Oordenkings
(20241102-20241130)

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟗 – 𝐖𝐞𝐞𝐬 ’𝐧 𝐉𝐨𝐧𝐚𝐭𝐚𝐧 𝐯𝐢𝐫 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Toe ek nog klein was, was ek en twee van my neefs baie na aan mekaar gewees – een aan my ma se kant en een aan my pa se kant. Ek en een van hulle het gereeld vakansies by mekaar gekuier, was saam stout, het saam pak slae gekry, saam gelag, saam gehuil – amper alles saamgedoen. My pa en ooms het na ons verwys as Dawid en Jonatan – maak nie saak watter twee dit was nie, maar ek was darem altyd een van die twee.

Tot vandag toe, as ons mekaar sien, dan word die band weer opgetel waar ons dit gelaat het. Tog, ons is familie en die band is bietjie anders as wat Dawid en Jonatan s’n as vriende was. Gelukkig het ek reeds in St. 6 ’n vriend ontmoet en tot vandag toe is ons Dawid en Jonatan. In 1 Samuel 18:1 (AFR20) word Jonatan se liefde vir sy vriend Dawid beskryf:

“𝑇𝑜𝑒 𝐷𝑎𝑤𝑖𝑑 𝑘𝑙𝑎𝑎𝑟 𝑚𝑒𝑡 𝑆𝑎𝑢𝑙 𝑔𝑒𝑝𝑟𝑎𝑎𝑡 ℎ𝑒𝑡, 𝑤𝑎𝑠 𝐽𝑜𝑛𝑎𝑡𝑎𝑛 𝑟𝑒𝑒𝑑𝑠 𝑏𝑎𝑖𝑒 𝑔𝑒ℎ𝑒𝑔 𝑎𝑎𝑛 𝐷𝑎𝑤𝑖𝑑. 𝐽𝑜𝑛𝑎𝑡𝑎𝑛 ℎ𝑒𝑡 ℎ𝑜𝑚 𝑙𝑖𝑒𝑓𝑔𝑒𝑘𝑟𝑦 𝑠𝑜𝑜𝑠 ℎ𝑜𝑚𝑠𝑒𝑙𝑓.”

Ware vriendskappe het die krag om lotsbestemmings te vorm en ondenkbare uitdagings te oorkom. In die verhaal van Dawid en Jonatan sien ons ’n verhouding wat gesmee is in lojaliteit, opoffering en doelgerigtheid. Alhoewel die een ’n prins was en die ander ’n herder, het hul verbintenis status en omstandighede oortref. Hulle het nie net as bondgenote saamgewerk nie, maar as sielsgebonde vriende verenig deur ’n hoër roeping.

Jonatan het Dawid nie net as ’n vriend gesien nie, maar as ’n man wat deur God gekies is vir ’n groot opdrag en missie. Toe Saul probeer om Dawid leed aan te doen, het Jonatan sy eie posisie en veiligheid in gevaar gestel om hom te beskerm (1 Samuel 19:1-6). Hy het met sy pa bemiddel, sy lojaliteit aan Dawid belowe en sy veiligheid verseker. Die diep, innige, opregte vriendskap en lojaliteit tussen Dawid en Jonatan leer ons dat ware samewerking dikwels vereis om verby persoonlike belange te tree om die missie van ’n ander te beskerm.

Die rol van Jonatan in hierdie vriendskap is onmeetbaar. Dawid het die belofte gedra van ’n toekomstige Koning – eeue later – wat met integriteit sou lei en vrede sou bring. Sy oorlewing was nie net oor die behoud van een lewe nie, maar oor die vervulling van ’n Goddelike doel wat talle ander sou seën. Jonatan het dit in sy hart geweet en hy het gekies om Dawid te ondersteun, selfs toe dit beteken het om sy eie aanspraak op die troon prys te gee.

Hierdie vriendskap het gefloreer op wedersydse diens. Jonatan het vir Dawid beskerming, leiding en onwrikbare geloof in sy roeping gebied. In ruil daarvoor het Dawid hul band geëer en Jonathan se nalatenskap oorgedra, selfs ná sy vriend se dood. Hulle verhouding was nie innerlik beperk of afgesonder nie; dit het na buite gegolf en die lewens van baie beïnvloed. Deur hul optrede het hulle ’n groter goeie doel gedien en getoon dat ons lewens met mekaar verbind is op maniere wat ander kan ophef.

Dink vandag aan diegene in jou lewe wat dalk soos Dawid is – individue wat swaar laste dra, ’n onsekere toekoms navigeer of eensame paaie stap. Wie in jou kleingroep of vriendekring het dalk dieselfde moed, voorspraak of geselskap nodig as wat Jonatan vir Dawid aangebied het?

Tydens my studies as ’n tweede loopbaan predikant en, al van St. 6 af, het ek ’n sterk en lojale Jonatan gehad en daarvoor loof ek die Here. Nou, nadat hy my gewys het hoe, het ek geleer om ook ’n Jonatan te wees vir ander.

Laat hierdie storie jou inspireer om ’n Jonatan te wees. Staan by diegene wat krag nodig het, bied jou gawes onbaatsugtig aan en vertrou dat jy tot ’n groter doel bydra om ander te dien. Ware vriendskap gaan nie net oor wat ons kry nie, maar oor wat ons gee om te verseker dat die planne wat God vir ander het, tot uitvoering kom. Saam kan ons die verskil wees wat vrees in geloof, wanhoop in hoop en isolasie in gemeenskap verander.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟖 – 𝐌𝐨𝐬𝐞𝐬𝐬𝐞 𝐞𝐧 𝐀𝐚̈𝐫𝐨𝐧𝐬. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Wanneer ons besef dat ons nooit alleen hoef te dien en alles self te vermag in God se koninkryk nie, dan is dit makliker vir ons om werklik diensbaar te wees. Maar soms voel dit of ons alleen is in ons stryd en soms voel dit of alles soos ’n berg voor ons lê. Dit is in tye soos daardie wat ons moet onthou dat Jesus self by ons is deur Sy Gees – soos Hy beloof het – en dat God self sal voorsien.

