Blog



Avontuur in de Pyreneeën: Dent d'Orlu

posted Jul 6, 2014, 3:50 AM by Maja V   [ updated Jul 6, 2014, 3:52 AM ]


Bart halverwege onze beklimming van Dent d'Orlu's oostwand

Na zeven weken de beste rotsen van Spanje te hebben getest, gooiden we onze bezwete handdoek in de warme ring. En met vier uur rijden gingen we van 's nachts in ons T-shirt buiten zitten, naar nachtvorst in de Pyreneeën.

We hebben al jaren een oogje op de oostwand van de Dent d'Orlu (een steile granietbult aan de Franse kant), maar helaas zijn de Pyreneëen in de zomer niet voor niets zo mooi groen: het regent er vaak. Dit keer was de voorspelling één zonnige dag tussen de buien door en we waren vastbesloten om die dag te verzilveren.


Maja + medeklimmers Dominique en Pascal

We deelden het 'basecamp' (een kampeerveldje met uitzicht op de Dent d'Orlu) met twee Franse klimmers genaamd Dominique en Pascal. Hun plannen voor de Dent waren meer dan eens letterlijk in het water gevallen en daarom waren ze erg enthousiast over het weerbericht. Reden temeer voor Bart om vasthoudend te zijn in het maken van een vreugdevuur. Zonder vuur was het namelijk zo koud dat je alleen maar in je nest kon kruipen, en dat zou zonde zijn van Dominiques fles wijn!


Alles was zeiknat en zelfs met valsspelen (gasbrander erop los laten) én het uitvoeren van diverse woudlopertrucs (zie onder: takken splijten voor de droge binnenkant) was het een zware dobber...


Na twee uur klooien in de kou hadden we toch een mooi fik en konden we in stijl toasten op de beklimming van de Dent.

 

Pascal klimt de 1e lengte van 'n route ('Fleur de Rhodo') op de Dent d'Orlu
 Hier zie je hem ingezoomd


Op de grote dag waren wij de laatsen om de tocht naar de Dent te beginnen (eerst moet je 2 uur een bergpad op, daarna begin je aan de rotswand). Dat hinderde gelukkig niet, omdat wij een route door de wand hadden uitgekozen die weinig populair is vanwege de avontuurlijke afzekering. Waar meerdere groepjes klimmers de veiligste route van de Dent met elkaar moesten delen, hadden wij het rijk alleen in 'Supersé': 11 touwlengtes D+.

Gemiddeld waren er drie á vier zekerpunten per 45 meter touwlengte (helaas geen mogelijkheid om friends/nuts bij te plaatsen op die gladde platen!). Maar de moeilijkste lengtes waren 5c+, waardoor het best te doen was voor ons.

Ik op een van de hang relais


WTF?!

Op het laatste moment was de klim bijna van de baan geweest, omdat ik op onnavolgbaar klunzige wijze het touw in een rotsspleet liet vallen, die afgedekt werd door een kap ijs. Middels een lastige reddingsmanoevre onder het ijs met een klemblokje als backup voor het geval ik vast kwam te zitten, wist ik het touw weer uit de spleet te krijgen en konden we toch nog aan onze klim beginnen. Zo maak je je klimdag van A tot Z uitdagend.


Na een prima tijd van 3.5 uur neergezet te hebben, kwamen we in dichte mist op de top aan. Restte onze moeie lijven nog de 500 meter afdalen over de 'normaalweg' plus de aanloop van twee uur


Om 20:00 waren we terug bij de auto, waar we snel indoken vanwege de bloedzuigende vliegjes die in een wolk op ons neerdaalden. Tsja, dat hoort ook bij zomer in de bergen (en Canada, hè Ton? :-).

De dag erna konden we nauwelijks lopen vanwege massieve spierpijn op verwachte en onverwachte plaatsen. Klimmen in terrain d'aventure, zoals ze dat hier noemen, is verrekte zwaar.


Noordwaarts

posted Jun 28, 2014, 7:36 AM by Maja V

Herdershond en schaap kijken stomverbaasd naar ons busje dat ineens, heel brutaal, langs hun dagelijkse route door het sparrenbos gekampeerd staat! Gelukkig vond de schaapsherderin het wél goed dat we er stonden.

Bij klimmen in de zomer, hoort badderen na afloop. We boffen dat dat kan in Margalef. Je deelt wel het water met allemaal vissen en zo nu een dan een ringslang.





