Blog



Italië

posted Jul 24, 2015, 7:54 AM by Maja V   [ updated Jul 24, 2015, 7:57 AM ]

Via de bergpas 'Colle de Magdalena' bereikten we Italië. De weg kronkelde door steile bergen waar in de koude maanden sneeuwlawines naar beneden razen en in de warmere maanden steenlawine's. De vangrail was daardoor op heel wat plaatsen door de mangel gehaald. Een voorbeeld zie je op onderstaande foto.

In Italië, net voorbij de Colle de Magdalena zie je de sporen die een steenlawine heeft nagelaten


In Italië aangekomen zochten we de rotsen op bij het bergdorpje Ferrere. Je komt er alleen met een eenbaansweggetje langs diepe afgronden en dat zonder vangrail... Als je de zeldzame tegenligger treft betekent dat, dat er iemand een stuk achteruit zal moeten rijden om een plekje te vinden waar gepasseerd kan worden.

Ferrere's rotsen boden ons een fijne dag klimmen in de zon in een adembenemend mooi landschap, maar zoals wel meer op 2000 meter hoogte, kwam er aan het einde van de dag een stevige bui. Geen nood, want in de herberg van Ferrere kun je schuilen en de oude waard – die perfect past in het jaren '50 decor – zet er met alle plezier 'n kopje cappuchino voor je onder het minzaam toeziend oog van de Paus (zie onderstaande foto):



Het is maar goed dat de waard voor de klimmers bidt, want Ferrere's rots blijkt niet bomvast te zitten. Maja kwam eruit zeilen met een stuk rots waar je best een olifant knock-out mee had kunnen gooien. Gelukkig miste het Bart en hield Maja er slechts een schram aan over. Een hete tip voor andere klimmers: als je een forse val maakt met steenval en al, check dan na afloop je touw. Het onze bleek schade aan de mantel te hebben en we moesten er hatseflats 6 meter afsnijden


Na Maja's vallende-gesteente-val, sneed Bart het beschadigde stuk touw van de rest van het touw af met 'n bot zakmesje en dat was nog een aardige klus


Klimklapper van de maand: Folchi

In de onvolprezen verzameltopo van Severino Scassa 'Andonno e Cuneese' (www.versantesud.it) die tientallen tiptop klimgebieden in de Piemonte provincie van Italië beschrijft, staat Folchi. Het is een noordwestwand (schaduw tot 15:00 in juli) die met zijn 6b/c intstaproutes met vernuftige 'dakpangrepen' en lange overhangende wand met zevens en achten niet voor iedereen is weggelegd, maar gelukkig inmiddels wel voor ons


Maja zette haar tanden in 'n projectwaardige 7c+ genaamd Shianti, die ze vrij eenvoudig all free klom, maar zoals gebruikelijk zal ze wel weer te lui zijn om hem rotpunkt te klimmen :-)


In Scassa's topo staan 55 routes, maar inmiddels is er een hele nieuwe sector bijgekomen, genaamd Gala Verne. Omdat in deze sector overal de routenamen en gradaties onderaan de rots staan, kun je er zo klimmen. De blauwgele kalk is prachtig, moeilijk te lezen met veel verborgen randen die alle kanten op staan en dakpangrepen, in alle maten. De overhangende routes hebben soms wel gehakte greepjes/voetjes.


Boven: vanwege z'n tijdens een heldhaftige voorklimval geblesseerde enkel, was Bart nog altijd tot topropen veroordeeld :-(. Maar dankzij Folchi's technisch interessante 6c's, had hij wel degelijk uitdaging genoeg. In deze 6c genaamd 'Ink Heart,' staat hij op wrijving en maakt een delicate pas aan dunne dakpangrepen. Ga er maar aan staan!




Boven: te Folchi is ook aan de dieren gedacht. Met een staalkabeltje zijn een paar pannetjes aan bomen bevestigd, waarop een tekst staat die de klimmers uitnodigt om ze te vullen met water voor de honden.