In Eksodus 6:28-30, wanneer die Here vir Moses opdrag gee om voor die magtige Farao te gaan, is Moses huiwerig en gevul met self-twyfel. Hy is deeglik bewus van sy tekortkominge, veral sy gebrek aan welsprekendheid, wat hy glo hom diskwalifiseer om met Farao te praat.

Dan lees ons ons Eksodus 7:1-6 (AFR20) oor God se voorsiening:

“𝐷𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑒𝑔𝑡𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑀𝑜𝑠𝑒𝑠 𝑔𝑒𝑠𝑒̂: “𝐾𝑦𝑘, 𝐸𝑘 𝑚𝑎𝑎𝑘 𝑗𝑜𝑢 '𝑛 𝑔𝑜𝑑 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑓𝑎𝑟𝑎𝑜, 𝑒𝑛 𝑗𝑜𝑢 𝑏𝑟𝑜𝑒𝑟 𝐴𝑎̈𝑟𝑜𝑛 𝑠𝑎𝑙 𝑗𝑜𝑢 𝑝𝑟𝑜𝑓𝑒𝑒𝑡 𝑤𝑒𝑒𝑠. 𝐽𝑦 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑠𝑒̂ 𝑤𝑎𝑡 𝐸𝑘 𝑗𝑜𝑢 𝑏𝑒𝑣𝑒𝑒𝑙, 𝑒𝑛 𝑗𝑜𝑢 𝑏𝑟𝑜𝑒𝑟 𝐴𝑎̈𝑟𝑜𝑛 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑓𝑎𝑟𝑎𝑜 𝑝𝑟𝑎𝑎𝑡, 𝑑𝑎𝑡 ℎ𝑦 𝑑𝑖𝑒 𝐼𝑠𝑟𝑎𝑒𝑙𝑖𝑒𝑡𝑒 𝑢𝑖𝑡 𝑠𝑦 𝑙𝑎𝑛𝑑 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑔𝑎𝑎𝑛. 𝑀𝑎𝑎𝑟 𝐸𝑘 𝑠𝑎𝑙 𝑑𝑖𝑒 𝑓𝑎𝑟𝑎𝑜 𝑠𝑒 ℎ𝑎𝑟𝑡 𝑣𝑒𝑟ℎ𝑎𝑟𝑑 𝑒𝑛 𝑚𝑦 𝑡𝑒𝑘𝑒𝑛𝑠 𝑒𝑛 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑡𝑒𝑘𝑒𝑛𝑠 𝑖𝑛 𝐸𝑔𝑖𝑝𝑡𝑒𝑙𝑎𝑛𝑑 𝑣𝑒𝑟𝑚𝑒𝑒𝑟𝑑𝑒𝑟. 𝐷𝑖𝑒 𝑓𝑎𝑟𝑎𝑜 𝑠𝑎𝑙 𝑛𝑖𝑒 𝑛𝑎 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑙𝑢𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑛𝑖𝑒, 𝑒𝑛 𝐸𝑘 𝑠𝑎𝑙 𝑚𝑦 ℎ𝑎𝑛𝑑 𝑚𝑒𝑡 𝑔𝑒𝑤𝑒𝑙𝑑𝑖𝑔𝑒 𝑜𝑜𝑟𝑑𝑒𝑙𝑒 𝑜𝑝 𝐸𝑔𝑖𝑝𝑡𝑒 𝑙𝑒̂ 𝑒𝑛 𝑚𝑦 𝑙𝑒𝑒̈𝑟𝑎𝑓𝑑𝑒𝑙𝑖𝑛𝑔𝑠, 𝑚𝑦 𝑣𝑜𝑙𝑘, 𝑑𝑖𝑒 𝐼𝑠𝑟𝑎𝑒𝑙𝑖𝑒𝑡𝑒, 𝑢𝑖𝑡 𝐸𝑔𝑖𝑝𝑡𝑒𝑙𝑎𝑛𝑑 𝑙𝑒𝑖. 𝐷𝑖𝑒 𝐸𝑔𝑖𝑝𝑡𝑒𝑛𝑎𝑟𝑒 𝑠𝑎𝑙 𝑏𝑒𝑠𝑒𝑓 𝑑𝑎𝑡 𝐸𝑘 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑤𝑎𝑛𝑛𝑒𝑒𝑟 𝐸𝑘 𝑚𝑦 ℎ𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑜𝑟 𝐸𝑔𝑖𝑝𝑡𝑒 𝑢𝑖𝑡𝑠𝑡𝑟𝑒𝑘 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝐼𝑠𝑟𝑎𝑒𝑙𝑖𝑒𝑡𝑒 𝑢𝑖𝑡 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑚𝑖𝑑𝑑𝑒 𝑙𝑒𝑖.” 𝑀𝑜𝑠𝑒𝑠 𝑒𝑛 𝐴𝑎̈𝑟𝑜𝑛 ℎ𝑒𝑡 𝑡𝑜𝑒 𝑠𝑜 𝑔𝑒𝑚𝑎𝑎𝑘 – 𝑠𝑜𝑜𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑏𝑒𝑣𝑒𝑒𝑙 ℎ𝑒𝑡, ℎ𝑒𝑡 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑔𝑒𝑚𝑎𝑎𝑘.”

