Ólafs vísur

1. Ólafur kóngur Haraldsson

hann gefi oss sigur og tíma

so að eg hafi djörfung til

um aðferð hans að ríma.

2. Ólafur kóngur Haraldsson

hann reið um þykkvan skóg:

hann sá lítið spor í leir,

slík eru minnin stór.

3. Svaraði hann Finnur Árnason,

var honum á því þokki:

„Fallegur mundi sá lítill fótur

væri hann í skarlats sokki.“

4. „Heyrðu það, Finnur Árnason,

hvað eg segi þér:

áður en sól til viðar rennur

meyna fáðu mér.“

5. Þeir sáu fram á fögrum skógi

eina mey so fríða,

þeir buðu henni á stofn að stíga

og so með sér ríða.

6. En so svaraði kóngurinn,

hann dvaldist þar um stund:

„Hvert er heiti þitt, fagra fljóð,,

sem komið er á minn fund?“

7. „Álfheiður heiti eg, göfugur herra,

síst mun virðing þrjóta.

Nú er eg kominn á yðar fund

og þar mun eg giftu af hljóta.“

8. „Farðu heim til drottningar

og þjóna þú henni með sóma,

þá muntu í mínu ríki

njóta sigurs og blóma.“

9. „Heyrðu það nú, dýra drottning,

trúa máttu mér:

Ólafur kóngur Haraldsson,

hann skipaði mér hjá þér.“

10. Drottning braust frá göfugum herra,

varð henni af því mein

því hún varð um vintrarnátt

að byggja sængina ein.

11. Það var einn so snemma myrgin,

sólin skein í tíma,

drottning sendi Álfheiði

að leita saxa sinna.

12. Álfheiður sig til svefnskemmu gekk,

þessi brúðurin svinna.

Kóngurinn spurði það einkafljóð:

„Hvað vildir þú finna?“

13. En því svaraði Ólafur kóngur,

hann fréttir vífið teita,

hún lét sér það orð af munni verða,

hún kvaðst sér sonar leita.

14. En so svaraði kóngurinn, 

að því gefur hann gætur:

„Stígðu upp í sæng til mín

og þvoðu vel þína fætur.“

15. Það var rétt með fullu tungli

og miðju sjávar flóði,

byrjaður var á drottinsdag

Magnús kóngurinn góði.

16. Með fullu tungli og flóði að sjá,

tel eg af góðs manns æði,

tiggi byrjaði tiginn son

fyrir utan angur og mæði.

17. En so svöruðu kóngsins menn,

so er á bókum ort,

fyrri hafði hann bætt þá synd

en hann hafði hana gjört.

18. Álfheiði dreymdi fyrsta draum

og var sá lengst í loti

að henni þótti á sinni ævi

Noreg öll á floti.

19. Álfheiði dreymdi annan draum,

sté hún á kirkjugólf,

að henni þótti á sinni hendi

kveikjast ljósin tólf.

20. Álfheiði dreymdi þriðja draum,

get eg hún giftu fangi,

að hanni þótti hinn þriðji geisli

fljúga sér úr fangi.

21. Álfheiður hugsar um sinn hag

af alls öngum þjósti,

finnur hún það með sjálfri sér

að hún hafði barn fyrir brjósti.

22. Drottning bauð við hennar draumum

tólf sín bestu bú,

gifta hana lendum manni,

neitaði hún því þó.

23. En því svaraði kóngurinn:

„Vant er um að velja,

þú skalt aldrei þína drauma

rétt með verði selja.“

24. En því svaraði kóngurinn

áður hann reið til hófa:

„Eigðu sjálf og unntu vel

og njóttu draumsins góða.“

25. Álfheiður fangar þunga sótt,

sú gekk helst af magni,

konurnar sögðu körlum til

að lítið væri að barni.

26. En so svaraði hann Sighvatur skáld,

so er á bókum ritað:

„Hvort viljið heldur skíra barn

eða fyrir svörum sitja?“

27. En so svöruðu kóngsins menn,

prýddir vel til dáða:

„Þennan bjóðum vér kostinn þér,

vær látum þig sjálfan ráða.“

28. Sighvatur gekk þar inn í höll

sem kóngurinn sat yfir borðum:

„Skylt væri mér inna til

eitt . . . tal með orðum.

29. En so svaraði kóngurinn:

„Legg eg við so ríkt:

hvör gaf þér, Sighvatur, orðlof til„

að skíra barnið mitt?“

30. „Því lét eg hann Magnús heita,

gjöra skal á því grein:

eg vissa ekki æðra nafn 

veraldarkóngs í heim.“

31. En so svaraði kóngurinn,

hann hélt á borða ljóma:

„Þú skalt alla þína ævi

[honum] Magnúsi þjóna.“

32. Jesús Kristus Maríuson

leysti oss frá nauðum,

þar næst hjálpi hann allri þjóð,

bæði lífs og dauðum.