Rechts: gratis topo van 1 van Folchi's sectoren


Het dierenhoekje



Ik had beloofd om nog een fatsoenlijke marmottenfoto te plaatsen. Bij deze een Italiaans exemplaar! Even tevoren zagen we 'm een waterval oversteken, springend van steen naar steen (eerlijk!), maar toen had ik de camera nog niet paraat...

Rechts: aan Folchi's rotsen troffen we een relaxende hagedis aan op een door klimmers in elkaar geflantst bankje. Klimmers en hagedissen horen bij elkaar als wijn en knabbels.


Kunst & Cultuur in een Italiaans berggehucht


Ze zijn niet zo groot in Ferrere en Bart paste eigenlijk niet in hun museum


Onder de herberg van Ferrere stond een kleine artificiële klimwand, die we uiteraard meteen even uitprobeerden. De andere attractie van het gehucht (het wordt maar door 7 families bewoond) was een minimuseum. Een paar honderd jaar oude woning was in originele staat ingericht met meubilair, keukengerij en landbouwwerktuigen die ze in Ferrere gebruikten in de 18e eeuw.

Ook was er een opgezette marmot én een ingelijste voorpagina van een buurtsuffer, waarop een verhaal over een vroegere bergsmokkelroute stond. Blijkens een gouden plaquette was dit alles mogelijk gemaakt door een genereuze gift van de E.U. Zo zie je maar, onze Nederlande belastingingcenten gaan heus niet een bodemloze put in die Zuid(en Oost)-Europa heet, maar worden nuttig besteed...



Droomzomer

posted Jul 17, 2015, 4:52 AM by Maja V   [ updated Jul 17, 2015, 4:54 AM ]

We zijn nu over de helft van onze twee maanden klim- en kampeerpret, maar hebben ondertussen alweer vijf nieuwe klimgebieden bezocht (plus een aantal gouwe ouwen) heel wat fikkies gestookt, plonzen in de rivier gemaakt, avonturen beleefd en van de Franse en Spaanse cultuur genoten waarbij we ons gefocused hebben op wijn proeven :-).


Foto's boven: het heerlijke zomerse weer houdt aan in Zuid-Europa, dus we zitten goed in de Alpen. Overdag lekker in het zonnetje aan zwemwater toeven of klimmen op een noord/oostwand. 's Avonds koelt het prima af en maken we een kampvuurtje onder de heldere sterrenhemel.


Het klimmen: Bec de l'Aise

Maja klimt een 7a op Bec de l'Aise


Op een noordwand genaamde Bec de l'Aise die we nog niet kenden, nabij het bergdorpje Freisinnières, ontmoetten we twee fitte vijftigers ('quinca's' genoemd in Frankrijk), Michel en Pascale. De twee konden een aardig potje klimmen! Pascale is dan ook een 'moniteur d'escalade', oftewel een gecertificieerde klimgids. Michel is naast zijn 'echte' baan ook actief als yogaleraar, wat zijn souplesse op de rots goed verklaart.



Boven: onze nieuwe klimmakkers, Michel en Pascale

Rechts: Michel aan de bak in een 7b op Bec de l'Aise, niet gek voor een ouwe sok.

Dankzij onze nieuwe vrienden konden wij ons Frans ten beste geven en dat gaat toch een stuk beter dan ons Spaans. Het Franse koppel was in elk geval onder de indruk, Michel verklaarde zelfs dat Bart helemaal geen accent had!


Bec de l'Aise is maar klein, 7 routes, maar de routes zijn lang en werkelijk wonderschoon! Licht overhangende goudgele kalk met randjes die maagdelijk aanvoelen en dat allemaal in een feëriek berglandschap.


Pierre Fondue en de klimmerskoelkast

Een andere klimrots die we aangedaan hebben is Pierre Fendue, met z'n snijterhard gewaardeerde kwartsiet zevens. Dit klimgebied bleek een bijzonder attractie te verbergen in een schlucht (dat is een spleet tussen twee rotswanden). Hier bleek een koude wind vanuit een aan het oog ontrokken grot te waaien. Die wind hield de schlucht bijzonder koel.