Moses en Aäron was broers, maar hulle verhouding het veel verder as familiebande gestrek. Hulle was Goddelik aangestelde vennote in God se sending om die Israeliete te verlos. Moses het die gesag en visie gedra, terwyl Aäron die gawe van kommunikasie en teregstelling gebring het. Saam het hulle mekaar se swakhede aangevul en gedemonstreer hoe God dikwels verhoudings gebruik om Sy doel te bereik.

God het Aäron in Moses se lewe geplaas om ’n spesifieke behoefte aan te spreek – Moses se onsekerheid oor sy praatvermoë. God het nie Moses se swakheid verwyder nie; in plaas daarvan het Hy vir Aäron voorsien om Moses te versterk waar hy swak was. Dit wys dat God nie van ons verwag om Hom alleen te dien nie. Hy omring ons met mense wat ons kan help om ons roeping te vervul, wat ons daaraan herinner dat bediening ’n gedeelde strewe is.

Ons moet onthou wat Paulus ons leer. In 1 Korintiërs 12:18 (AFR83) sê hy: “𝑀𝑎𝑎𝑟 𝑛𝑜𝑢 ℎ𝑒𝑡 𝐺𝑜𝑑 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑒𝑑𝑒, 𝑒𝑙𝑘𝑒𝑒𝑛 𝑣𝑎𝑛 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑎𝑓𝑠𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑙𝑖𝑘, 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑖𝑔𝑔𝑎𝑎𝑚 𝑔𝑒𝑣𝑜𝑒𝑔 𝑠𝑜𝑜𝑠 𝐻𝑦 𝑑𝑖𝑡 𝑤𝑜𝑢 ℎ𝑒̂.” Elke persoon is uniek begaafd en deur God geplaas om ’n rol te vervul wat bydra tot die geheel. Moses en Aäron was deel van dieselfde “liggaam” en het onder God se leiding saamgewerk om Sy wil te bereik.

Dink bietjie na oor die mense wat God in jou lewe geplaas het – familielede, vriende of bedienings-vennote – wat jou ondersteun, aanmoedig en uitdaag om jou Godgegewe roeping te vervul. Soos Aäron vir Moses, is hierdie individue God se voorsiening, wat Sy begrip van jou unieke behoeftes demonstreer. Herken en sê dankie vir hierdie verhoudings, en oorweeg hoe jy ook ’n “Aäron” vir iemand anders kan wees, lewe in hul roeping kan spreek en saam met hulle in hul reis deel.

Identifiseer dus die “Aärons” in jou lewe. Wie moedig jou aan in jou wandel met God? Neem tyd om God vir hulle te dank en, indien moontlik, spreek jou dankbaarheid direk aan daardie individue uit.

Dink ook na oor hoe jy iemand anders kan ondersteun. Is daar ’n “Moses” in jou lewe wat aanmoediging, gebed of praktiese hulp nodig het?

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉:

Here, dankie vir die mense wat U in ons lewens plaas om ons te bemoedig, te ondersteun en saam met ons te stap in die geloofsreis. Help my om hierdie verhoudings as U voorsiening te sien en om ’n bron van aanmoediging vir ander te wees. Dankie dat U die liggaam van Christus bymekaar hou en elkeen van ons toerus om ons unieke rolle te vervul. Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟕 – 𝐃𝐢𝐞𝐧 𝐬𝐚𝐚𝐦. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Dit is ’n absolute voorreg om saam met ander mense te groei in Christus. Maar groei gaan nie net oor geestelike volwassenheid nie; dit moet vrugte dra in hoe ons saamgaan in die reis van die lewe – om ander in eenheid te dien. So, wat beteken dit om saam met ons vriende, ons kleingroepe en ons kerk-families te dien?

Die Bybel roep ons op om namens die weerloses te praat en op te tree. Spreuke 31:8-9 (AFR20):

“𝑀𝑎𝑎𝑘 𝑗𝑜𝑢 𝑚𝑜𝑛𝑑 𝑜𝑜𝑝 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑠𝑡𝑒𝑚𝑙𝑜𝑠𝑒, 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑟𝑒𝑔𝑠𝑎𝑎𝑘 𝑣𝑎𝑛 𝑎𝑙𝑚𝑎𝑙 𝑤𝑎𝑡 𝑤𝑒𝑔𝑘𝑤𝑦𝑛.

𝑀𝑎𝑎𝑘 𝑗𝑜𝑢 𝑚𝑜𝑛𝑑 𝑜𝑜𝑝, 𝑜𝑜𝑟𝑑𝑒𝑒𝑙 𝑟𝑒𝑔𝑣𝑒𝑟𝑑𝑖𝑔, 𝑒𝑛 ℎ𝑎𝑛𝑑ℎ𝑎𝑎𝑓 𝑑𝑖𝑒 𝑟𝑒𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑚𝑎𝑔𝑡𝑒𝑙𝑜𝑠𝑒 𝑒𝑛 𝑏𝑒ℎ𝑜𝑒𝑓𝑡𝑖𝑔𝑒.”

Om ander te dien, beteken dikwels om uit ons gemaksones te tree om te pleit vir diegene wat hulp nodig het. Dit kan maklik wees om na binne te fokus op ons eie geestelike groei, maar God se Woord daag ons uit om daardie groei te laat uitspoel in diens tot Sy eer.