Het klimnieuws: rondje Catalaanse toppers


Verder naar het noorden gaand, kwamen we voor de 2e keer deze reis langs topklimgebieden Siurana en Margalef, waar we uiteraard nog wat geklommen hebben. De meeste klimmers laten die gebieden in de zomer links liggen (vanwege de warmte, wat een watjes!), zodat je het rijk nagenoeg alleen hebt.


Zo deelden we op een van onze klimdagen Siurana's 1400 routes met om precies te zijn twee Polen, die bovendien verscholen in het bos op een bemost rotsblok klommen (we wisten niet eens dat daar te klimmen viel) en de mooie lange noordwestwand 'l'Aparador' aan ons overlieten:


Bart project op deze 7b+ van sector l'Aparador, Siurana
In dit jaargetijde rijpen de perzikken in de boomgaard bij Margalefs klimrotsen


Ook in Margalef kan je nog best klimmen, kwestie van veel water de berg opzeulen en een wand met schaduw uitzoeken!


Maja, 7a on-sight (met vanzelfsprekend de setjes aan de gordel), sector Can Regino, een oostwand van Margalef

De hagelnieuwe sector 'Los Espadelles Extencíon' (Margalef), met grote stalactiet


Dit Margalefse winterkoninkje vond het reuze interessant om ons in actie te zien en landde zelfs op het klimtouw om het spektakel van dichtbij te kunnen aanschouwen:



Wat doen we zoal?


Je zou haast denken dat we alleen maar klimmen en bij onze kampeerbus rondlummelen, maar niets is minder waar! We zijn niet te beroerd om ons onder te dompelen in de lokale cultuur, zoals linkonder op het door bloemen verfraaide terras van Siurana's café, waar we het streekbiertje aan een grondig onderzoek onderwierpen:




En we hebben het er maar druk mee om onze voorraden aan te vullen... Op de rechter foto haal ik water uit een kristalheldere bron in een grot, Cova d'en Ximet



Cultuur en zo


Zoals beloofd meld ik wat wij hebben meegekregen van de kroning van Spanjes nieuwe koning, en dat is: ... niet veel.

We hoorden vuurwerk in de verte, maar dat horen we eerlijk gezegd elke week wel een keer. Spanjaarden zijn namelijk verzot op vuurwerk. Of er nu de sterfdag van een heilige valt te vieren, het jubilieum van de bridge-vereniging of de verjaardag van de hond van de burgemeester, het maakt ze niet uit, ze grijpen hun kans om te knallen.


We zagen nog wel een relevante protestposter. Rechts zie je een foto van dictator Franco samen met Juan Carlos I (de koning die net afgetreden is). Er staat bij dat de nieuwe koning de zoon is van een mafiose parasiet die onder één hoedje speelde met dictator Franco.

Franco was uiteraard de generaal die met veel geweld de macht greep in Spanje in 1939 en tot zijn dood in 1975 aan de macht bleef in de door hem gecreëerde politiestaat


De Spanjaarden, met hun bewonderingswaardige politieke en sociale engagement, mogen graag protestposters plakken.

Deze trok ook onze aandacht (klik op de foto voor een vergroting):

Salinas

posted Jun 17, 2014, 7:17 AM by Maja V   [ updated Jun 17, 2014, 7:21 AM ]

Bart wandelt terug naar de auto, na een mooie dag klimmen op Alto Don Pedro


klik op de foto voor 'n vergroting

We trekken op ons dooie akkertje naar het noorden. Van Andalusië gingen we via Granada naar het gehucht Salinas, nabij de stad Elda-Petrer.

Daar heb je de fraaie kalkrotsen 'Alto Don Pedro' met zo'n 80 routes voornamelijk zessen en zevens, plus een paar snoeiharde achten. Het is licht overhangend technisch klimmen op randen en gaatjes. De rotsen liggen op het oosten en in de middag heb je dus schaduw. Het is best warm hier, maar zo lang het niet ver over de 30 is, vinden wij dat prima. Anders heb je geen excuus om na afloop van het klimmen koud bier te bestellen op het dorpsplein :-). 