Wij hebben onze koelbox er neergezet en de temperatuur gemeten. Wat bleek? In deze klimmerskoelkast was de temperatuur 7 graden! De buitentemperatuur in de schaduw was 31 graden.


31 graden in de schaduw, maar niet in onze klimmerskoelkast! Onze koelbox staat op een plekje waar het 7 graden is.


Kunst & Cultuur pagina: het 'plan d'eau'

Nee, we hebben nog niet een kerkje of museum bezocht... Dat zou ook 'n beetje dom zijn met dit mooie weer, maar er is ons wel iets opgevallen aan de Franse cultuur: het is hier vanzelfsprekend dat er gratis, mooie recreatievoorzieningen zijn.

Prettige zwemmeren en rivierstrandjes zijn toegankelijk voor iedereen en de gemeente zorgt voor een toilet, bankjes, parkeerplaats, drinkfonteintje enzovoort. Ze noemen zo'n speciaal aangelegde zwemgelegenheid een 'plan d'eau' en op onze wegenkaart zie je dat er altijd wel eentje in de buurt is.


Bart springt in een 'plan d'eau', een typisch Franse door de gemeente onderhouden (gratis) buiten-zwemgelegenheid
Natuurlijk heb je bij zo'n plan d'eau drinkwater en een invalidentoilet (moet je eens in Amsterdam zien te vinden, een gratis en schoon publiek toilet!)


Klimmen in de Ecrins: Entrayges

posted Jul 13, 2015, 7:03 AM by Maja V   [ updated Jul 13, 2015, 7:12 AM ]

Een groot deel van gebergte de Ecrins (zuidoost Frankrijk) bestaat uit natuurpark dat uitgestrekt en ruig genoeg is om wolven en lynxen te huizen, die zeer op hun privacy gesteld zijn. Aan de rand van de wildernis is een mooi klimgebied dat wij vanuit onze idyllisch aan de rivier gelegen kampeerplaats te voet konden bereiken.




Boven: prachtig kamperen aan de rivier 'Le Torrent d'Onde', Ecrins.

En je kunt er ook een frisse duik in nemen.
 


Het klimmen: Entrayges
Het Ecrins klimmassief dat Entrayges heet, is berucht moeilijk te vinden. De aanwijzingen in het gidsje kloppen van geen kant, dus er wordt veel aan je klimmersinstincten overgelaten om dit beloofde land van het gneissklimmen te kunnen betreden. Je moet zelfs een oversteek door een wildwater rivier trotseren, die niet voor niks 'le torrent l'onde' heet. Maar als je er dan bent, heb je een gigantische overhang van wrijvingsvolle gneissrots tot je beschikking met zelfs een 9a. En dat alles is overdag in de schaduw, het is namelijk een noordwand.


Op de moeilijke, overhangende wand konden wij in alle rust een 7b klimmen...
... terwijl om het hoekje een meute klimmers zich op de makkelijkere routes stortten.


Voor de klimleken
:

de moeilijkheidsgraden bij het sportklimmen lopen van 3a t/m 9a/b, dus een 9a is nagegenoeg het allermoeilijkste dat er te klimmen valt. Deze negende graad is alleen weggelegd voor buitengewoon getalenteerde, compleet drooggetrainde klimgoden en godinnen die zich al aan één vinger konden optrekken toen ze nog borstvoeding kregen

(p.s: er bestaan klimmers die hun hele lichaamsgewicht aan één pink kunnen optrekken, en dát dik ik niet aan :-). Klick op deze zin voor een pink pull-up!


Lunchen onder de zware overhang van Entrayges


Deze levensgevaarlijke Whippet bewaakte de rugzak van zijn Engelse baasjes die druk aan het klimmen waren. Maar hij was wel degelijk af te leiden met een stukje kaas...

Ongeval(letje) op de rots

Helaas bleek de uitklim van de 7b op die moeilijk wand nou juist niet over te hangen! Zo kwam het dat Barts voet bij een val in het touw ongelukkig tegen een platje in de rots aanklapte. Het resultaat bleek mee te vallen: alleen maar een verzwikte enkel. Gelukkig lagen de rotsen aan een koude rivier, dus kon er meteen gekoeld worden en als aspirant verpleegkundige zijnde heb ik daarna een mooi drukverbandje aangelegd.


