Riddara kvæði

1. Eg var úti snemma myrgins,

so skal kvæðið inna,

eg sá standa á víðum velli

háva borg og stinna.

2. Eg sá standa í borgar turni

eina lilju ljósa,

hún var so í allan hátt

sem hvör mann vildi kjósa.

3. Eg batt minn hest við eikitré

í einum stað so lágum.

Eg gekk mig í hæga loft

þar ríku frúrnar sváfu.

4. Eg gekk mig í hæga loft

og lét mig ekki saka,

lagði eg hönd á jómfrúr brjóst

og bað eg hana vaka.

5. Vaknaði sú hin ríka frú,

henni var fljótt til orða:

„Haf þig í burtu, ríkur drengur,

þú átt lífi að forða.“

6. „Eg vil upp í yðar sæng,

mitt eðla vífið bjarta,

og minnast við þitt mekta hold,

treysta hug og hjarta.“

7. Lögðust þau í sængina

með so mikinn þunga,

vaknaði við so sáran draum,

þau heyrðu í sverðum syngja.

8. Hann tók frúna sér í fang,

sverð með hægri hendi,

klýfur hann bjarta brynju blá

og rauðan skjöld út renndi.

9. Og so snart af skemmu fram,

enginn riddarinn festi,

fram á einum borgarturni,

náði hann sínu essi.

10. Eg hefi þar ekki á mót

öllu væri hann angri sviptur,

ætti hann fríða snót,

blómið ljóma lífs og vífs

og lifandi yndis rót.