In Matteus 28 gee Jesus Sy dissipels die opdrag om dissipels te gaan maak. Dit is nie net ’n individuele missie nie – dit is ’n oproep om saam te gaan. Jesus stuur ons nie uit op ons eie nie; Hy rus ons toe met Sy gesag en belowe Sy teenwoordigheid. Ons dien met die vertroue dat ons nooit alleen is nie, selfs wanneer die taak uitdagend voel.

Maar, hoekom is dit uitdagend om ’n dienende hart te hê?

• Eerstens, voel so baie van ons ontoegerus: Dit is maklik om te dink, “ek is nie vaardig genoeg nie of wat as ek dit opmors?” Maar Jesus herinner ons daaraan dat die gesag om te dien van Hom af kom. Hy rus ons toe deur Sy Gees en Sy Woord.

• Tweedens, vrees amper alle mense vir mislukking: Om ander te dien, behels risiko – om jouself daarbuite te plaas, foute te maak en te leer terwyl jy gaan. Maar onthou, God is vir jou, en Hy werk deur ons swakhede.

• En, derdens, is dienaars dikwels eensaam: Soms voel ons geïsoleer in ons pogings. Daarom is Bybelse gemeenskap so belangrik! God plaas ons in klein groepies en kerke sodat ons mekaar kan ondersteun terwyl ons dien.

So, hoe doen ons dit? Praktiese stappe om saam te dien:

• Bid Saam: In plaas daarvan om te sê: “Ek sal vir jou bid,” bid saam met iemand die oomblik dat hulle ’n behoefte deel. Gebed is ’n daad van diens wat geloof en eenheid bou.

• Neem aksie of tree op as ’n span: Of dit nou vrywillige werk by ’n tehuis of sopkombuis is, ’n sending projek organiseer of iemand in nood help, soek geleenthede om saam met jou gemeenskap te dien.

• Moedig mekaar aan: Om te dien is soms harde werk. Wees die stem wat ander ophef wanneer hulle moedeloos of oorweldig voel.

Wanneer Jesus vir ons sê om dissipels te gaan maak, gee Hy nie net ’n opdrag nie – Hy gee ons Homself. Hy belowe: “𝐸𝑛 𝑘𝑦𝑘, 𝐸𝑘 𝑖𝑠 𝑚𝑒𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑎𝑙 𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑎𝑒, 𝑡𝑜𝑡 𝑎𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑣𝑜𝑙𝑒𝑖𝑛𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑡𝑦𝑑.” (Matt. 28:20b AFR20) Wanneer ons in geloof uitstap om ander te dien, doen ons dit nie uit eie krag nie. Jesus gaan voor ons uit, loop langs ons en werk deur ons.

Onthou, jy is nooit geskep om alleen te dien nie. Laat die Here jou lei om saam met Hom en saam met ander te werk aan Sy Koninkryk.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟔 – 𝐈𝐬 𝐣𝐲 𝐫𝐞𝐠𝐭𝐢𝐠 ’𝐧 𝐢𝐧𝐝𝐢𝐯𝐢𝐝𝐮 ? (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Ek glimlag dikwels as mense so verskriklik vasberade is om “iets” van hulself te maak – sonder enige hulp. Mense het iewers ’n video gekyk of geluister na ’n motiveringspreker wat praat oor hoe jy ’n individu is en hoe jy nie nodig het om na iemand te luister nie of iemand na te boots nie. “Jy moet net jouself wees”, sê hulle... En wat doen die mense? Hulle luister sowaar na dáárdie persoon. Ja, hulle doen presies wat daardie persoon sê hulle nie moet doen nie. En so word almal individue. Wat veronderstel was om apart van enige groepering te wees, word ’n groep mense wat dink hulle is nie in ’n groep nie...

Wyse koning Salomo het duisende jare gelede reeds besef dat gemeenskap en vriendskap veral baie belangrik is:

“𝑂𝑙𝑖𝑒 𝑒𝑛 𝑟𝑒𝑢𝑘𝑤𝑒𝑟𝑘 𝑚𝑎𝑎𝑘 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑎𝑟𝑡 𝑏𝑙𝑦, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑖𝑒 •𝑠𝑖𝑒𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑑 𝑢𝑖𝑡𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟 𝑔𝑒𝑠𝑘𝑒𝑢𝑟 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝑡𝑒𝑒𝑛𝑠𝑝𝑜𝑒𝑑.

𝐽𝑜𝑢 𝑣𝑟𝑖𝑒𝑛𝑑 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑣𝑟𝑖𝑒𝑛𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝑗𝑜𝑢 𝑣𝑎𝑑𝑒𝑟 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑗𝑦 𝑛𝑖𝑒 𝑣𝑒𝑟𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑛𝑖𝑒, 𝑒𝑛 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑢𝑖𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝑗𝑜𝑢 𝑏𝑟𝑜𝑒𝑟 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑗𝑦 𝑛𝑖𝑒 𝑘𝑜𝑚 𝑜𝑝 𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑎𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑗𝑜𝑢 𝑡𝑒𝑒𝑛𝑠𝑝𝑜𝑒𝑑 𝑛𝑖𝑒;

'𝑛 𝑏𝑢𝑢𝑟𝑚𝑎𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑛𝑎𝑏𝑦 𝑖𝑠, 𝑖𝑠 𝑏𝑒𝑡𝑒𝑟 𝑎𝑠 '𝑛 𝑏𝑟𝑜𝑒𝑟 𝑤𝑎𝑡 𝑣𝑒𝑟 𝑖𝑠.” – Spreuke 27:9-10 (AFR20)

In ’n wêreld waar onafhanklikheid dikwels gevier word, is dit maklik om die ongelooflike waarde van die mense wat God in ons lewens geplaas het, oor die hoof te sien. Spreuke 27:9-10 herinner ons daaraan dat ware vriendskap en gemeenskap kosbare geskenke is. Soos parfuum en wierook wat die siel verkwik, bring ware vriende vreugde, bemoediging en wyse raad. God het ons ontwerp om te floreer in verhoudings waar ons saam mekaar opskerp, ondersteun en groei.