 
Het was een uitdaging voor Bart om terug te komen naar de kampeerplaats over het steile bospaadje en door de rivier heen!


En terwijl Bart verder letsel voorkwam door steunend op een tak de rivier over te steken, was ik de Sjaak om de de rugzak met proviand+klimmateriaal én de zak met het klimtouw terug te brengen (bij elkaar 20 kg.)

Medische update: na 3 dagen was de enkel weer prima om te lopen en maakte Bart zijn (voorzichtige) rentree op de klimrots

Vamos / On y va: Pyreneeën -> Alpen

posted Jul 9, 2015, 6:58 AM by Maja V

Het sportklimmen in de Pyreneeën valt ons altijd een beetje tegen (topgebied Rodellar is ons te druk en te warm) en daarom zijn we na enkele rustige dagen aan de rivier toeven in één klap van de Pyreneeën naar de Alpen gereden, wat ons tegen de 9 uur rijden kostte. Zónder airco in de 37 graden en brandende zon is dat pittig, maar het was de moeite waard:

in de Alpen troffen we zoals altijd koelte, mooie natuur en oneindig veel klimrotsen aan. Wat willen wij nog meer?


De Alpen, uitzicht vanaf de col de la Pousterle


Toch is het de afgelopen week ook in de bergen goed heet geweest, de alpenkraaien vielen nog net niet van ellende uit de lucht en een eitje bakken kreeg je zo voor mekaar op een stukje zuidwandrots. Zelfs de op het noorden gerichte conglomeraatrotsen van Rue de Masques waren te warm om te beklimmen. Bart doet op onderstaande foto desalniettemin een dappere poging om slippend en glijdend van het zweet er 'n 7a+ te klimmen:


Gelukkig is vlakbij Rue de Masques een waterbron waar de klimmers én hun honden van profiteren


Sportklimmen op hoogte: Tournoux

Je kan altijd verder de hoogte invluchten om de temperatuur te drukken. Waar ze te Guillestre (900 m.) zuchtten onder de 35 graden, hadden wij 'maar' 30 graden op 1800 meter te Tournoux, een uit meerdere deelgebieden bestaand klimgebied in een nationaal natuurpark binnen de Ecrins. Het is omsloten door besneeuwde drieduizenders en gletschers die knisperend frisse koele lucht aandragen.

Tournoux bestaat uit zes sectoren met in totaal 126 sportklimroutes waarvan Grotte d'Oréac' met instapniveau 6c de nieuwste is. De sectoren op alle mogelijke windrichtingen en door de hoge bomen aan de voet van de rotsen, krijg je zelfs op de zuidwanden 'Marmottes en folie' de nodige schaduw. Je heb er alle moeilijkheidsgraden, inclusief een flinke collectie achten.


Linker foto boven: Bart cruiset omhoog in 6a+ 'Tomb Raider', sector Météorite. Deze rots ligt op het noorden en omdat je er alleen met 'n allerbelabberst ultrasteil paadje kunt komen (niet geschikt voor kinderwagens en rollators) klim je er meestal alleen. Rechter foto boven: Maja bijt haar tanden stuk op 7c 'Le jaune et le noir' van klimsector 'Yakari et tequila'.


Bart maakt zich gereed om de prachtwand van sector Météorite te bedwingen


Het Flora & fauna hoekje


Tournoux staat bekend om zijn brutale marmotten, maar op de een of andere manier zijn ze cameraschuw en heb ik lang op de loer moeten liggen om dit miserable kiekje te verkrijgen van een exemplaar dat heel eventjes zijn kopje uit zijn burcht stak om te kijken of dat vervelende mens nou nog steeds lag te gluren. Ik ga ervoor om een betere foto te versieren! Affaire á suivre...

