnulandi

hverfi stygð.

Geðið kæt,

gleði‘ innræt,

góðar dygðir æ við tæt.

Elskhugann

ástkæran

efli drottinn þinn,

guð og mann,

geðs um rann,

gleðibann

stilli hann

þitt í sérhvert sinn,

líkamann,

eins andann

algjörfan

hefji‘ í himininn.

Litars bátur lendi kendur,

kvendi sendur

vendi‘ í hendur,

víneik fínu kærkominn.

Hrs. Bmfj. 310, 8