Bart klimt een 7a op 'Alto Don Pedro'
 
 Het welkomscomitée van het klimmassief


De zee is dichtbij, met een half uurtje rijden zit je aan een mooi zand- of kiezelstrand van de Costa Blanca. Daar is het toeristenseizoen nog niet losgebarsten, wij hadden de boel voor ons zelf:


Nieuwe koning

Uit een Spaans roddelblad vernamen we (die lees ik, zoals je begrijpt, voor het opdoen van contemporain Spaans), dat Spanje een nieuwe koning krijgt! Na 38 jaar stapt de oude op, die 76 jaar is, om zijn popelende zoon het stokje over te laten nemen. Aanstaande donderdag is het zover en ik ben benieuwd of we er wat van merken. Uiteraard houden we je op de hoogte.


Overhang extravaganza Desplomilandia

posted Jun 9, 2014, 4:01 AM by Maja V

We klommen de laatste dagen in Andalusië, de zuidelijkste en grootste regio van Spanje. Op klimgebied kan het als enige de strijd aan met Catalonië, want wat hebben ze een boel mooie rots hier! En dat gecombineerd met een heerlijk klimaat, relaxte sfeer, pittoreske dorpen en interessante geschiedenis.

Een van Andalusiës paradepaardjes is Desplomilandia, dat dichtbij klimwerelberoemd El Chorro ligt. Desplomilandia betekent in het Spaans zoiets als 'overhangland,' en dat is een treffende naam:


Boven: sector Buena Sombra van Desplomilandia ligt zowat de hele dag in de schaduw en is dus een goede keus voor de warme maanden (de klimmer is omcirkeld)


Je hebt hier heel véél zevens, plus veel 6c's en achten. Hieronder klim ik een 7a+/b in sector La Boda

Een paar inklimmers (5+ t/m 6b) heb je ook, zie onderstaande 6a. Bart heeft zich in de scheur klemgezet ('no hands rest') om te wachten tot ik de foto genomen heb:

Toen we aankwamen bij de rotsen, zagen we meteen dat er een brand heeft gewoed. Maar het mooie is dat de natuur hier snel teruggeveerd is: veel van de verbrande begroeiing is gewoon weer tot leven gekomen en groen uitgegroeid. De palmen langs de rotsen droegen zelfs vruchten, terwijl hun verkoolde bast aangaf dat ze wel degelijk in de vuurzone hebben gestaan:



Vanaf het klimmen heb je dit uitzicht. Na afloop loop je naar beneden (waar de parkeerplaats is) en duik je zo het water in:




Natuurpark Doñada

Vanuit Portugal op weg naar Desplomilandia kwamen we langs een bijzonder natuurgebied ten zuidwesten van Sevilla: het Doñana moerasgebied. Het werd door UNESCO als World Heritage 'Biosphere Site' erkend (wat dat ook moge wezen) en grotendeels door het Wereld Natuurfonds aangekocht. Je kunt er bijzonder veel soorten vogels zien en op het gebied van zoogdieren heb je o.a. mangoestes, dassen, herten en wilde zwijnen.

Ook vind je in Doñana de bedreigde Iberische lynx, waar er nog maar 300 van over zijn. Dit schuwe nachtdier laat zich natuurlijk niet zien, maar gelukkig zijn er nog de flamingo's (10 000 stuks), die belangeloos poseren voor je foto's. Het valt ons op dat die malle beesten vreselijk veel lawaai maken (het lijken we Spanjaarden :-), en als ganzen klinken.


 

Rondom het natuurgebied wordt rijst verbouwd

Rond de rijstvelden nestelen ontelbare ooievaars, die foerageren in de rijstvelden


Portugal

posted Jun 6, 2014, 9:43 AM by Maja V   [ updated Jun 6, 2014, 9:48 AM by Bart van deenen ]

Op onze vorige Europareizen sloegen we Portugal over, omdat daar nu eenmaal weinig te klimmen valt. Maar vooruit dachten we deze keer, een paar dagen Portugese cultuur opsnuiven zo tussen het klimmen door, dat moet eigenlijk wel kunnen. En zo kwam het dat we rondstruinden in Elvas, een stadje in middenoost Portugal dat vanwege zijn schoonheid en historische bezienswaardigheden door UNESCO tot 'World Heritage Site' verklaard is. En terecht vinden wij!



Elvas is meerdere Kerken rijk, die aan pleinen met terrasjes liggen zodat je na de dienst een lekker glaasje Port kunt nemen, hoewel wij de Portugezen (zowel de heren als dames) uitsluitend bier zagen drinken.