De aardbijenplantjes liepen gelukkig niet weg. De bosgrond was ermee bezaaid en wij en de (onzichtbare) marmotten deden ons er tegoed aan.


Dit is de Apollo vlinder die een spanwijdte van wel 9 centimeter heeft en alleen in Europese bergen voorkomt. Het diertje kan zelfs nog boven de 3000 meter gedeien, waar zijn rupsen van vetplantjes leven. De Latijnse naam is 'Parnassius Apollo' en verwijst naar het Griekse Parnassusgebergte en de god Apollo.



Het kamperen
 
We konden op de col van Pousterle op loopafstand van klimgebied Tournoux prima wildkamperen, maar toen de schemering intrad werden we belaagd door muggen (die  de vliegen aflosten!).
Gelukkig zijn het van die lullige Europese muggen die niet eens door je spijkerbroek of trui heen steken (iets wat ons in Noord-Amerika wel is overkomen!) dus met de juiste voorzorgsmaatregelen -zie rechter foto- blijf je redelijk bultenvrij.

Bart zwelt op! En nee, niet door het snoepen van die lekkere Franse kaasjes, maar door een gevleugelde aanvaller...

Overdag werd hij met bloot bovenlijf verrast door onbekend vliegend steekbeest, wiens steek een ontstekingsreactie teweeg bracht in zijn arm. Vergelijk zijn gestoken linkerarm maar eens met zijn rechterarm: bij de elleboog zit er een flinke zwelling. De zwelling migreerde in enkele dagen van de steekplaats op de bovenarm naar de onderarm en veroorzaakte stijfheid, roodheid en pijn. We zijn benieuwd wie de boosdoener is en zetten ons geld in op een spin, maar wie het weet mag het ons mailen in ruil voor een prachtige ansicht met (naar keus) een leuke Alpendame óf marmot erop...

De Spaanse Pyreneeën

posted Jul 3, 2015, 6:37 AM by Maja V



Zoals we van plan waren verruilden we het hete Spaanse binnenland na een week of wat voor de veel koelere Spaanse Pyreneeën. Via Manresa en Vic reden we naar Ripoll, de poort van de Spaanse Pyreneeën.

We kampeerden aan de razende Ter rivier in 'Reserva Nacional de Freser i Setcases.' In mum van tijd koelden we af in het ijskoude Terwater. Met uitzicht op besneeuwde bergpieken van om en nabij de 3000 meter, dronken we van onze spotgoedkope maar perfect gekoelde Spaanse bubbeltjeswijn tot ontelbare sterren in de hemel fonkelden.






Only mad dogs and Dutch climbers

posted Jun 30, 2015, 5:52 AM by Maja V

Het Engelse gezegde 'only mad dogs and Englishmen go out in a middays sun' kun je probleemloos uitbreiden naar 'only mad dogs and Dutch climbers go to Spain in summer'. Maar ja, de conglomeraatrotsen van het gehucht Margalef in het ruige Catalaanse binnenland zijn nu eenmaal onze favoriet! We konden we het niet laten om erheen te gaan.


Te warm in Spanje? Welnee!


We hebben ons een week heerlijk in het zweet gewerkt rondom Margalef. Uiteraard waren we wel zo verstandig om steeds een schaduwwand uit te zoeken, waaronder sector 'Raco de la Finestra.' Deze bleken we te delen met een klein maar bont internationaal gezelschap:

er was een overjarig Japans klimstel dat verrassend slecht klom, een piepjong koppel uit Zweden waarvan de dame zo groot was dat ze in één klap een os kon vellen en een clubje Spaanse vrolijke Fransen die goedgemutst, maar met weinig resultaat, een 8a-dak probeerden te overwinnen.

En ja, wij waren er dus! De Hollanders, die met wisselend resultaat hun Spaans uitprobeerden op de aanwezige Catalanen.



Boven: 'n Spaanse hercules aan de slag in sector Raco de les Espadelles, 'n zuidwand die samen met aansluitende Cingles de Solanes 100 zevens en achten op een rij biedt (+ wat zessen) Vanwege hun overhangende natuur blijven de routes tot midden op de dag in de schaduw

Spaanse chicas kunnen er ook wat van! Rechts zie je Maru aan de slag, ook op Raco de les Espadelles.