Dit is deel van ons Christelike roeping om hierdie verhoudings doelbewus te koester. God het in Sy Goddelike wysheid spesifieke mense in ons lewens geplaas – vriende, mentors, kleingroeplede – nie per toeval nie, maar met doel. Dit is ons verantwoordelikheid om in hierdie verhoudings te belê, mekaar in geloof aan te moedig en saam in Christus te groei.

Opregte raad van ’n godvresende vriend kan helderheid en vrede bring tydens verwarrende of uitdagende tye. Spreuke 27:9 beklemtoon dat sulke raad soet en verfrissend is. Omring jouself dus met mense wat jou terugwys na God se waarheid en jou help om die lewe se kompleksiteite te navigeer deur biddende leiding.

En soos Spreuke 27:10 ons leer, is daar groot waarde in nabyheid en verbintenis. In moeilike oomblikke is dit dikwels ons goeie vriende of kerkfamilie wat intree om praktiese en emosionele ondersteuning te bied. Hierdie verhoudings herinner ons daaraan dat ons nie alleen uitdagings hoef te trotseer nie – God werk deur ander om vir ons sy sorg te wys.

Maar, die bou van ’n sterk gemeenskap verg inspanning en toewyding. Dit is noodsaaklik om God te vra om verhoudings te versterk en geloof binne jou groep te verdiep. Wanneer jy doelbewus in ander belê – deur gebed, bemoediging of dienswerk – weerspieël jy die liefde van Christus en bou jy ’n fondament wat die lewe se storms kan weerstaan.

Moenie deel wees van die grootste groep individue in die wêreld nie. Wees uniek. Wees wie God jou gemaak het en wees deel van die liggaam van Christus – daar is vir seker baie meer voordele daaraan verbonde.

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉:

Hemelse Vader, dankie dat U mense in my lewe geplaas het om aan te moedig, voor te bid en saam te groei. Help my om my gemeenskap te dien en vriende nader aan U te bring. Ek bid vir my vriende, klein groepe en die kerk, dat ons nader aan U en aan mekaar sal groei. Dankie vir U liefde en die geskenk van vriendskap en leiding. Ek loof U, in Jesus se Naam, Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟓 – ’𝐧 𝐁𝐢𝐞𝐭𝐣𝐢𝐞 𝐡𝐮𝐥𝐩 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐫𝐢𝐞𝐧𝐝𝐞 . . . (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Baie jare gelede het die Beatles ’n treffer gehad met die liedjie “With a little help from my friends”. Dit was ’n baie gewilde liedjie wat heel moontlik, as jy dit ken, nou ook weer in jou gedagtes maal. Alhoewel die woorde van die liedjie baie oppervlakkig is en nie regtig behoorlik praat oor wat ware vriendskap of liefde is nie, is dit iets wat baie mense laat besef het dat jy vriendskap benodig – almal het iemand nodig by wie hulle kan afpak en vertel oor hul geheime en selfs sondes. Almal het iemand nodig by wie hulle 100% eerlik kan wees.

Sien, belydenis van jou sondes en aksies gaan nie oor skaamte nie maar oor genesing en herstel. Jakobus leer ons:

“𝐵𝑒𝑙𝑦 𝑑𝑎𝑛 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑠𝑜𝑛𝑑𝑒𝑠 𝑡𝑒𝑒𝑛𝑜𝑜𝑟 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟, 𝑒𝑛 𝑏𝑖𝑑 𝑣𝑖𝑟 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟, 𝑠𝑜𝑑𝑎𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑔𝑒𝑠𝑜𝑛𝑑 𝑘𝑎𝑛 𝑤𝑜𝑟𝑑. 𝐷𝑖𝑒 𝑔𝑒𝑏𝑒𝑑 𝑣𝑎𝑛 '𝑛 •𝑟𝑒𝑔𝑣𝑒𝑟𝑑𝑖𝑔𝑒 𝑖𝑠 𝑏𝑎𝑖𝑒 𝑘𝑟𝑎𝑔𝑡𝑖𝑔 𝑖𝑛 𝑠𝑦 𝑢𝑖𝑡𝑤𝑒𝑟𝑘𝑖𝑛𝑔.” – Jakobus 5:16 (AFR20)

Wanneer ons ons sondes aan mekaar bely, maak ons die deur oop vir God se genade om deur ons gemeenskap te vloei. Sonde floreer in geheimhouding, maar belydenis bring dit in die lig, waar dit sy krag verloor. Deur eerlik te deel met ’n vertroueling, ervaar ons aanspreeklikheid, aanmoediging en die herinnering dat ons nie alleen is nie. Hierdie handeling versterk ook verhoudings binne die liggaam van Christus, wat eenheid en vertroue bevorder.

Wanneer ons iemand het by wie ons 100% eerlik kan wees, kan daardie persoon ook vir ons bid. Gebed is ’n kragtige instrument van verbinding. Wanneer ons oor of vir iemand bid, soos in Jakobus 5 opdrag gegee word, erken ons ons afhanklikheid van God en nooi ons Sy teenwoordigheid in die situasie in. Om vir ander te bid is ’n praktiese manier om presies te doen wat Paulus ons leer in Galasiërs 6:2 (AFR20):

“𝐷𝑟𝑎 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟 𝑠𝑒 𝑙𝑎𝑠𝑡𝑒, 𝑒𝑛 𝑣𝑒𝑟𝑣𝑢𝑙 𝑠𝑜 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑒𝑡 𝑣𝑎𝑛 •𝐶ℎ𝑟𝑖𝑠𝑡𝑢𝑠.”

