Datt ég í dúr

1. Datt ég í dúr,

draumkonan til mín vendi,

og rekkju úr

uppreisti mig með hendi;

í aldiniskógi mér eikviði þrjá

með ærnum þar sýndi hún blóma,

fléttaðar greinir við himininn há

hrósuðu skínandi ljóma,

2. Á eikum þeim,

sem aldinfögur prýða,

um allan heim

út breiddust greinir víða,

fléttuðust saman í fáguðum krans,

föðmuðust, aðra hvor nærði,

á toppinum liljur í leikandi dans

loptþytur ilmandi nærði.

3. Innt var mér, að

eikin sjer hver, en frjóa

þýddi nú það

þrjá syni gamla Nóa,

en greinanna ljómi með skærasta skin,

er skrautlega beiddi sig víða,

margfjölda þúsunda mannanna kyn

mátti þá sannlega þýða.

4. Vaknaði' eg við,

vissi ei hvað skyldi fara,

en fluttist með frið

í fágaðan brúðkaupsskara,

hingað á ykkar þann heiðraða fund

hingað, hvar brúðhjónin skarta,

hingað, hvar gleðinnar gefur oss stund

Gunnar og jómfrúin marta.

5. Hýrt hornafljóð

hressi nú vora sansa,

hefjum vor hljóð,

hörpuna látum dansa;

fullar af víni í fagnandi hönd

flöskurnar skulu nú klingja,

byljandi látum vjer bikarans rönd

til brúðkaupsins gleðinnar hringja.

6. Rósrauða skál

rennum vjer á brúðhjóna;

blítt bænarmál

blandist við fagra tóna:

Hver dagur öðrum þeim indælli sje,

uppbygging föðurlands verði,

láti hvort ást sína öðru í tje,

allir samsyngi: Það verði!