De kunst & cultuur flits: taalperikelen

Later, onder het genot van een ijskoude cola en dampend bord Patatas Bravas, werd ons door de Catalaanse waard van de klimrefugi uitgelegd dat ons Spaans niet Spaans is maar Castiliaans. Spaans bestaat eigenlijk niet aangezien ze in Spanje allerlei talen spreken waaronder Catalaans, Baskisch en Valenciaans. Dat fancy Casteliaans van ons spreken ze in de provincie 'Castilla la Mancha' en de verfoeilijke hoofdstad Madrid, waar het politici-gespuis huist.

'Si, si señor,' knikten we met hem mee... Maar ondertussen is dat Castiliaanse Spaans toch echt de officiële landstaal van Spanje én het enige Spaans dat ze in alle Spaanstaligen landen begrijpen inclusief de Zuid Amerikaanse.


Natuur en zo: rotsvogels


Tijdens het klimmen op de zuidoostwand 'Punta Espadelles' kwamen we midden in de klimroute een haviksnest tegen waar een jong om eten zat te piepen.Even te voren hadden we al gezien hoe een van zijn ouders een kronkelende slang kwam aandragen.

Omdat er veel geklommen wordt op Punta Espadelles, kunnen we ervan uitgaan dat de vogels weinig aanstoot nemen aan ons klimmers. Het jong zag er in elk geval gezond en weldoorvoed uit. Het viel ons op dat de zwaluwen, in grote getalen op de rotsen aanwezig, steeds in groepjes de havikken lastig vielen. Ze hinderden de havikken om gevangen dieren naar hun nesten te brengen. Misschien omdat ze ook wel zwaluwnesten plunderen? We vonden de luchtacrobatiek in elk geval een spectaculair schouwspel.

De zomer: c'est parti!

posted Jun 28, 2015, 6:18 AM by Maja V

8 Juni verhuizen naar Duivendrecht en dan 14 juni voor twee maanden op klimreis gaan gekkenwerk? Welnee!

We waren tenslotte in bloedvorm na al dat klussen, verven, dozen in- en uitpakken en (in Maja's geval) zwoegen als verpleegkundige i.o. aan het VU-ziekenhuis. Het werd de hoogste tijd om de spieren weer eens te laten rollen waar het hoort: steile rotsen!


De Gard

De trip begon in Frankrijk ter hoogte van waar het goede weer gegarandeerd begint, département de Gard. Zoals wel meer Franse departementen staat het bekend om z'n wijn, milde klimaat, pittoreske dorpjes, bla, bla, bla.. Wij kwamen er echter om ons imposante lijstje van bezochte klimgebieden uitbreiden. Gebieden waarover we dan tijdens (klimmers)soirées kunnen zeggen: 'maar natuurlijk kennen we dat, daar hebben wíj al eens geklommen. Kijk maar 's op ons blog...'


Bart klimt een onbekende route (7b?) te Méjannes le Clape


 
 
Nabij de rotsen van Méjannes le Clape heb je het gelijknamige dorp waar ze zo vriendelijk zijn om kampeerwagens gratis een mooi kampeerterrein aan te bieden met faciliteiten en al (linker foto).

Maar als we daar waren gaan staan, had Bart zich niet kunnen uitleven met de machete om ons wildkampeer-terrein begaanbaar te maken (zie hieronder). De keus was dus snel gemaakt.



Klimmen

Te beginnen doken we dus de zware overhang van Méjannes le Clape in, waar van opwarmen geen sprake was (tenzij je een als 7a vermomde 8a opwarmen vindt!). We hebben ons er desalniettemin prima geamuseerd.


 
 
Links: deze verrassend zware 7a diende ter opwarming in de overhang van Méjannes le Clape.

Er was ook nog een liggende wand met makkelijke routes (4a t/m 6b+) waar een troep lokale brandweerlieden die dag met klimmen en touwtechnieken oefenden. Hieronder zoeken ze hun klimspullen uit.





