Gimbillinn mælti og grét við stekkinn er eldgömul þula, dýraþula og barnagæla. Nokkur þululög voru sungin við þessa þulu. Jórunn viðar (f. 1918. d. 2017) gaf þuluna út og útsetti við frægt þululag.
Fyrirsögn:
Gimbillinn mælti og grét við stekkinn
Gimbill eptir götu rann
Lagboði:
Íslensk þjóðlög. Þau eru sem hér segir:
Sjá Bjarna Þorsteinsson, 1906–1909, bls. 658–659. Lagið lærði Bjarni af Bjarna Arasyni á Svalbarði við Eyjafjörð. Annað lag svipað þessu lærði Bjarni af Sigtryggi Guðlaugssyni á Þóroddstað.
Sjá Bjarna Þorsteinsson, 1906–1909, bls. 567. Lagið lærði Bjarni á Kornsá í Vatnsdal.
Höfundur:
Ókunnur. Þjóðkvæði
Kvæðagrein:
Þulur; Barnagælur; Dýravísur; Íslensk þjóðkvæði
Kvæði undir sama bragarhætti:
Á ekki við
Heimild/kvæðið á prenti:
Aths.
Hefur útgáfa nr. II úr Vatnsdalnum verið notuð sem einhvers konar danskvæði?? Fyrsta erindið lítur út fyrir að vera einhvers konar viðkvæði sem nota átti fyrir erindin þar á eftir.
I
Af vörum Bjarna Arasonar á Svalbarði við Eyjafjörð:
Gimbillinn mælti
og grét við stekkinn:
„Nú er hún móðir mín
mjólkuð heima.
Því ber ég svangan
um sumardag langan
munn minn og maga
á mosaþúfu.“
Gimbill eftir götu rann,
hvergi sína móður fann,
þá jarmaði hann;
hann jarmaði svo sáran,
gullbúinn gimbill
í grænkunni lá hann.
II
Af vörum Vatnsdælinga (Kornsá í Vatnsdal):
Gimbill eptir götu rann,
hvergi sína mömmu fann,
sárt jarmaði hann
eptir hlíðunum fram.
1. Gimbillinn mælti,
og grét við stekkinn:
Nú er hún mamma mín
mjólkuð heima.
2. Því ber eg svangan
um sumardag langan
munn minn og maga
á mosaþúfu.
3. Eg á mér heykorn
í dálitlu húsi,
það mun eg finna,
þegar fjúk er úti.