Foldin fríð í runni

Foldin fríð í runni,

fegri‘ en gullið hreint,

þér eg þýðast unni,

þótt það verði seint.

Foldin fríð,

fékk mér stríð;

færi‘ eg henni mærðarsmíð.

Auðgrund blíð

árla‘ og síð

aldrei líður úr minnishlíð.

Hamíngjan styðji hverja tíð

horska hríngagrund.

Þótt farið sé um veröld víð

vænna finnst ei sprund.

Hamíngjan fylgi‘ á hverri tíð

horskri veigagrund.

Henni má

heiður ljá,

hárið er gult sem humall að sjá,

fíngursmá

björt á brá,

betur mikið en eg kann tjá.

Fölt er gullið frúnni hjá

fagurt með skæran lit;

líkt sem blandist blóð við snjá

björt er falda fit.

Ef dregur önd

dregla strönd,

drjúg man eg þín ástarbönd;

mýkir grönd

og meinin vönd,

að júngfrú gaf mér hjarta‘ og hönd.

Nú meiga kappar kljúfa rönd

kæru nafni‘ að ná

Lúti henni lýður og lönd.

Lifi vel gullhlaðs ná.

Hrs. Bmfj. 319, 8