Bæti brag
bragslíngust mér í hag;
auðarslóð
mýkir móð,
mér er hún góð,
ástblíð
þelþýð
þundum og sprundum.
Kjalars bát temur
og klæðin vel semur,
mér kemur í stans
inndælið hans,
um álfurnar lands
sem Orpheus dans,
streingi stillanda,
fögnuð fyllanda,
fæðir gyllanda
skáldmæla skans.
Gleður mig
geðs um stig
gullinn streingur ljóða.
Ágætlig
sýnir sig
Suttúngs láin góða.
Armslóða
eik rjóða,
bezt mér nær að bjóða
birgðir Ásaþjóða.
Sýngja undir
grónar grundir,
gleði hjörnuðu stundir.
Áls glóða
úng tróða,
fjörið ássins fróða
flæddi‘ um rænu sjóða,
sú er til löndúngs lagar
lundhaga
mærð stagar,
stærð kraga,
stilt með Kvásis gróða,
fremd fljóða
fær tróða.
Æ, Jesú,
annast þú
ætíð þessa hríngsbrú,
hún því nú
hefir á þér sterka trú.
Dýr hrundin
hýr, skír í lundu,
flýr stundin
fýrs mýra grundu,
ýr lundin,
lýr mundin
á Týrs fundinn
frír víra sprund.
[óvíst með uppruna]