Busasöngurinn

Við vöknuðum í rauða bítið, klæddum okkur í kuflana uppúr 7:00 og vorum tilbúin, að mig minnir klukkan 7:30. Ég man að við vorum hvorki í skóm né sokkum (mjög mikilvægt atriði). Á slaginu 7:45 gengum við úr Amtmannsstíg, löturhægt, í beinni röð og kyrjuðum í fimmundarsöng: 

„Farðu aftur heim til þín/ógeðslegi businn þinn./Þú ert ekki velkominn/ við ætlum að drepa þig.”

Þetta sungum við mörgum sinnum, þangað til að við vorum komin að tröppunum. Þegar fyrstu nemendurnir voru komnir á stjá hófst söngurinn með þessum texta:

Mögur nögum busabein,

blóð úr sárum vellur.

Forðum sól á skólann skein,

nú skuggi á hann fellur.

Bragð af blóði, kolsvört ský,

busar skull deyja.

Lömbin leika ekki á ný,

líflaus skulu þegja.

„Borðum lítil busabein!"

Blóðþyrstir við skrækjum.

Pyntum Ólaf, fláum Finn,

fossar blóð í lækjum.

Þessi söngur var raddaður í sópran, alt, tenór og bassa minnir mig. Mig minnir að við sungum þetta síðan á víxl eftir það. (þ.e. fimmundarsönginn þrisvar og "Mögur nögum.. einu sinni osfr.) þangað til klukkan var orðin 8:10. Maðurinn með ljáinn var með okkur. Hann átti alltaf að vera hávaxinn.