Æ! Skilnaðarskúr

1. Æ! skilnaðar skúr,

hvað ertu mér beiskur og sárlega súr?

Mín gleði er öll burt og umvend í grát.

Mín lyst hefur sveimað í sorganna mát,

vinar ég sakna sem var mér kær.

Æ! væri’ hann mér nær,

æ! væri’ hann mér nær.

2. Ei Jónatas þig,

Davíð meir elskaði en elskar hann mig,

Jakob þín Rakel þér jafnan var kær.

Minn ástvin er mér þó í elskunni nær,

hvað gjörðirðu, skilnaður, grátlega mér?

Mín gleði burt er,

mín gleði burt er.

3. Mín elskhugi kær,

ég syrgi, þú siglir á sjónum mér fjær,

um nætur í tárunum byggi ég mitt ból,

mér býðst engin huggun þá upprennur sól.

Æ! kom og hugga þá harmfullu sál,

því henni er nú mál,

því henni er nú mál.

4. Nær dúfan fær séð

sig misst hefur makann hún mæðir sitt geð

með angræði daglegu og aktar ei það

þó ætti hún dauðann í lífsins fá stað,

um huggun þá nokkra hún hirðir ei meir,

af harmi svo deyr,

af harmi svo deyr.

5. Svo gengur það meir,

ég græt hér aleina því gleymi ég ei þér,

ef hjartað mitt aldrei þig hefði fé þekkt

þá væri ei mín gleðin svo grátlega hvekkt,

kom því og mýk hennar kveinstafi snart,

þig elskar óspart,

þig elskar óspart.

6. Æ! sálin mín góð,

hvör hefur þér sveiflað í sorganna flóð?

Þú kannski meinar ég þekki þig ei,

og þér hafi forgleymt, ég svara þér nei.

Í mínu hjarta þú innskrifuð fyrst,

ég elska þig mest,

ég elska þig mest.

7. Gjör nú svo vel,

með hryggðunum lengur þitt hjartað ei kvel,

þú veist ég man til þín, mín aldyggðug önd,

þar uppá ég rétti þér hjartað og hönd,

ég þó sé burtu, þú ert hjarta mitt,

ég einnig er þitt,

eég einnig er þitt.

8. Ég vona sem vil,

að komi sem fyrst heim þíns kærleika til,

ef vildirðu mæta með munninum þín,

og mér faðminn bjóða, hjartkærasta mín,

þá héldi ég mig staddan í heppnasta stað,

nær þú gjörir það,

nær þú gjörir það.