(klik op de foto voor een vergroting)



Elvas heeft forten en 'n uitgebreide ommuring, die in de 17e eeuw uitgebouwd werd volgens de Hollandse traditie. (in die tijd waren wij Hollanders een wereldmacht met grote invloed op de bouwkunst). De dame van 't toeristenbureau vertelde ons dat de verdediging zo uitgebreid was, vanwege continue invallen van 'die Spanjaarden'


Dankzij de smalle straten in het oude centrum, kan het hondje ook midden op de dag in de schaduw vertoeven
.

De smalle straten hebben ook nadelen, zoals de bestuurder van onderstaande wagen kan bevestigen.
Deze keer ging het goed, maar de muren getuigen van de keren dat het minder goed afliep:


Het kamperen

Het gebied rond Elvas is landelijk, werkelijk elke vierkante meter is in gebruik door boeren. Daardoor is wild kamperen alleen aan de rand van boerenvelden mogelijk. De weinige boeren die ons zagen staan, met diepgebruinde huid en sigaret uit de mondhoek bungelend, keken er niet van op: twee knotsgekke Hollanders, waaronder een boomlange zonder bovenkleding, die voor hun plezier gaar stoven in de greppel naast hun stoppelveld? Waarom ook niet.



Extremadura: klimmen op het platteland


Na ons culturele intermezzo te Portugal, was het weer tijd om te klimmen! Gelukkig kon dat meteen over de grens, in de Spaanse regio 'Extremadura'. Je zou dat niet verwachten, want in Extremadura zijn boerenvelden zover het oog reikt, de meeste met graan en zonnebloemen bebouwd. Je ziet er nauwelijks huizen noch mensen, en de weg is leeg met trillende horizon in de hitte.
In zo'n landschap ligt klimgebied Alange, aan een groot stuwmeer dat uit het niets opduikt. Het is een van de weinige klimgebieden in heel Extremadura en qua route-aantal het enige dat de moeite waard is. Eigenlijk is het niet ideaal voor ons, een beetje te makkelijk, maar we moesten er wel heen.

Nu kunnen we tenminste zeggen dat we in elke regio van Spanje geklommen hebben



Bart klimt dé 6c+ van sect. Secreto, Alange

 Uitpuffen in de karige schaduw



Links: We klommen in het weekend en misschien dat het daarom gezellig druk was met Portugese klimmers, die hongerig naar goede rots de grensoversteek maakten.


Alanges rots is mooi, van kwartsiet en lekker ruw. Er zitten veel scheuren en hoeken in en overal duiken grepen op, zelfs als de rots er glad uitziet van onder. Er zijn 70 routes, vooral 5b t/m 6b (en ook een wandje vieren). Vanwege de warmte wilden we op de noordwestwand klimmen, maar juist die bleek tot eind juni verboden terrein vanwege broedende vogels! Dat werd dus onverwacht zweten op de zuidwand. Hoe dan ook, we hebben er een genoeglijk dagje geklommen en vinden Alange beslist een aanrader voor klimmers die in het 5b-6b bereik opereren.


Sevilla

posted Jun 1, 2014, 3:09 AM by Maja V


We zijn flink doorgereden naar het zuidwesten, via de provincie Jaén met z'n eindeloze olijfboomgaarden, en in Sevilla beland. Steden bezoeken doen we zelden, maar Sevilla is zo mooi dat zelfs wij er heengingen. Vanuit onze prachtige kampeerplek in een sparrenbos, op nog geen half uur rijden van de stad, ondernamen wij onze dagtocht.

Het sparrenbos is vergeven van de roofvogels, soms zie je wel zes arenden tegelijk cirkelen (waaronder slangenarenden). In de boom nabij onze kampeerbus zat er eentje die ik op de gevoelige plaat vast legde:


Terug naar Sevilla. Wij waren onder de indruk van de prachtige parken met palmen, kleurige bloemen en eeuwenoude kunst, waar je zelfs op kunt zitten, zoals ik hieronder doe:

 (klik op de foto voor een vergroting)
 Hier een detail van het bankje waar ik op zit:
 
En het was er verrassend tranquillo voor zo'n bekende en mooie stad. Je rijdt er zonder problemen rond, parkeert vlakbij het centrum voor noppes en in de parken en bij de historische gebouwen (je ziet het ene na het andere paleis) heb je de ruimte, ook wordt je niet lastig gevallen door straatverkopers e.d.


