Háttatal

TVÆR LÍNUR

ÞRJÁR LÍNUR

1. Látum af hárri heiðarbrún

ljóshraða svífa sjón

sviptigið yfir frón.

Teigað hef ég pólitúr

í pukri mesta niður í skúr

og drakk þar fullri flösku úr.

FJÓRAR LÍNUR

1. Hingað kom með kálfa tvo

kænn að velja um staði,

einatt sagði: Ho, ho, ho,

– Hallur á Breiðavaði.

1. Aðfangadagur dauða míns

drottinn þá kemur að

hyl mig í undum hjarta þíns

hef ég þar góðan stað.

Einn guð í hæðinni

huggarinn þinn

líknsamur hann huggi þig

litli ljúfur minn.

Himnasmið ég hæstan bið að hjálpa mér

svo elski' ég dyggð, en enga lygð, um ævi hér,

og heilaga skrift ég skilji ger,

skapari minn, til vegsemdar þér.

1. Skónála-Bjarni í selinu svaf,

segja vil ég þér nokkuð þar af.

Kom til hans álfkona fögur og fríð,

sá hann enga vænni um sína lífstíð.

"Móðir mín í kví, kví,

kvíddu ekki því, því;

ég skal ljá þér duluna mína

að dansa í og dansa í."

1. Rís upp, Drottni dýrð, syngdu sála mín

eins og sú góða englahirðin þar skín.

Ver snör til strax nú hann að lofa með þinni trú,

því að gott af honum þiggur allt þú.

1. Stássmey sat í sorgum,

sú var ára tólf,

móðir gekk um gólf

hrygg í hugarins borgum.

FIMM LÍNUR

1. Í Austurríki eitt furðu frítt

finnst slot sem ég greini,

af gulli og silfri geðlega prýtt,

geðlega prýtt,

gjört af marmarasteini.

Drakk ég í gær,

og drekk ég enn,

quia, því að, 

sumus, erum,

homines menn.

Hátíð fer að höndum ein,

hana vér allir prýðum.

Lýðurinn tendri ljósin hrein

–Líður að tíðum,

líður að helgum tíðum.

1. Sá ljósi dagur liðinn er,

líður að næturstund, 

ó, herra Jesú, hjá oss ver, 

hægan gef þú oss blund.

– Gleðji oss guð í himnaríki.

Djákninn tók sér bók í hönd

og brátt að dyrunum vendi;

kærust bóndans kyrtlaströnd

kastgrjót eftir sendi.

Stolten Amor! Marteinn föðurbróðir!

Dyspoteus hét drengurinn heiðinn

af djöflinum var hans maktar seiðinn

í huganum var hann harla reiðinn

hans var dóttir dýr að sjá,

blessuð meyjan Barbará.

Sof þú blíðust barnkind mín

byrgðu aptur augun þín

friðarins Guð þér frelsi bjó

fyrir það sofð′ í góðri ró

– dreymi þig Drottin dýrðarhæstan og dillidó.

1. Kepptist við að koma í Róm

og kaupa sér þar helgidóm,

gekk og reið með gras í skóm,

sem gerðu menn þá víða.

Junkur vill til Rómarborgar ríða.

1. Hér er sagan harmakauna

hvað Þorláki bar til rauna,

vildi gullskorð góðu launa

greina skal þar frá.

Legillinn hans Láka lagði framhjá.

Búrið geymir býsna margt.

Bæði ker og annað þarft.

Aska, diska, öskjurnar,

ámur, trog og skjólurnar.

Kirnur líka og kæsidallar kúra þar.

Hæstur guð eg heiti á þig,

heilagur andi lær þú mig

um dýrðar verkin að dikta þín

og drottins brúður sú lifandi skín

svo kunni eg að heiðra Cristophorus í kvæði mín.

Kristján í Stekkholti' í kaupstað með nautin sín ríður.

Kúfskjótta merin sem ljósgeisli' um jörðina líður.

Hátt ber hans lof.

Hans er þó aldrei um of.

Safnaðarfulltrúinn fríður.

Sjálf reynslan fær svoddan kennt,

að sanndæmið er ei öllum lént.

Sitt vill hvörjum sýnast þrátt,

segi eg gamlan veraldarhátt,

– að getur ei mann gjört so öllum líki.

Utanlands í einum bý

ekkja fátæk lifði,

fróm og guðhrædd geði í,

góðan orðstír fékk af því,

engan mann í athöfn sinni styggði.