Ja, deur vir ander te bid, is ons besig met naasteliefde en help ons om Jesus se uitnodiging te aanvaar om ons laste vir Hom te bring, sodat ons saam kan dra – vele hande, ligte werk. Deur vir mekaar te bid, herinner ons mekaar dat ons gesien, geliefd en ondersteun word – nie net deur die kerk nie, maar deur God self.

Om oor of vir mekaar te bid is ’n geloofsdaad, beide vir die persoon wat bid en die een vir wie gebid word. Dit toon geloof in God se vermoë om te genees, te herstel en in te gryp.

Hoe gereeld bid jy vir jou gemeenskap? Vir jou kerk? Jou buurt of familie?

Ons moet onthou dat openbare gebede geloof bou en aantoon  dat ons ’n eenheid in Christus het, terwyl private gebede ons toelaat om diep en intiem by God in te tree namens ander.

Het jou gemeente of selfs gemeenskap miskien ’n gebedslys? Luister bietjie Sondae na wat die afkondigings is, want dit is juis die sake waarvoor gebed nodig is. Begin klein en maak jou eie gebedsjoernaal waarin jy spesifieke behoeftes in jou gemeenskap lys. Bid daagliks daarvoor. En wanneer die geleentheid daar is om vir iemand te bid, moenie versuim nie – bied aan om op die oomblik vir iemand te bid, hetsy tydens ’n kerkdiens, ’n gesprek of selfs by die werk.

En onthou, as jy nie weet wat om te sê nie en jy het soos die Beatles gesê het “so bietjie hulp nodig van ’n vriend”, luister na die Heilige Gees. Jesus self leer ons in: Matteus 10:20 (AFR20):

“𝐷𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑖𝑚𝑚𝑒𝑟𝑠 𝑛𝑖𝑒 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑤𝑎𝑡 𝑝𝑟𝑎𝑎𝑡 𝑛𝑖𝑒, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝐺𝑒𝑒𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑉𝑎𝑑𝑒𝑟 𝑤𝑎𝑡 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑝𝑟𝑎𝑎𝑡.”

Laat die Heilige Gees ons woorde lei. Laat ons Hom vertrou om ons gebede te lei. Laat ons mekaar se laste dra deur gebed en laat ons die Here vra om ons te wys hoe ons ander se laste op praktiese maniere kan dra terwyl ons hulle in gebed opdra aan Hom.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟐 – 𝐎𝐦 𝐥𝐞𝐤𝐤𝐞𝐫 𝐬𝐚𝐚𝐦 𝐭𝐞 𝐞𝐞𝐭. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Ons gemeente kuier graag saam. Soms is daar baie wat saamkuier en ander kere min. Natuurlik speel skoolprogramme, eksamens, plant- en oestyd en ’n hele paar faktore ’n rol, maar ons verstaan die wonderlike gemeenskap wat daar is om die gawes wat die Here ons skenk saam te geniet en om ook só te deel in God se liefde.

In Matteus 26:26-30 stel Jesus die Nagmaal in vir die eerste keer. Die Laaste Avondmaal (soos daardie Nagmaal ook bekend is) was ’n baie belangrike oomblik waar Jesus sy dissipels bymekaargemaak het om ’n maaltyd voor Sy kruisiging te deel. Dit was meer as net ’n ete of voeding – dit was ’n heilige daad van gemeenskap en lering. Jesus het die Nagmaal ingestel, wat Sy liggaam wat gebreek is en Sy bloed wat uitgegiet is, simboliseer vir die vergifnis van sondes. In hierdie daad het Hy sy opoffering voorafgeskadu en sy dissipels aan sy liefde vir hulle herinner.

Hierdie maaltyd was ’n tyd om die dissipels voor te berei vir die beproewinge wat voorlê, om hulle te troos en om eenheid in Hom te beklemtoon. Dit was ’n ruimte om die band wat hulle as volgelinge van Christus gedeel het te onthou en om ’n praktyk van herinnering vir alle gelowiges te vestig.

Ook in Johannes 21:9-13, na Sy opstanding, deel Jesus ’n nederige ontbyt met sy dissipels, en reik veral uit na Petrus. Dit was nie net om hul liggame te voed nie – dit het gegaan oor die herstel van verhoudings. Petrus het Jesus drie keer verloën, en hierdie ontbyt het gedien as ’n geleentheid vir vergifnis en vernuwing.

Jesus het Petrus na gemeenskap genooi en aan hom die sending toevertrou om sy “𝑠𝑘𝑎𝑝𝑒 𝑡𝑒 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑤𝑒𝑖” (verse 14-19). Hierdie daad om saam brood te breek het liefde, vertroue en doelgerigtheid opnuut bevestig. Jesus ontmoet ons waar ons is en bied genade en herstel in oomblikke van mislukking.