We zijn trouwens net op tijd geweest om de Pinksterdrukte voor te blijven:

Vlakbij Sevilla heb je het dorpje El Rocio waar een miljoen pelgrims verwacht worden met Pinksteren

En die komen vaak op een ouderweste manier aan: te paard of per huifkar. We zagen al mensen op weg met huifkarren, toen we de regio weer verlieten.

 


We blijven de natuur opzoeken: rechts zie je mij in de dikke stam van een reusachtige boom staan in een park in het centrum van Sevilla
 


De plannen

Inmiddels zijn we weer verder getrokken, en wel naar de armste en meest rurale regio van Spanje: Extremadura. Vanuit Extremadura gaan we Portugal in, waar Maja nog niet eerder was. Maar veel te klimmen valt daar niet, dus lang zullen we wel niet blijven :-).

Castilla – la Mancha

posted May 28, 2014, 7:33 AM by Maja V   [ updated May 28, 2014, 7:58 AM ]

Uitzicht over het dorpje Ayna en haar klimrotsen (linksboven + rechts)



Na twee weken onze vingers aan gort trekken in Margalefs gaten, hadden we zin in iets nieuws.

Afgaand op schaarse info. uit diverse bronnen, 'mas o menos' betrouwbaar, kozen we voor een klimgebied in hartje Castilla la Mancha. De streek die erom bekend staat maar twee seizoenen te hebben: drie maanden winter, de rest van het jaar hel!

(d.w.z. dat het er zelfs voor Spaanse begrippen bloedheet is).

Wij hadden wel zin in warmte en gingen erop af. Maar we kwamen ietwat bedrogen uit: het is er nu overdag aangenaam warm en 's nachts koud. Niks geen helse hitte (zou die global cooling dan toch doorzetten?), wel prima klim- en kampeerweer!





Klimmen in Ayna


Links: sector Carretera, langs de weg. Het gaat om  overhangende rots met grote grepen, ideaal om op te warmen (ik klim hier de 6a 'Yestel').

Onder: Bart aan de slag in 'n 7c met de welluidende naam 'La nobla historia de Lanzarote del Lago', sector Inglaterra. Inglaterra biedt zevens en achten, matig overhangend met de nodige colo-actie. -klik op de foto's voor 'n vergroting-


We kozen voor de rotsen rondom het dorpje Ayna, dat in de schitterende kloof van de rivier El Mundo gelegen is, 60 km. ten zuiden van de stad Albacete.


De feiten: 180 routes; allerlei windrichtingen; ietwat versnipperde maar makkelijk bereikbare sectoren; alle soorten klimmen (technisch, lomp, platen, overhangend, randen, gaten, colo's, alles); ruwe mooie kalk; vooral enkele touwlengtes (tot 40 m.); ook sectoren met avontuurlijke touren van enkele honderden meters; waterbron, winkeltjes en accomodatie in het dorpje (Ayna) op loopafstand van 't klimmen; veel rots, weinig klimmers!



Voor wie het niet wist: hierboven zie je een colonette, ook wel colo of tufa genoemd. Het is een soort uitstekende kam die je moet knijpen en dat vergt specifieke klimtechnieken + de nodige knijpkracht! (sector Inglaterra van Ayna)


Kunst & Cultuur: Spaanse film


Het woeste landschap en het slaperige dorpje hebben filmmaker José Luis Cuerda geïnspireerd en diende als decor voor zijn film 'Amanece que no es poco' – wie kent 'm niet? - die er in 1988 geschoten werd. Cuerdas intellektueel hoogstaande films kent iedereen in Spanje, en enkelen werden internationaal bekroond. Op allerlei plaatsen in Ayna staan informatieborden over scènes die er gefilmd zijn. Op een uitkijkplaats nabij het dorp staat zelfs een replica van de brommer met zijspan, waarin de hoofdpersoon zich placht voor te bewegen.


Natuurlijk mag je in Spanje best óp het kunststuk gaan zitten als dat een leuke foto oplevert, en dat is precies wat deze Spaanse schone hier gedaan heeft


Het dierenhoekje



Onderweg naar Ayna, nabij Flix, zagen we deze 'zwaluwenburcht'. Deze afgegraven helling werd verlaten door de mensen en is nu dankbaar in gebruik genomen door oeverzwaluwen, én wat ringmussen die er gebroederlijk tussen zitten. Er werd heel wat afgekwetterd en vogeltjes vlogen af en aan met voedsel voor hun jongen.