Einu sinni átti ég kjól í sníðum

aldurs seint á nokkrum mínum tíðum,

í tólf mánuði tættur var,

tvær og átta konurnar,

einatt þó með andvökum stríðum.

SEX LÍNUR

Björt mey og hrein

mér unni ein

á Ísa- köldu landi;

sárt ber eg mein

um sinnu rein

sviptur því tryggðabandi.

1. Krummi svaf í klettagjá,

kaldri vetrarnóttu á,

::verður margt að meini::

Fyrr en dagur fagur rann,

freðið nefið dregur hann

::undan stórum steini.::

Heitan blóðmör hæ,

hangikjöt ég fæ

þegar koma kæru jólin.

Kaffi, kertin rauð

kökur, sykur, brauð.

Svo fer ég í sunnudagakjólinn.

Fyrðum bæði' og falda ungri gefni,

færa vildi' ég gamansemdar efni,

og þeim stuttan birta brag,

sem breyta eftir holdsins hag með heimsins lag;

Æðstur þeirra örlögum kann breyta

og aðstoð hrelldum veita.

1. Gleður mig enn sá góði bjór,

guði sé þökk og lof;

þó mín sé drykkjan megn og stór

og mjög við of,

mun þó ei reiðast drottinn vór.

– Hýr gleður hug minn.

Nú grætur mikinn mög

Minerva táragjörn.

Nú kætist Móría mjög

mörg sem á dárabörn.

Nú er skarð fyrir skildi,

nú er svanurinn nár á Tjörn.

Ó minn Friðrik allra bezti

inndælasta gleðin mín,

háfögnuður hjartans mesti

hugskots fyrir sjónum skín.

Meðan blóð í æðum er,

ann jeg góði vinur, þjer.

Hér er kominn höldur grár,

harðindanna faðir,

í traðir,

Þorri kall, og það er mér sagt

þyngi drótt með sinni makt

svo skerpist skaði.

Blástjarnan þótt skarti skær

hún skal ei framar pína 

sjón mína

því aðrar fegri eru tvær

er mér tindra miklu nær

og undir Svöfu augnabrúnum skína.

Man eg þig, mey!

er hin mæra sól

hátt í heiði blikar;

man eg þig, er máni

að mararskauti

sígur silfurblár.

Ég byrja reisu mín,

Jesú, í nafni þín,

höndin þín helg mig leiði,

úr hættu allri greiði.

Jesús mér fylgi' í friði

með fögru englaliði.

Drengur nokkur átta ára,

alinn af blóði fiskimanns,

lyst til fékk og löngun sára

leiðir kanna gedduranns,

vaða pytti vatns óklára

var því iðja dagleg hans.

Einar brúkar síðhempuna' á sjóinn,

sérdeilis þá hann er vætugróinn.

Gyrtur bandi,

ginflakandi,

í góðu standi,

langt úr landi róinn.

Raun er að vera rassvotur,

raun er að vera syfjaður,

raun er að hafa rýrt í vömb,

raun er að missa stekkjarlömb,

raun er að vera ei ríkur þar,

raun er að vera sumstaðar.

Ununar slíkrar ég má sakna,

öll taka að finnast dægur löng,

árla þá ég á vorin vakna

við þann ófagra morgunsöng,

þá krummar fljúga að húsum heim,

hundarnir fara að gelta að þeim.

Hjöluðu tveir í húsi forðum

hlýddi eg gjörla þeirra orðum,

gjörði eg ekki við mig vart.

Hinum sagði maðurinn minni

mikinn part af ævi sinni:

Í holtum nærri heyrist margt.

Það er nú kvæðið komið hér í bý

um þau Jófrey og Ólöfu mey,

það hefst af þeirra vilja.

Það hefur mér verið svo sannlega sagt

þeim hefðu nornirnar forlögin lagt,

væri óhægt að skilja.

SJÖ LÍNUR

1. Tvenn er

tíðin daga' og nátta.

Tekst vér

tónum söngva þátta.

Sést, að syfjar menn,

svo kvað brúðguminn;

hann bað: best er að fara' að hátta.

Æ! skilnaðar skúr,

hvað ertu mér beiskur og sárlega súr?

Mín gleði er öll burt og umvend í grát.

Mín lyst hefur sveimað í sorganna mát,

vinar ég sakna sem var mér kær.

