Ebbadætra kvæði

1. Ebbi sigldi í leiðangur

konunginn að finna,

eftir skildi hann sínar dætur,

bað öngvan þær ginna.

– Þar sem öðlingar fram ríða.

2. Ungir voru þeir Ívarssynir,

báru saman ráð:

„Við skulum okkur í hægaloft,

vinna meyjum háð.

3. Við skulum okkur í hægaloft,

vinna meyjum mein,

þar er ei eftir hefndir að taka

nema einn ungur sveinn.

4. Þar eru ei til hefndir taka

nema einn smásveinn,

þó það verði röskur maður

hann vinnur ei okkur einn.“

5. Herra Pétur klappar

á lásinn og á loku:

Hvort gjöri þið, stoltsjómfrúrnar,

vakið eða sofið?“

6. „Ekki er okkur svefnsamt,

vakað höfu við enn.

Hvör er fyrir loftsdyrum,

kenni eg ekki menn?“

7. „Statt þú upp, Ingigerður,

láttu lokur í frá,

hér mátt þú fyrir loftsdyrum

þá Ívarssyni sjá.“

8. Upp stóð hún Ingigerður,

ekki var hún sein,

lét hún fyrir lokurnar

og sterkan járntein.

9. Lét hún fyrir lokurnar

og sterka járnslá:

„Nú er mér engin forvitni

þá Ívarssyni sjá.“

10. Herra Pétur sprangar

sínum fætinum á dyr,

upp spruttu allar lokurnar

sem engin væri fyr.

11. Hræðilega kvíddu þær

Ebbadætur viður

þegar að lögðust Ívarssynir

millum þeirra niður.

12. Burt fóru þeir Ívarssynir

bæði með gleði og gaman,

frúrnar tvær í loftinu

báru ráðin saman.

13. Sáran kváðu

Ebbadætur viður

þá þær lögðu höfuðgull

í kistuna niður.

14. Svaraði sú hin yngri,

hún bar meira mein:

„Gröfu við okkur í harðan sand

meðan Ebbi kemur ei heim.

15. Gröfu við okkur í æginn

og gröfu við okkur í sand

áður en þessi ótíðindi

fréttast upp á land.“

16. „Gref eg mig ekki í æginn

og ekki heldur í sand,

eg hirði ei þó þau ótíðindi

spyrjist upp á land.“

17. Þá þær höfðu talað

um dálitla stund

þá kom þeirra kæri faðir

ríðandi í lund.

18. Og so svaraði hann Ebbi

við Signýju dóttur sín:

„Hvör hefur fellt ykkar höfuðgull,

því faldi þið lín?“

19. „Það gjörðu þeir Ívarssynir,

þeir færðu okkur lín?“

„Þú átt ungan bróður,

hann mun hefna þín.“

20.„Ekki skulu við okkar bróður

hafa í þessum vanda,

sjálfar skulu þær Ebbadætur

í þessum málum standa.“

21. Það var einn so blíðan dag,

guð gefi oss góðan tíma,

fólkið allt til kirkju fór

að hlýða sinna tíða.

22. Og so svaraði hún Hólfríður,

brosti undir sín skinn:

„Nú eru þær til kirkju gengnar

sonarkonur mín.

23. Hægleg skulu vær þeim

hásætin veita,

öll skulu vær ljósin

fyrir Ebbadætrum kveikja.

24. Hægleg skulu vær þeim

hásætin búa,

öllum skulu vær ljósunum

að Ebbadætrum snúa.“

25. „Fyrri muntu Hólfríður

sonar líkin sveipa

en þú munir ljósin

fyrir Ebbadætrum kveikja.

26. Fyrri muntu Hólfríður,

sonar líkin búa

en þú munir ljósunum

að Ebbadætrum snúa.“

27. Signý fór í stakkinn blá

styttan upp að hnjám:

„Nú er öll mín forvitni

þá Ívarssyni sjá.“

28. Þegar þær vissu

að hann út fór

sínu megin dyranna

hvör þeirra stóð.

29. Signý tók í beltið

en Ingigerður í hár:

„Nú skal hefna níðingsverks

þú veittir fyrr í ár.“

30. „Kæri mínar Ebbadætur,

gefi þið mér grið,

ég hef öngvar bóndadætur

beðið þess fyrr.“

31. „Eins skulu þið, Ívarssynir,

griðunum ná

og þið létuð þær Ebbadætur

sæmdirnar fá.“

32. Þær gjörðu lítinn

ríks manns rétt,

hjuggu af honum höfuðið

við hallarinnar stétt.

33. Þar kom einn lítill piltur

gangandi í höll:

„Nú er eg einn vitrari

en þið eruð öll.

34. Hér situr þú, herra Pétur,

drekkur mjöð og vín.

Ebbaadætur í garðinn út

vega hann bróður þinn.“

35. Upp stóð hann herra Pétur,

drakk hann heilagt minni.

– – –

36. „Stattu upp, Katrín systir mín,

skenktu Maríu minni.

Ráði guð í himnaríki

nær eg drekk hér inni.“

37. Þegar að þær vissu

að hann út fór

sínu megin dyranna

hvör þeirra stóð.

38. Signý tók í beltið,

Ingigerður í hár:

„Nú skal hefna níðingsverks

þú veittir fyrr í ár.“

39. „Kæri mínar Ebbadætur,

gefi þið mér grið,

ég hef öngvar bóndadætur

beðið þessa fyrr.“

40. „Eins skaltu, herra Pétur,

griðunum ná

og þú lést þær Ebbadætur

sæmdirnar fá.“

41. Þær gjörðu lítinn

ríks manns rétt,

hjuggu af honum höfuðið

við hallarinnar stétt.

42. Heim komu þær Ebbadætur

með sín blóðug sverð,

að því spurði þeirra faðir

hvað þær hefði gert.

43. Ívar sína synina

til kirkjunnar færði,

Ebbi sínar dæturnar

í klaustrið gaf.

44. Og so svaraði hann Ebbi,

hann gekk í burtu frá:

„Sæll er sá í heiminum er

er engin börnin á.“

– Þar sem öðlingar fram ríða.