Alar sólar blíð Bil

Ala sólar blíð Bil;

bjóða ljóð eg þér vil;

leiki kvik á lángspil

lög þrásgöguð mín,

geðug fín

gulls lín,

glöð í sínu lundi,

stef stundi,

reist raung,

leyst, laung.

læst í ást við hrínga spaung;

dverga faung

um dægur straung

drýgja fíóls streingja saung.

Dygðarík

dúkabrík,

dæglega fríð,

græðir stríð,

geðþýð,

glansar eins og sólin blíð;

skorðar værðir,

forðast flærðir

fljóðið siðugt þels um vík.

Moturs gátt

setur sátt,

sútar bætir þéttan slátt.

Fella skal

trega tal

trygðir ala‘ í hrygðar dal;

gleður hal

og vífaval,

vekur mjúkar þægðir,

hughægðir.

Hýr í lund

hrínga grund,

hvenær mun eg eina stund

trega bundinn

fá þinn fund

fram við glamma strindi?

Mens lindi,

með yndi,

trygð svo bindi,

böli hrindi,

Beslu vindi

ljáist ró.

Æðisgóð,

gæðafróð,

glaða, blíða klæðaslóð,

bægja mér

burt frá þér

bráðar nauðir þó;

sárt mig sker

sútar gler,

síður fer,

horfin er

kæran mittismjó;

bíð eg hér,

blíðu þver,

beygður í hrygðar þró.

Í ofurkofum

élja fálu,

selja bála

skelja skála,

mundu þann sem mærð til bjó.

Hrs. Rasks 87, 62 bl.