Æ! væri’ hann mér nær,

æ! væri’ hann mér nær.

Kærustu minni' og krúsarlá

kemur ei rétt vel saman;

vill mér önnurhvor víkja frá,

verð ég þá ljótur í framan.

Að báðum mesti missir er;

mætara yndi stúlkan lér,

en flaskan fleira gaman.

Eilífur er sig gamall kall,

hann siglir suður með sandi,

heima situr hún Úlfhildur,

hún kann að róa rambinn.

Vel kann hún að róa ramb,

og sjálf ber hún sitt ástarband.

– Meðan ekki er bóndinn heima.

Tóbakið hreint,

fæ gjörla greint,

gjörir höfðinu létta,

skerpir vel sýn,

svefnbót er fín,

sorg hugarins dvín,

sannprófað hef ég þetta.

Administrator Ari

í æru dingli rólum;

hann þótt hjeðan fari

í heiðurs skrýddum kjólum,

minning hans æ hjari

og hangi ofar sólum.

„Amen á Hólum!"

Langar mig í lífs höll,

leiðist mér heims ról.

Hér er sorg og eymd öll

en hjá guði nóg skjól.

Læt eg hjartans leikvöll

líta uppá Guðs stól

þar sem eilíf er sól.

1. Hvert sinn á haf blá

halda maður ei má,

eða af ótta þá

öldum sneiða svo hjá,

að hann leggi í lá

landinu svo skammt frá,

að skip megi á grunn gá.

Á fjallatindum fríðum

fönnin hvíta skín,

gróður í grænum hlíðum,

glitrar snjór þar dvín;

þar hjá lindum lifna blóm

og í runnum fugla fjöld

fögrum kveður hljóm.

Rögnis rósar minni

rekkum að eg inni;

beint af biskup einum

bragsmíð að vér greinum;

norður á Hólum náði

nýtr að herrans ráði

að stýra stoltu láði.

Letrin greina skötnum skýr,

skemmtan margra landa,

í Englandi eitt ævintýr

ýtum bar til handa,

á einum stórum stað

klaustrið stóð með mikilli makt,

munkar héldu það.

Eg gekk einn morgun árla

út að skemmta mér.

Dagur gaf drengjum varla

dýra birtu af sér.

Framhjá fögrum lundi

ferðast gerði eg þá,

furðu fagur var sá.

Af djúpri hryggð ákalla eg þig,

ó, Guð, hlýð röddu minni,

þín náðug eyru opni sig,

að eg bænheyrast kynni.

Ef syndir og athæfi illt

álíta og tilreikna vilt,

hver stendst fyrir reiði þinni?

1. Hjartans langan jeg hef til þín,

jörðu á,

Jehóvá;

hratt í burt líður ævin mín,

Jesú minn,

leysa því hjeðan lystir,

og lifa með þjer, elskhuginn minn, Christe!

1. Ei er andvakan góð,

andvöku fylgir angursmergð,

hún mæðir fyrða og fljóð;

hugurinn hvarflar víða,

af henni er trauðla rótt um nótt,

lífinu safnar sóttum ótt,

set ég það fyrst í óð.

1. Heyr þú, Guðs barnið góða,

sem grætur tíðum

og hverju herrans roða

á herðar ríður.

Hlé meðan verður hljóða,

hlusta til minna ljóða

að syrgir síður.

1. Lúkidór, sem hollri hjörð

hélt á beit um sumarstund,

sofna gerði sætt á jörð,

sólin brenndi auðarlund,

því ei hvíldi næsta nein

næturró hans augastein,

Krýsillis því olli ein.

1. Historían ný til handa bar,

hver úr ebresku útlögð var

á Grænlands mál með artugt snið, –

erkirisar þar kannast við, –

hafði til Íslands hafísinn

hingað til vor einn veturinn,

í annálum þetta eitt ég finn.

Enn meira gaman að glíma þó er,

gleður það hugkjæti sveina;

ánægður sjerhver upp á það sjer,

íþróttir tveir menn ef reyna,

:,: fimir mest,

ef frestur sjest,

fælir í burtu kyrrsetu pest. :,:

Mitt flöskuflón

við fylgdumst að því Bakkus lét oss verða hjón.

Við fylgdumst að.

Þar skal enginn hjónaskratti komast að.

Þá úti bylur ísafjúk

mín inni gistir flaskan mjúk

klúk klúk klúk klúk.

