Góins móa grund rjóð,
greiða heiður listfróð,
þér að bera lök ljóð
mig lystir systir góð.
Af ástar yl
bauga Bil
beztu ósk eg vanda
til handa.
Þakka ber
þýðast mér
þínar veittu velgjörðer.
Unni þér
alt hvað er
elskuríka mín syster.
Sumar nýtt
sést nú blítt,
sólartjaldið blóma skrýtt,
hvolfið vítt
himins prýtt,
hreggið vetrar liðið strítt;
gróðann rétta
fróðir frétta
fyrðar alla heims um bygð;
vermir alt
áður kalt
yndi mynduð sól ávalt;
fuglar sýngja fold kríng;
falleg þíng
í sæðis bíng
sjálf í hríng
með sóma slíng
setur alvaldshöndin,
um löndin.
Þennan ljóma,
bezta blóma,
bragnar jafnan
skyldu róma;
með heiðri‘ og sóma
að degi dóma
drottins lofgjörð vandi,
í standi
lifandi
sál og andi
sídansandi,
að sinnulandi
hverfi stygð.
Geðið kæt,
gleði‘ innræt,
góðar dygðir æ við tæt.
Elskhugann
ástkæran
efli drottinn þinn,
guð og mann,
geðs um rann,
gleðibann
stilli hann
þitt í sérhvert sinn,
líkamann,
eins andann
algjörfan
hefji‘ í himininn.
Litars bátur lendi kendur,
kvendi sendur
vendi‘ í hendur,
víneik fínu kærkominn.
Hrs. Bmfj. 310, 8