Ala sólar blíð Bil;
bjóða ljóð eg þér vil;
leiki kvik á lángspil
lög þrásgöguð mín,
geðug fín
gulls lín,
glöð í sínu lundi,
stef stundi,
reist raung,
leyst, laung.
læst í ást við hrínga spaung;
dverga faung
um dægur straung
drýgja fíóls streingja saung.
Dygðarík
dúkabrík,
dæglega fríð,
græðir stríð,
geðþýð,
glansar eins og sólin blíð;
skorðar værðir,
forðast flærðir
fljóðið siðugt þels um vík.
Moturs gátt
setur sátt,
sútar bætir þéttan slátt.
Fella skal
trega tal
trygðir ala‘ í hrygðar dal;
gleður hal
og vífaval,
vekur mjúkar þægðir,
hughægðir.
Hýr í lund
hrínga grund,
hvenær mun eg eina stund
trega bundinn
fá þinn fund
fram við glamma strindi?
Mens lindi,
með yndi,
trygð svo bindi,
böli hrindi,
Beslu vindi
ljáist ró.
Æðisgóð,
gæðafróð,
glaða, blíða klæðaslóð,
bægja mér
burt frá þér
bráðar nauðir þó;
sárt mig sker
sútar gler,
síður fer,
horfin er
kæran mittismjó;
bíð eg hér,
blíðu þver,
beygður í hrygðar þró.
Í ofurkofum
élja fálu,
selja bála
skelja skála,
mundu þann sem mærð til bjó.
Hrs. Rasks 87, 62 bl.