ÁTTA LÍNUR

1. Krúsar lögur

kveikir bögur

og kvæðin smá,

dæmisögur og glettur grá;

skúmin fögur

fótaskögur

færa margan á.

Inter pocula.

Allmáttigr Guð, allra stétta

yfirbjóðandi engla ok þjóða,

ei þurfandi stað né stundir,

staði haldandi í kyrrleiks valdi,

senn verandi úti ok inni,

uppi ok niðri ok þar í miðju,

lof sé þér um aldr ok æfi,

eining sönn í þrennum greinum!

Forðum tíð einn brjótur brands

bjó við álfur Júðalands;

riddari var, en heitið hans

hermir ekki saga.

Alexander son hans var,

sveinninn afl og hreysti bar;

frægri maður fannst ei þar

fyrri um þá daga.

Fagurt er í Fjörðum

þá frelsarinn gefur veðrið blítt

hey er grænt í görðum

grös og heilagfiskið nýtt.

En þá veturinn á þeim tekur sveigja,

veit ég enga verri sveit

um veraldar reit.

Menn og dýr þá deyja.

Ó, mín flaskan fríða!

flest ég vildi líða,

frostið, fár og kvíða,

fyrr en þig að missa;

mun ég ei mega kyssa

::munninn þinn þinn þinn?::

munninn þinn svo mjúkan finn,

meir enn verð ég hissa.

Kveðju mína og kærleiksband

í kvæði vil ég hér bjóða

öllum þeim um Ísaland,

sem eru því samhljóða

að Guð lofa fyrir hið góða

einkum þó ég voga vel

Vestfirðinga að nefna til

fróma og fróða.

Kysstu mig, hin mjúka mær,

þú ert sjúk.

Kysstu mig hin mjúka mær,

því þú deyr.

Glaður drekk ég dauða úr rós,

úr rós

á vörum þín,

því skálin er svo skær.

Þórður minn, Þórður minn,

það hver sér,

að bíta smátt brauðið grátt,

ei þurfið þér.

Úr Dölum fáið þér drjúgum smér,

dropul Saurakýrin er,

þegar á ári þrisvar ber, 

þrisvar ber.

M. Ó, mín 

hjartans ástar baugabrú,

til þín,

því að engin er sem þú,

hugtrú

hef eg gefið, heyrðu mig:

:,:viltú

afmá þann, sem elskar þig?:,:

Sit ég og syrgi mér horfinn

sárt þreyða vininn

er lifir í laufgræna dalnum

þótt látin sé ástin.

Fjöll eru og firnindi vestra,

hann felst þeim að baki.

Gott er að sjá þig nú sælan,

þá sigrar mig dauðinn.

Stóðum tvö í túni,

tók Hlín um mig sínum 

höndum, haukligt kvendi, 

hárfögr ok grét sáran; 

títt flugu tár um tróðu,

til segir harmr um vilja,

strauk drifhvítum dúki

drós um hvarminn ljósa.

Dagur er, dýrka ber

Drottinn, Guð minn.

Nótt er liðin, lof sé Guði.

Ljós skín,

gleður enn marga menn

myrkra flóttinn.

-Líf og sál, líka mál

lofi Drottin.

Guð blessi börnin

bæði ung og smá,

vís er þeim vörnin

voðanum frá,

sæl eru þau þá,

þegar þau fá sinn guð að sjá,

heilaga engla horfa' upp á

og með þeim syngja gloriá.

Bóndi svarar býsna reiður:

„Burtu farðu, krummi leiður!

líst mér af þer lítill heiður,

ljótur ertu á tánum,

krumminn á skjánum,

nema þú sért í svörunum greiður

og segir mér tíðindin."

Gef mér bita’ af borðum þínum, bóndi minn!

Aldrei skal ég eiga flösku.

Aldrei drekka brennivín.

Aldrei reiða ull í tösku.

Aldrei bera tóbaksskrín.

Aldrei róa, aldrei slá.

Aldrei neinni sofa hjá.

Aldrei éta, aldrei sofa.

Aldrei neinu góðu lofa.

Endurreist er hér stúka

Ég varð til gagns um leið.

Hægt var mér litlu að ljúka 

léttan í Hraun ég reið.

Undan því sprakk sú Rósin

sem að þið sjáið nú, 

lýsir upp mannamótin,

fegurst er fjólan sú.

Ólafur karlinn aumi,

út er genginn að slá.