Mialet, klimgebied II

Na Méjannes was Mialet aan de beurt, dit omdat het steeds warmer werd en deze oostwand direct aan een rivierstrand ligt, waar je zo in kunt plonzen als je oververhit dreigt te raken. Hier waren een zootje zessen en zevens op een rij te klimmen op rechte tot licht overhangde kalk met positieve randen.

 
Aan deze rivier, de Gardon, liggen de rotsen van Mialet

 

Je deelt de rivier wel met knoeperds van grote groene kikkers, wiens officiele soortnaam weinig verrassend 'grote groene kikker' is (met dank aan de dierenencyclopdie die Maja overal mee naar toe neemt).


Nieuwsflits:


VIVA España! De komende post gaat over onze volgende bestemming: Spanje. Daar gaan we nog even snel klimmen in ons favo klimgebied Margalef voorat de grote hitte toeslaat en we de bergen induiken.

Thuis

posted Aug 25, 2014, 12:54 PM by Maja V

We zijn weer thuis en dat is even wennen...


Zonovergoten bergen

posted Aug 13, 2014, 2:07 PM by Maja V   [ updated Aug 13, 2014, 2:11 PM ]

Boven: badderen in de Guil.
Rechts: kamperen in de Vallée de la Clarée
.

De Alpen hebben deze zomer veel regen en kou gehad, maar daar is nu niets meer van te merken: we zijn verwend met zon en goudgele rotsen! We klommen in de buurt van Briançon te Rocher Baron en in de valei van de Clarée, dichtbij de grens met Italië.


Het klimmen: Rocher Baron


Maja in 'Chaque heure et chaque jour' (7B+, Rocher Baron)

Rocher Baron is een rotsmassief van kwartsiet temidden van feërieke bergweiden en dorpjes met charmante chalets. We waren niet de enige die er van de frisse lucht en mooie rots kwamen genieten, een groep klimmers uit Parijs streek er ook neer. Opvallend was de modebewustheid van de Parijzenaars. Ondanks de felle zomerzon waren zij gehuld in zwarte kledij en hielden de heren hun bovenkleding angstvallig aan. De dame op onderstaande foto had zelfs een zuurstof- en transpiratievochtdichte pantalon aan!


Parisienne aan de rots


Wij waren niet zo modebewust en lieten de wind het zweet van onze (goeddeels) naakte huid blazen. Misschien dat wij daarom in staat waren op het moeilijkste deel van de rotsen te klimmen, terwijl de hoofdstedelingen het op de makkelijke routes ernaast hielden :-).



Hollander aan de rots


Nieuwsflits: nachtelijke diefstal

Het ophangen van de vuilniszak aan de auto bleek niet voldoende om deze schavuit tegen te houden. Het is een eikelmuis uit de familie van de slaapmuizen. Ze heten zo omdat ze een lange winterslaap houden, tot wel 7 maanden.


Dit schattig ogende beestje is in werkelijkheid een koelbloedige killer:

eikelmuizen vallen andere muizen vanuit een hinderlaag aan om ze te doden en op te eten. Ook overvallen ze 's nachts slapende vogels op hun nest en eten hun eieren en jongen op. Maar ze eten ook zaden en vruchten.



Kunst & Cultuur


In het département waar we vertoeven zijn ze trots op hun bergen en bergbeklimmers. In het stadje l'Argentiére du Bessée hebben ze daarom als publiek kunstwerk een grote pikkel.

Dit soort pikkels (maar dan in handformaat) gebruiken bergbeklimmers om bliksemsnel in het ijs of de besneeuwde grond te slaan, op het moment dat ze uitglijden en van de berg af dreigen te vallen.

Ook kun je ijspikkels gebruiken om je in een ijswand, zoals een bevroren waterval, omhoog te werken. Je hebt er dan twee en slaat die beurtelings in het ijs, daarbij steeds een stukje hoger komend in samenspel met speciale stijgijzers aan je schoenen die je in het ijs schopt.

