Bóthildar kvæði

1. Býr einn bóndinn upp með á,

hann á sér þær dætur þrjár.

Lætur hann byrla og blanda.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

2. Blanda,

boð fyrir kóng að senda.

Boð fyrir kóng og alla hans menn.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

3. Alla hans menn.

Logi stallari kom þar inn.

„Heyrðu það, Pétur sölli minn.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

4. Sölli minn.

Giftu mér Bóthildi dóttur þín.“

„Það gjöri eg aldrei á meðan eg lifi.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

5. Meðan eg lifi

frú Bóthildi að eg þér gefi.“

Logi sínu sverði brá.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

6. Sverði brá,

minnilega til Péturs hjó.

„Hættu þig, Logi, högg ei mig.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

7. Högg ei mig,

frú Bóthildi eg þér gef.“

Vaknaði hún Bóthildur upp að hún sá.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

8. Upp að hún sá.

„Hvör er sá maður að hjálpa má?“

„Ég þori ekki að hjálpa þér.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

9. Hjálpa þér

því Loga sveinar halda mér.“

Frú Bóthildur hún vó þann mann.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

10. Vó þann mann.

Logi stallari heitir hann.

Settist hún í helgan stein.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

11. Helgan stein.

Bætti hún um fyrir öllum mein.

Bóthildur situr og heldur sinni trú.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.

12. Heldur sinni trú.

Hún gefst í klaustur með fimmtán bú.

Vendi eg mínu kvæði í kross.

– Því nú er hann einn staddur í þeim vanda.