Í veraldar vonsku glaumi,

velkist hann fuglinn sá.

Höggin svo hátt nam keyra,

heyið fellur á grund.

Allt síðan upp má reyra

öðrumegin á hund.

Viðeyjarstofan víð og há,

varla ég þar frá sný,

hún var af tveimur heilfull gjá,

hana þeir kreistust í.

Einn sá þriðji og það er frá,

þar gæti rúmast frí.

einn kaffibolla hundum hjá

hann úti lapti því.

Grýla fór á fjöll og bjó,

og var hún í burtu lengi.

Gaf hún börnum brúna skó,

með hnappagull/korn og þvengi.

::Þetta gaf hún Þóru litlu

áður en hún fór af stað

og dálítinn lambsfót

að leika sér að.::

Undir bláum sólarsali,

Sauðlauks- upp í lygnum -dali,

fólkið hafði' af hana gali

hvörs-dags skemmtun bænum á,

fagurt galaði fuglinn sá;

Og af fleiri fugla hjali

frygð um sumar-stundir

Listamaðurinn lengi þar við undi.

Kom ég út og kerling leit ófrýna,
svo kátlega hún á mig tók að blína.
Hana eg spurði um heit og nafngift sína.
„Hér er“, sagði hún, „Grýla, skrýtin trýna.
Reyna vilda eg rausnargeð þitt fína,
rammlega tekur sulturinn mig að pína,
í frosti svöngum fáum trú eg hlýna,
fæðu vantar, tóm er matarskrína.

Sigurður sig upprétti,

sönglandi slær í gríð.

Jón hrygginn boginn bretti,

bölvar við höggin tíð.

Hún Kristín keppist við.

Steindór hálfboginn stendur,

stríðólmur hamast Gvendur

og Vigdís hans við hlið.

Þyt leit ég fóthvatan feta,

fold, hark, en mold sparkið, þoldi;

grjót fauk, því gat vakur skotið,

gekk tíðum þrekkhríð á rekka;

rauk straumur, ryk nam við himin,

rétt fór og nett jór á spretti;

ei sefast ákafalífið,

öll dundu fjöll, stundi völlur.

1. Ó Jerúsalem, upp til þín

önd langar mín,

þú, sem af gulli glóir og skín

með guðvefslín,

börnin þar sem byggja þín,

með blóma sín;

gleður þau vín, grandar ei pín,

glansa sem jaspis og rúbín.

Fjórar frægar stýra

frómleik, veg og sóma

allra manna í milli,

marghæfar til gæfu.

Fríðum fylgir systrum

fjöldi af dyggðum völdum.

Þær prýða dýrum dáðum

dreng þann eftir gengur.

1. Menn hafa þrátt í myrkri hér,

– Væri' eg einn sauðurinn í hlíðum –

margt til gamans fundið sér,

– skyldi' eg renna' í Áradal. –

þar sem fúlt og fámennt er

og fólk er ekki tíðum,

Forða hríðum,

forða mér við hríðum.

NÍU LÍNUR

Ég vildi að sjórinn yrði að mjólk,

undirdjúpin að skyri,

fjöll og hálsar að floti og tólk,

frónið að súru sméri.

Uppfyllist óskin mín,

öll vötn með brennivín,

Holland að heitum graut,

horngrýti gamalt naut,

Grikkland að grárri meri.

Í þann tíma ríkti í Róm

ræsir einn á láði,

kristnum veitti dauðadóm,

Drottins vini þjáði –

og fjöri svipti frá.

Diocletianus er

illur nefndur sá;

ótal marga helga hér

í hel lét þessi slá.

1. Æ, nú er gaman og gleði á ný,

hell á,

því Evan stólinn vill stíga í,

hell á;

kórdjáknar hans skulu hraðir byrja,

með hárri gloría röddu kyrja.

Drekk út, skenktu aptur,

tæm staupið, skenk aptur,

drekk út.

Þegar Halldóra bekkinn braut

bombsa náði í henni;

gyðjan ofan á gólfið hraut,

glöggt þann atburð ég kenni.

Salvör í Króki sat þar hjá,

sú varð bereygð í framan;

Halldóra litum bússin brá,

bískældist hún öll saman,

það þótti þegnum gaman.

TÍU LÍNUR

Ég veit

eina baugalínu,

af henni tendrast vann

eldheit

ást í hjarta mínu,

allur svo eg brann;

bjartleit

burtu hvarf úr rann.