Ja, om lekker saam te eet en saam te kuier is baie belangrik vir die kerk, want dit verrig baie meer as net voeding. Ons moet mekaar aanmoedig en mekaar aanspoor tot liefde en goeie dade. Geloof is nie net persoonlik nie; dit floreer in gemeenskap. Wanneer ons saam met ander vergader, groei ons in aanspreeklikheid, versterk ons geloof en vermeerder ons impak om ander te dien. Daarom dan ook dat die Hebreërs-skrywer ons herinner:

“𝐿𝑎𝑎𝑡 𝑜𝑛𝑠 𝑜𝑛𝑠 𝑜𝑜𝑘 𝑑𝑎𝑎𝑟𝑜𝑝 𝑡𝑜𝑒𝑙𝑒̂ 𝑜𝑚 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟 𝑎𝑎𝑛 𝑡𝑒 𝑠𝑝𝑜𝑜𝑟 𝑡𝑜𝑡 𝑙𝑖𝑒𝑓𝑑𝑒 𝑒𝑛 𝑔𝑜𝑒𝑖𝑒 𝑑𝑎𝑑𝑒, 𝑠𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑜𝑚 𝑜𝑛𝑠 𝑒𝑖𝑒 𝑠𝑎𝑚𝑒𝑘𝑜𝑚𝑠 𝑡𝑒 𝑣𝑒𝑟𝑤𝑎𝑎𝑟𝑙𝑜𝑜𝑠, 𝑠𝑜𝑜𝑠 𝑠𝑜𝑚𝑚𝑖𝑔𝑒 𝑠𝑒 𝑔𝑒𝑤𝑜𝑜𝑛𝑡𝑒 𝑖𝑠; 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑜𝑛𝑠 𝑒𝑒𝑟𝑑𝑒𝑟 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟 𝑎𝑎𝑛𝑚𝑜𝑒𝑑𝑖𝑔, 𝑠𝑜𝑣𝑒𝑒𝑙 𝑡𝑒 𝑚𝑒𝑒𝑟 𝑛𝑜𝑔 𝑛𝑎𝑚𝑎𝑡𝑒 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑑𝑖𝑒́ 𝑑𝑎𝑔 𝑠𝑖𝑒𝑛 𝑛𝑎𝑑𝑒𝑟 𝑘𝑜𝑚!” – Hebreërs 10:24-25 (AFR20)

Goeie werke wat saam gedoen word, weerspieël God se liefde vir die wêreld. Of dit nou is om dié wat honger is te voed, die bedroefdes te vertroos of om mekaar in gebed te ondersteun, hierdie dade verheerlik God en bevorder eenheid in Christus.

Om gereeld maaltye en kuiers met jou gemeenskap te deel is nie net ’n sosiale aktiwiteit nie – dit is ’n geestelike dissipline. Wanneer ons om die tafel vergader, weerspieël ons Jesus se voorbeeld van gemeenskap. Etes skep ’n ruimte vir verbinding, gesprek en gedeelde doel.

In die versnelde reis van die lewe kan die verlangsaming om saam met ander te eet verhoudings verdiep, vertroue bou en geestelike groei aanmoedig. Net soos Jesus met sy dissipels gedoen het, kan ons maaltye gebruik om mekaar in geloof en liefde te koester.

Hoe kan jy doelbewus wees oor die deel van gemeenskap deur maaltye in jou eie lewe – jou huis, jou vriende, jou gemeente?

Is daar maniere waarop jy ander na jou gemeenskap kan nooi vir aanmoediging en goeie werke?

Wanneer jy die volgende keer ’n maaltyd deel: gebruik dit as ’n geleentheid om geloof en eenheid te versterk.

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉:

Here Jesus, dankie vir die voorbeeld van gemeenskap wat U gegee het deur maaltye wat U met die dissipels gedeel het. Help ons om hierdie oomblikke van konneksie te waardeer en te gebruik om te groei in liefde, geloof en diens. Leer ons om mekaar aan te moedig, om gebroke verhoudings te herstel en om U te verheerlik in alles wat ons doen. Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟏 – 𝐎𝐧𝐬 𝐢𝐬 𝐝𝐢𝐞 𝐥𝐢𝐠𝐠𝐚𝐚𝐦. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

In Handelinge 2:42-47 skryf Lukas oor die vroeë kerk en wat die kerk gehelp het om te groei. Toe die kerk gestig is, was die mense van die kerk verbind tot die leer van die apostels. Dit beteken dat hulle hul leiers geglo en vertrou het om hulle van Jesus te leer en die voorbeeld te stel van hoe dit lyk om Jesus te gehoorsaam. Hulle het ook gemeenskap geprioritiseer, wat beteken om te gaan sit en doelbewus tyd saam met mekaar deur te bring, gewoonlik oor 'n maaltyd. Die vroeë kerk het ’n prioriteit op gebed geplaas – dit sluit gebed vir mekaar in, nie net om alleen te bid nie.

Om na die vroeë kerk te kyk gee ons insig in hoe ons gemeenskappe vandag moet lyk. Binne ons gemeenskap moet ons altyd soek na maniere om saam gehoorsaam te wees, maniere om saam en vir mekaar te bid, doelbewuste tyd te beplan om in te haal en te kuier, en tye om God saam by die kerk te aanbid. Ons fokus moet op Jesus wees wanneer ons bymekaarkom. Dit beteken nie dat jy nie pret kan hê nie en dat dit nodig is om altyd ernstig te wees elke keer as jy saam met jou vriende is nie, maar dit beteken wel dat wat jy doen en sê Jesus moet weerspieël.

Net voordat Paulus praat oor die liefde wat ons lewens moet lei, gebruik hy die metafoor van die liggaam om ons ’n diepgaande waarheid oor Christelike gemeenskap te leer: elke gelowige het ’n unieke en onmisbare rol. Net soos ’n liggaam op sy baie dele staatmaak om behoorlik te funksioneer, maak die Kerk – Christus se liggaam – staat op sy lede om in harmonie saam te werk.

