Gleður tíðum mjúk mær

Gleður tíðum mjúk mær

mann í ranni, frábær,

hrindir vanda holl, skær,

heiðurs greiðir svör.

Mærð óspör,

mensvör,

mín til þín skal venda

að enda.

Snildarfljóð

mildar móð,

mjaldurs foldar elda slóð.

Þiggðu ljóð

gæzkan góð,

gamansöm, af hjörfarjóð.

Eg bið þig

elska mig,

allra kvenna blóm,

sniðug, fróm

með sjallan róm,

snót ágæt að mínum dóm.

Innir greiða,

linnir leiða

lundum handar mjalla brík.

Sætan hér,

mætust mér

mestu ást og trygðir lér.

Styður ró,

frið og fró,

fagnað bjó

og hagnað þó.

Æ hve glóir

mittismjó

meyjan sú hin skýra,

dáhýra.

Varnar pín,

man mín,

muninn unun hefir sín

auðs hjá lín,

en ángur dvín;

eyðir neyð og kvíða

hin þýða

hugþýða

sólin fríða

fræningshlíða,

fáguð prýði,

glöð í lund.

Brúðar glans

lýðir lands

ljósan prísa auðs í krans.

Margir stá

senn að sjá

svanna þann á grund.

Hana þá,

hrínga Gná,

hratt ef má

eg vil á

æ þinn komast fund.

Segðu: „já

helzt mér hjá

halur, dvel um stund“.

Svarafár

eg fel þér hjalið

vel út valið,

dægilegast dygðasprund.

[Eptir munnmælum]