Nú er ei hugurinn heima

því hana ei öðlast kann.

Annars erindi rekur

úlfur og löngum fann ei par,

læst margur loforðsfrekur,

lítið varð af því heitið var,

meðan slær

orð við eyra

er mér kær

vinur að heyra,

sé ég fjær,

svo er það ekki meira.

Hatturinn og hún húfa

hittust eina stund,

ból sér gerðu búa

á breiðri stekkjargrund.

Lengi dags þau lágu

og leikinn frömdu sinn.

Ýtar engir sáu,

því af bar stekkurinn.

Lystug bæði léku þá,

ljóst ég ræði þessu frá,

foldarsvæði fögru á.

Felli' ég óðinn minn.

Í Babýlon við Eyrarsund,

ævi vér dvöldum langa.

Eyddist oss féð á ýmsa lund

og réð til þurrðar ganga.

Loksins í húsið hjástoðar

hengdum vér sparibrækurnar,

því oss tók sárt að svengja.

Þeir innbyggjarar í þeim stað,

sem oss höfðu svo margsnuðað,

hótuðu oss að hengja.

Hvað mun veröldin vilja?

Hún veltist um svo fast

og hennar hjólið snýr.

Skepnan tekur að skilja,

skapleg setning brast

og gamlan farveg flýr.

Hamingjan veltir hjóli niður til jarðar,

háfur eru til einskis vansa sparðar,

en leggst í spenning löndin, góss og garðar

en það aktast miður sem meira varðar.

Hvað mun því valda

að vorrar aldar

er víl svo hátt?

Þeir fénu ei halda

þó fjúkin tjalda

um fenta gátt;

sú grandaði ei alda

þeim gömlu þátt;

mig girnir að skjalda

um slíkan hátt.

1. Það er ekkert utan gleði

ævinleg á sunnudagskvöld,

yndi þar hvör öðrum léði,

unz þeir fá sín makleg gjöld,

leggja niður loks að beði

lúin og máttlaus beinin sín

hjá honum Jóni Hjaltalín

Sá það vissi sem mér téði

satt frá þessum glansa

allan veturinn eru þeir að dansa.

ELLEFU LÍNUR

Amors bönd og byrði þung

beygir mig næsta mjög;

það ert þú, frú Venus ung,

fárleg mér veitir slög;

með yndis örvum þín

eykur mér sorg og pín;

mitt hjarta

má kvarta

um hugarins hætta þrá.

álíttu mig nú, elskuleg,

svo angri skiljist frá.

1. Gæskuríkasti græðari minn,

gef mér í hjartað andann þinn,

kveik þar inn logandi ljóma.

Skilningarvitin skörp gjör mín

skær so eg kunni orðin þín

læra, lesa og róma.

Ó, Guð, ó, Guð!

græð mig spilltan,

vegi á villtan

veraldar ranna.

Léna mér aumum þitt ljósið sanna.

Vappaðu með mér, Vala,

verð ég þig að fala

komdu ekki' að mér kala

keyrðu féð í hala;

nú er dögg til dala,

dimma tekur á víðinn

– fjármanna hríðin –

þú átt að elska smalann

sem þitt eigið blóð

 – fjármanna hríðin

er full af bölmóð.

1. Grýla grá í æði

gekk með sjóarflæði,

svört og svipill bæði,

sú hefur aldrei næði

nema börnum blæði;

brytjar hún þau í pottinn sinn.

– Boli og Grýla brutust inn –

Svo sem kennir kvæði

krakkana á hún fjóra.

– Báru þau hingað belginn sinn stóra.

Margt er manna bölið

misjafnt drukkið ölið

lífs um tæpa tíð;

í dag byljir bíða,

bjart er loptið fríða,

á morgun hregg og hríð,

viltur er sá,

sem væntir á

stöðugt lengi

gleðinnar gengi,

gjörvöll hverfur blíða.

TÓLF LÍNUR

Hatturinn og hún húfa

hittust eina stund,

ból sér gerðu búa

á breiðri stekkjargrund.

Lengi dags þau lágu

og leikinn frömdu sinn.

Ýtar engir sáu,

því af bar stekkurinn.

Lystug bæði léku þá,

ljóst ég ræði þessu frá,

foldarsvæði fögru á.

Felli' ég óðinn minn.