Siempre bien: Margalef

posted May 20, 2014, 9:15 AM by Maja V

Zoek de Bart! (in 'n geel t-shirt). Je ziet hier sector Racó de les Espadelles tjokvol zevens en achten


Inmiddels zitten we alweer een week in noordwest Spanje, in en rondom klimhotspot Margalef. Dit slaperige plattelandsgehucht, waar slechts wat olijven en noten verbouwd worden, is tot grote verbazing van de veelal grijze bewoner sinds een jaar of tien erg in trek bij rotsklimmers. Zelfs de allerbeste klimmers van de wereld kunnen er maandenlang hun tanden stuk bijten op steile rotsen vol gaten en scheurtjes. Om in te klimmen – en voor de mindere goden - heb je ook makkelijkere klimroutes, zelfs liggende beginrotsen.


Een van de moeilijkse klimsectoren is El Laboratori, dat zijn naam eer aan doet met enkele ongeklommen klimroutes (zogenaamde projecten), waar nog flink op gepuzzeld en gezwoegd zal worden door de volgende generatie klimmutanten


Het gratis wildkampeerterrein met een kraan en fikkiestookgelegenheid, maakt alles nog aantrekkelijker. Er staan altijd wel wat klimzwervers met hun busjes uit allerlei landen (dit keer zagen we Noorse, Engelse, Zweedse, Franse en naturalamente Spaanse busjes). Wij hebben een rustiger plekje opgezocht aan de rand van een boerenveld met uitzicht op de klimrotsen en een riviertje.

Overdag zien en horen we er de zwaluwen zweven. Soms schieten ze in duikvlucht bij de rotsen naar beneden, om net op tijd weer op te trekken en door het dal te glijden. Bij de schemering worden ze afgelost door vleermuizen, die in vergelijking met deze luchtacrobaten, maar wat in de wilde weg lijken rond te fladderen.


Bart on-sight 'Memoria Histérica' 6b+ op zijn sloffen in de zon (te Racó de les Espadelles)
Maja in 'Corporació Antiestètica' 7c (a.f.),
sector Racó de les Espadelles


De Heilige Graal

posted May 20, 2014, 8:21 AM by Maja V   [ updated May 20, 2014, 8:59 AM ]

Om het af te leren gaan we nog één keer lekker lang met ons kampeerbusje weg. Nou ja, lang... drie maanden. Een vluggertje in vergelijking met onze eerdere zwerftochten door Zuid-Europa, van anderhalf jaar en een half jaar.


De eerste ochtend was het fijn wakker worden, foto genomen vanuit bed (Ardèche, Frankrijk)


Het klimmen: Fauzan

De eerste week hebben we in zuidwest Frankrijk doorgebracht in het land van de Catharen, dat gezegend is met goddelijk weer en goddelijke druiven (voor de wereldberoemdeVins MInervois). Maar wij ontdekten dat het er ook nog eens stikt van de klimrotsen! Je vindt ze in lange rivierkloven zoals die van de Cesse. Misschien zijn ze niet de Heilige Graal van het klimmen, maar goed zat om je een paar weken mee te vermaken.


De Cesse kronkelt door steil met dicht struikgewas begroeid land en nabij het dorpje Fauzan heeft het fraaie, hoge kalkrotsen in de aanbieding. Aan de noordoost kant van de kloof klim je op vertikale wanden met ondergewaardeerde zessen en zevens.


Lunchen in de schaduw:hier begint de zomer al in mei
 Maja chilt in een 6a+, Fauzan noordoost kant van de kloof

Aan de warme zuidwestkant van de kloof, zijn er routes in alle moeilijkheidsgraden, van relaxte vijven tot overhangende achten. Je moet dan wel eerst de kloof door, plus een lange en steile helling omhoog klauteren. Voordat je aan de klimpret kan beginnen, ben je al doorweekt van het zweet. Je bevindt je dan wel in een ruig natuurgebied zonder weg, huizen of wat dan ook, waar everzwijnen ongehinderd door jaaggespuis gedijen.


 Uitzicht op de zuidwest kant van de kloof van de rivier de Cesse

Deze grote nachtpauwoog (maar liefst 12 cm.!) hing onder onze  klimroute te niksen




Kunst & Cultuur pagina: De Catharen
Links: Minerve

Het nabij Fauzan gelegen dorpje Minerve aan de Cesse stamt uit de vroege Middeleeuwen. Het kan bogen op een Kerkje met het oudste altaarblok van Europa, uit de 5e eeuw. Minerves prachtige ligging en zijn intact gebleven Middeleeuwse huizen, trekken kunstenaars uit alle winstreken die hun werk in piepkleine galerietjes en winkeltjes verkopen.

