Andrésardiktur

Andrésardiktur. Einhverju sinni varð bóndadóttir ein þunguð í seli. Þegar faðir hennar varð þess vís gekk hann fast að faðerni barnsins, en hún vildi ekkert um slíkt segja. Liðu svo tímar, uns hún varð léttari að sveinbarni einu, er var látið heita Andrés. Einskis varð þó bóndi vísari, og varð hann af því bæði hryggur og reiður.

Bóndadóttir fóstraði sjálf sveininn og var hann svo óspakur, að engu tauti varð við hann komið. Einkum grét hann mikið á nóttum, svo að fólk fékk eigi svefn. Var þetta illa liðið, en þó verst af bónda, er var jafnan reiður mjög. Leit nú út fyrir, að bóndadóttir yrði að hrökklast upp með barn sitt.

Þá var það nótt eina, er barn grét sem ákafast og allir vöktu, að komið var upp á gluggann yfir rúmi bóndadóttur og kvæði þetta kveðið þrem sinnum með fögru og angurblíðu vöggulagi:

1. Dýrð verði föðurnum 

fyrir sín ráð,

hann hefur fengið

oss fullkomna ráð.

2. Hann hefur fengið oss

fullkomna von,

eilífa sæluna

fyrir sinn son.

3. Eilífu sæluna 

hefur hann oss veitt

fyrir sinn dauða, en

ekki annað neitt.

4. Fyrir hans dauðann

erum vér þá

frelsaðir öllum

syndunum frá.

5. Frelsaðir erum vér fyrir

 hold hans og blóð

ekki fyrir önnur 

verkin góð.

6. Eigi fyrir verkin og

eigi fyrir sorg,

eigi þó vér gæfum til þess

Jórsalaborg.

7. Eigi þó vér gæfum til þess 

auð og jörð,

allan heiminn í

ölmusugjörð.

8. Allur heimurinn

ekki má

eina minnstu syndina

skilja oss frá.

9. Hverja minnstu syndina sem,

barnið ber,

borga varð hann Kristur

á sjálfum sér.

10. Borga varð hann synd og

bæta varð hann mein

því skaltu halda

trúarinnar grein.

11. Halda skaltu trú og

halda skalt hans boð,

veita skaltu náunganum

nokkra aðstoð.

12. Veittu hvorki náunganum

blót né bann;

elska skaltu guð

yfir alla fram.

13. Elskaðu Guð, því 

hann er þér góður,

heiðraðu föður þinn og

hlýddu þinni móður.

14. Heiðraðu föðurinn,

barnið blítt,

brjóttu svo frá þér

lundernið strítt.

15. Brjóttu svo frá þér

blót og lygð,

varastu einnig að

veita nokkrum styggð.

16. Varastu að girnast

annars manns auð,

auðmjúklega þiggðu þitt

daglega brauð.

17. Auðmjúklega kom þú á

kirkjunnar fund,

hlýddu þínum herranum

á hverri stund.

18. Hlýddu þínum herra og

hafðu orð hans kær

náttverðinn þiggðu

nær sem þú fær.

19. Náttverðin þiggðu:

hold hans og blóð,

vor hinn ljúfi lausnari

létti þér móð.

20. Vor hinn ljúfi lausnari

láti í brjósti þér

vísdóminn vaxa til

vegsemdar sér.

21. Viska þér vaxi og

verji þig þrátt

háskanum öllum

hvern dag sem nátt.

22. Háskinn þér hverfi en

 heill þig krýni tvenn,

elski þig Jesús og

unni þér menn.

23. Elski þig svo Jesús, að

aldrei fallir þú,

eða brjótir nokkuð

út af þinni trú.

24. Einn Guð þér stjórni nú,

Andrés minn.

Kenndu öðrum börnunum

kvæðadiktinn þinn.

25. Unga barnið hann

Andrés hét,

ort var það kvæðið

af því hann grét.

26. Ort var það kvæðið

út af Jesú makt,

syngið það yfir barninu,

svo það verði spakt.

27. Syngið yfir barninu

sanna trú.

Svifti það Jesús

minn angrinu nú.

28. Syngið yfir barninu og

signið það í kross.

Sjálfur Guð í himnaríki

sé með öllum oss.

29. Syngið yfir barninu

svo sem ég bið.

Svæfi það Guð minn 

- og nú skil ég við.

Þóttust menn vita, að þetta væri faðir barnsins, og væri hann huldumaður. En svo brá við, að sveinninn varð allur annar og varð upp frá þessu mesta spektarbarn. Var kvæðið síðan nefnt Andrésardiktur. Síðan var það lengi þjóðtrú, að aldrei væri svo brekótt barn, að það spektist ekki, væri Andrésardiktur kveðinn yfir því þrisvar sinnum.