Áður á tíðum 

var tíska hjá lýðum,

svo tryggorðir kenndu,

frá barndómi blíðum

með fremdarhag fríðum

að frægðum sér vendu

af strengboga stríðum

í hárs elda hríðum

herskeytin sendu

eða á mar víðum

þeir skervallar skíðum

til skemmtunar renndu.

Ljúfur og tregur

leið þessa ganga vann;

það er vor vegur,

það segir náttúran;

skaparinn hana skapti, þó

skyldum vér neita því?

Ávöxtum jarðar fengið frjó

förlar og vex á ný;

ef villumst eigi

út af skaparans vegi,

förum vel, oss færir hans

forsjón til þessa ranns.

ÞRETTÁN LÍNUR

Herra Ólaf, hjálpari Noregs landa,

þig kom til handa

með helgum anda

eilíf náð fyrir Jesum Krist,

heiðrinn þinn mun um heiminn norður standa,

þú komt oss bæði úr kvölum og vanda,

kendir trú með krapt og list,

musteri klén

þú vígðir vén,

villa brotin og myskunn sén,

þú fékt þar lén

af guði ígen:

herradæmi og himnavist.

FJÓRTÁN LÍNUR

Þriðjudaginn í þriðju viku þorra

þá sálaðist systir allra vorra

hún var hlýðin föður og móður

hér með líka systur og bróður

og svo öðrum úti frá sem greina má.

Bleikur var sá hesturinn 

sem barnið bar til greftrunar.

Nú er hún komin 

fram á mel 

og út í sel 

fari hún alla daga vel

með himnaél

og hörpustél

og hnútinn aftan á.

SAUTJÁN LÍNUR

Vorið langt

verður oft dónunum

heldur strangt

harðnar í sveitunum;

siglingunni seinkar mjög,

sígur að birgðum;

gleðskapur um láð og lög

liggur í kyrrðum;

brennivín

burt er af glösum;

tóbaksskrín

tóm eru í vösum;

eykur pín

Ekkert í nösum;

saman koma þeir hér og þar,

::kallast á og kveðja svo:

Komdu blessaður::

TUTTUGU OG FIMM LÍNUR

Grettir frægðum-fjáði

flest örlögin háði

geirs í hörðu gráði,

grimmar vættir þjáði:

Braut upp haug og bar út fé

beint frá Norvegs láði,

illan draug þar yfirsté

og af honum saxi náði;

Þóri, Ögmund, Snækoll sneið,

sneypti, rændi þó um leið,

tíu deyð með sára seið

serkjum vann í bráði;

djöfulæfan drauginn Glám

drap, en gjörði bygða-nám;

Gnípu og Sám í gljúfrum blám

við Gýgjafoss afmáði;

híðbjörn helju váði;

húð af Gísla táði,

ramb hans hrjáði,

raup áði;

átta maki

súgs í svaki,

sunds-atgjörfið knáði;

spjallhagur forspáði

spektar fylltur ráði.

SEXTÍU OG TVÆR LÍNUR

Hrannar sunna spök spöng

spila vil eg þér söng

ef styttast mætti stund löng

stefa vef ég klíð.

Siðug, fríð

seims hlíð

sjávar eisu hrundin,

gulls grundin,

frómleg, sett,

sómanett

semur gaman frítt og rétt,

firrist prett

og falsið þétt,

forðast stirðan lastablett.

Falleg þú

falda brú

finnst ei líkinn þinn.

Liljan svinn,

ljós á kinn

lífgar geð og huga minn.

Kætir vitur

sæta er situr

sjónarsteinum fyrir nú.

Elskar frið

og sómasið

situr jafnan góðsemd við.

Hringþöll rjóð

hýr og góð

hrindir móð úr lyndisslóð,

viskusjóð

ber fríðan fróð,

flestir kostum unna,

sem kunna.

Dægilig

dirfir mig

drósin ljósa að kveða um þig.

Máls um stig

hér ryðst á rig

ræðusmíð til handa

eik banda,

að vanda.

Mærð kveðanda

má svo standa

mér að blanda Sónar vín.

Gengur smátt

galið hátt;

geymi' ég Sónar breytum þátt.

Hadda gná

hýr á brá,

heyrðu orðin mín.

Þig að ná

sæla að sjá

sú hér má

reiknast há

gæða gjöfin fín.

Ég skal þá

eftir á

ójá,

öll nær hrelling dvín

ála sólar ærudýrust,

skærust, skýrust

niptin bjarta, njóta þín.