De schilders die met alpinopet en al achter hun ezels zitten, de stralende lentezon en de geur van kruiden en lavendel, het staat allemaal ver af van Minerves bewogen verleden.

Want ook dit dorpje uit de Hérault getuigt van de bloedige onderdrukking van de Catharen.

In de dertiende eeuw bleek een groep van 200 Cathaarse vluchtelingen uit Béziers – waar iedereen afgeslacht werd door Katholieke ridders in opdracht van de Paus - ook in Minerve niet veilig...

Net als de meeste edelen in zuidwest Frankrijk, was de hertog van Minerve  tolerant tegenover de Catharen en stond hen toe hun versie van het Christelijk geloof te beleiden (wat mij betreft een sympathieke variant, o.a. omdat bij de Catharen vrouwen ook geestelijk leider mochten zijn). Maar sympathiek of niet, de door de Paus opgetrommelde troepen uit de rest van Europa, belegerden Minerve. Door de watervoorziening van het dorp te blokkeren, konden ze snel korte metten maken met de verdediging van Minerve en De Cathaarse vluchtelingen stierven er voor hun geloof, op de brandstapel. 


Detail in een muur van 'n Middeleeuws huis te Minerve


We bennen d'r weer

posted Nov 26, 2013, 11:48 AM by Maja V   [ updated Nov 26, 2013, 11:50 AM ]

De laatste klimfoto die ik post, is natuurlijk een klapstuk: Bart klimt 'Jog Jog' all free (7c+ te Los Pinos, Costa Blanca)

We zijn weer in Nederland. Na een half jaar zwerven en rotsklimmen is het hoog tijd om onze fondsen weer aan te vullen. Komt nog bij dat de winter een stuk minder aantrekkelijk is voor kampeerders. Vooral als je enige sanitaire voorziening een zak water is, die in de zon opwarmt :-).


Wat zullen we missen?

 
De natuur en de ruimte om ons heen zullen we missen. Hierboven zoeft een vale gier - spanwijdte 2 meter 80 - boven een Cantabries woud.

Ook de klimrotsen en de interessante, inspirerende mensen met wie we ze gedeeld hebben, zullen we missen. We hebben wat afgefilosofeerd in slecht Spaans, goed Engels en redelijk Frans!

Op de foto staat Gemma uit Murcia, die de klimgids 'Donde Escalar' openhoudt op de pagina waar zij zelf opstaat. Een persona mucha  famosa dus! Die klimgids is trouwens onze klimbijbel voor Spanje en te bestellen op desnivel.es.

 


En wat missen we niet?

Gelukkig maar dat er ook dingen zijn, die thuis leuker zijn dan op reis. Want voorlopig zijn we thuis (boehoe...)

Reeds in november zijn de dagen kort en nachten lang. Vanaf 17:00 in het donker buiten zitten in je winterjas, tot je vindt dat je met goed fatsoen het busje in kan, is echt niet alles. En met het verdwijnen van de zon gaat ook de kachel uit...

Komt bij dat Bart, als enig lid van het afwasteam zijnde, ook nog eens aan de slag moet in die barre omstandigheden! (zie onderstaande rechter foto).


Kortom, we richten ons nu op de geneugten van een warm en comfortabel huis, maken onze rentrée in de leukste klimhal van Nederland en heffen een glas bubbels op onze behouden terugkeer en mooie avonturen! En het mooiste? We gaan niemand martelen met een diashow want onze beste foto's staan toch al op dit blog.




De Kunst & Cultuur Pagina

De kunst en cultuur liefhebbers zijn er op deze sabbatical wat bekaaid vanaf gekomen. Vandaar deze toegift als goedmakertje:

de laatse dagen van onze reis zijn we nog een paar dagen in Frankrijk wezen klimmen, nabij de stad Montélimar. Op weg naar de rotsen van Viviers stuitten we op een brug uit de Romeinse tijd. Die brug van maar liefst tweeduizend jaar oud, is nog helemaal goed.  Je mag er zelfs met je auto of vrachtwagen overheen rijden, zo sterk is 'ie.

1-10 of 196