Funa ægis fold blíð
með gæði,
fróm auðar Gná,
fögur úng og hugþýð,
svo bæði
hlýði höldar á,
dygðum vafin dáfríð,
eg ræði
og dikta satt í frá;
drottni kær og hans lýð
um svæði,
gjörla gæfuhá.
Að nna úngri auðshlíð
án mæði
og una henni hjá,
eg held bezt um lífstíð,
þeim næði
slíka frægð að fá.
Manns hún linar mart stríð
og bræði,
mein og alla þrá.
Mærðar fellur svo smíð
og kvæði;
hverfi óðarskrá.
Hrs. Bmfj. 639, 8 (Varðgjárkver). Kvæði Stefáns Ólafssonar II. 1886, bls. 9–10, eptir hrs. 265, 8, 271, 4, hrs. J. Árn. B IV, 8. og Bergsbók hins sama. Sumir eigna vísuna séra Benedikt Jónssyni í Bjarnanesi. Kvæðið er eftir Benedikt Jónsson í Bjarnarnesi (1725).