De Périgord

posted Aug 7, 2014, 1:42 PM by Maja V   [ updated Aug 7, 2014, 1:50 PM ]


Kunst & Cultuur


De Périgord in zuidwest Frankrijk staat bekend om zijn kastelen. Er zijn er tegen de duizend, de meesten bewoond en schilderachtig gelegen aan rivieren als de Dordogne en de Vezère. De gefortuneerde bewoners smullen geregeld van culinaire hoogstandjes met truffels, want de Périgord is één van de beste streken van de wereld om truffels te vinden.


Als klap op de vuurpijl kan de streek bogen op honderden vindplaatsen van prehistorische bewoning, sommige wel 40 000 jaar oud. Zo is het grottenstelsel van Lascaux 's werelds beste plaats om Paléolitische rotschilderingen te bewonderen. Er zijn daar bijna 2000 figuren geschilderd waaronder veel hoefdieren, mensen en abstracte figuren.




Het klimmen


Het paradepaardje van de Périgord is natuurlijk Céou met bijna 200 kalkroutes in alle moeilijheidsgraden tot 8a, ouderwets hard gewaardeerd. Maar Céous zuidwestwanden zijn te warm voor de zomer, dus namen we genoegen met één van de kleinere rotsmassieven: Le Panissoux.

Zoals de meeste rotsen in de Périgord (behalve dus Céou), zijn ze aan de lage kant en is het klimmen vrij botanisch. De streek staat dan ook bekend als 'groen' en inderdaad, overal is het groen. Het alomtegenwoordige gras is groener en sappiger dan waar dan ook en de tuinen rondom de kastelen en landhuizen zo weelderig als die van Babylon. Ook de paden naar de klimrotsen toe zijn dik begroeid, met brandnetel-en-bramenstruiken... De klimrotsen zelf worden snel terugveroverd door Moeder Natuur, al hebben de route-openers nog zo hun best gedaan om alle lianen en stukken mos van de rots af te rukken.



Een 6a+ te Pannissoux

Maar goed, Panissoux heeft wel degelijk 30 routes zonder al te veel planten, van 4c t/m 7c. Het betreft technisch klimmen op kalkplaten met af en toe een atletisch stuk langs scheuren en grote gaten. We kozen zo'n leuk atletisch stuk uit, maar...

... toen ik nietsvermoedend naar zo'n gat klom, werd ik overmand door de smerigste pislucht aller tijden. Als ik niet met een noodgang was doorgeklommen – in mijn haast de tweede haak overslaand – was ik ongetwijfeld van mijn stokje gegaan.

De boosdoener bleek een uil te zijn, die in het gat zijn nest had gemaakt en zich daar blijkbaar naar hartelust ontlaste. Het stinkende beest liep rustig een stukje naar achteren in zijn hol toen ik langsklom, om daarna weer plaats te nemen op de eieren.


Panissoux routes worden geregeld beklommen. en gezien de vele bewoonde uilennesten ter plaatse, vinden die gevederde smeerpijpen dat geen enkel probleem. Dat ze er gedijen zie je ook aan de grond onder de rotsen, bezaaid met uilenschijt en half vergane uilenballen.

Bovenstaande foto: de grond onder de rotsen, met  muizenschedeltjes en botjes. Linker foto: het nest met eieren midden in mijn klimroute.






Veel groen betekent ook veel insekten. Ik ben er in geslaagd om de nachtelijke aanval van een reuzetor op Bart vast te leggen

Geweldig dat je hier veel bossen met jachtverbod hebt en dus veel wild! Een nadeel is wel dat de er daardoor veel teken zijn, die worden vooral verspreid door herten





En als je denkt dat je in de Périgord alleen maar tussen de uilen kan klimmen of kastelen bezoeken, dan heb je het mis! Ze hebben hier toevallig wel het landskampioenschap 'motorcross-grasrace' gehouden:


P.S. : Ondanks dit alles zijn we niet al te lang in de Périgord gebleven en zitten inmiddels weer in de (voor)Alpen, waar we in principe de rest van onze reis zullen doorbrengen.


1-10 of 209