Titlingurinn og karlinn

Einu sinni var kerlingin

að vefa vefinn sinn,

þá kom litli fuglinn

og bað hana gefa sér

rauðan spotta til að binda utan um nefið á sér.

„Ekki geri ég það," sagði kerling.

„Ja, þá skal ég láta melinn éta vefinn þinn."

Svo fór hann til melsins

og bað hann nú að éta fyrir sig vef.

„Ekk geri ég það," sagði melurinn.

„Þá skal ég láta músina éta þig."

Svo fór hann til músarinnar

og bað hana að éta fyrir sig mel.

„Ekki geri ég það", sagði músin.

Þá skal ég láta köttinn éta þig."

Svo fór hann til kattarins

og bað hann nú að éta fyrir sig mús.

„Ekki geri ég það", sagði kötturinn.

„Þá skal ég láta hundinn rífa þig."

Svo fór hann til hundsins

og bað hann nú að rífa fyrir sig kött.

„Ekki geri ég það," sagði hundurinn.

„Ja, þá skal ég láta vöndinn flengja þig."

Svo fór hann til vandarins

og bað hann nú að hýða fyrir sig hund.

„Ekki geri ég það," sagði vöndurinn.

„Ja, þá skal ég láta eldinn brenna þig."

Svo fór hann til eldsins

og bað hann nú að brenna fyrir sig vönd.

„Ekki geri ég það," sagði eldurinn.

„Ja, þá skal ég láta vatnið slökkva þig."

Svo fór hann til vatnsins

og bað hann nú að slökkva fyrir sig eld.

„Ekki geri ég það," sagði vatnið.

„Þá skal ég láta kúna drekka þig."

Svo fór hann til kýrinnar

og bað hana nú að drekka fyrir sig vatn.

„Það skal ég gera," sagði kýrin.

Kýrin drakk vatnið.

Vatnið slökkti eldinn.

Eldurinn brenndi vöndinn.

Vöndurinn hýddi hundinn.

Hundurinn reif köttinn.

Kötturinn át músina.

Og músin át melinn.

Og melurinn át vefinn.

Og þá fékk litli fuglinn

rauðan spotta til að binda utan um nefið á sér.