Bæti brag

Bæti brag

bragslíngust mér í hag;

auðarslóð

mýkir móð,

mér er hún góð,

ástblíð

þelþýð

þundum og sprundum.

Kjalars bát temur

og klæðin vel semur,

mér kemur í stans

inndælið hans,

um álfurnar lands

sem Orpheus dans,

streingi stillanda,

fögnuð fyllanda,

fæðir gyllanda

skáldmæla skans.

Gleður mig

geðs um stig

gullinn streingur ljóða.

Ágætlig

sýnir sig

Suttúngs láin góða.

Armslóða

eik rjóða,

bezt mér nær að bjóða

birgðir Ásaþjóða.

Sýngja undir

grónar grundir,

gleði hjörnuðu stundir.

Áls glóða

úng tróða,

fjörið ássins fróða

flæddi‘ um rænu sjóða,

sú er til löndúngs lagar

lundhaga

mærð stagar,

stærð kraga,

stilt með Kvásis gróða,

fremd fljóða

fær tróða.

Æ, Jesú,

annast þú

ætíð þessa hríngsbrú,

hún því nú

hefir á þér sterka trú.

Dýr hrundin

hýr, skír í lundu,

flýr stundin

fýrs mýra grundu,

ýr lundin,

lýr mundin

á Týrs fundinn

frír víra sprund.

[óvíst með uppruna]