“𝑀𝑎𝑎𝑟 𝑛𝑜𝑢 ℎ𝑒𝑡 𝐺𝑜𝑑 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑒𝑑𝑒𝑚𝑎𝑡𝑒, 𝑒𝑙𝑘𝑒 𝑒𝑛𝑘𝑒𝑙𝑒 𝑒𝑒𝑛 𝑣𝑎𝑛 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒, 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑖𝑔𝑔𝑎𝑎𝑚 𝑔𝑒𝑝𝑙𝑎𝑎𝑠 𝑣𝑜𝑙𝑔𝑒𝑛𝑠 𝑠𝑦 𝑏𝑒𝑠𝑙𝑢𝑖𝑡. 𝐴𝑠 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑒𝑒𝑛 𝑙𝑒𝑑𝑒𝑚𝑎𝑎𝑡 𝑤𝑎𝑠, 𝑤𝑎𝑎𝑟 𝑠𝑜𝑢 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑖𝑔𝑔𝑎𝑎𝑚 𝑤𝑒𝑒𝑠? 𝑀𝑎𝑎𝑟 𝑛𝑜𝑢 𝑖𝑠 𝑑𝑎𝑎𝑟 𝑤𝑒𝑙 𝑏𝑎𝑖𝑒 𝑙𝑒𝑑𝑒𝑚𝑎𝑡𝑒, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑛𝑒𝑡 𝑒𝑒𝑛 𝑙𝑖𝑔𝑔𝑎𝑎𝑚. 𝐷𝑖𝑒 𝑜𝑜𝑔 𝑘𝑎𝑛 𝑡𝑜𝑔 𝑛𝑖𝑒 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑒̂, “𝐸𝑘 ℎ𝑒𝑡 𝑗𝑜𝑢 𝑛𝑖𝑒 𝑛𝑜𝑑𝑖𝑔 𝑛𝑖𝑒,” 𝑜𝑓 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑜𝑝 𝑤𝑒𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑣𝑜𝑒𝑡𝑒, “𝐸𝑘 ℎ𝑒𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑛𝑖𝑒 𝑛𝑜𝑑𝑖𝑔 𝑛𝑖𝑒.”” – 1 Korintiërs 12:18-21 (AFR20)

Ons word daaraan herinner dat God self die lede van die liggaam gerangskik het, elkeen met spesifieke gawes en doele. Dit beteken dat niemand onbeduidend is nie, en niemand is onnodig nie. Of ons nou voel soos die ‘oog’, in staat om visie te sien en te lei, of die ‘hand’ wat praktiese werk doen, ons is almal lewensbelangrik.

Tog word ons ook teen trots en onafhanklikheid gewaarsku. Die oog kan nie vir die hand sê: “Ek het jou nie nodig nie!” Net so moet ons nie glo dat ons Christus in isolasie kan volg of dat ons gawes ons verhewe bo ander maak nie. Ware Christelike gemeenskap floreer wanneer ons besef dat ons verskille sterk punte is en dat ons saam die volheid van Christus weerspieël.

• Ons moet leer om diversiteit in die kerk te vier deur tyd te neem om die verskillende gawes in ons gemeenskap raak te sien en te waardeer. Van diegene wat stil dien tot diegene wat met vrymoedigheid lei, elke rol is lewensbelangrik.

• Ons moet ons verbind tot betekenisvolle verhoudings binne ons Christelike gemeenskap. Woon aanbidding by, sluit aan by ’n klein groepie, of dien in ’n bedieningspan. Verhoudings verdiep wanneer ons langs mekaar loop.

• Ons moet mekaar ondersteun en aanmoedig.  ’n Eenvoudige woord van bevestiging of ’n helpende hand kan ander mense aan hul waarde herinner.

• In nederige afhanklikheid, moet ons bid. Vir onsself en vir ander. Bid vir ’n hart wat ander waardeer en jou behoefte aan die liggaam van Christus erken. Soek eerder om te dien as om gedien te word, volgens die voorbeeld van Jesus.

Onthou dat jy nie alleen in hierdie geloofsreis is nie. Terwyl ons ons rolle omhels en mekaar ondersteun, verheerlik ons God en demonstreer ons Sy liefde aan die wêreld.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟐𝟎 – 𝐁𝐞𝐤𝐥𝐞𝐞 𝐣𝐨𝐮𝐬𝐞𝐥𝐟 𝐦𝐞𝐭 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

In Kolossense 3:12-17 (AFR20), skryf Paulus:

“𝐷𝑎𝑎𝑟𝑜𝑚, 𝑜𝑚𝑑𝑎𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝐺𝑜𝑑 𝑠𝑒 𝑢𝑖𝑡𝑣𝑒𝑟𝑘𝑜𝑟𝑒 •ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔𝑒𝑠 𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑙𝑖𝑒𝑓𝑑𝑒𝑠 𝑖𝑠, 𝑏𝑒𝑘𝑙𝑒𝑒 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑚𝑒𝑡 𝑖𝑛𝑛𝑖𝑔𝑒 𝑚𝑒𝑒𝑙𝑒𝑤𝑖𝑛𝑔, 𝑔𝑜𝑒𝑑ℎ𝑒𝑖𝑑, 𝑛𝑒𝑑𝑒𝑟𝑖𝑔ℎ𝑒𝑖𝑑, 𝑠𝑎𝑔𝑚𝑜𝑒𝑑𝑖𝑔ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑑𝑢𝑙𝑑. 𝑉𝑒𝑟𝑑𝑟𝑎 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟 𝑒𝑛, 𝑎𝑠 𝑒𝑛𝑖𝑔𝑖𝑒𝑚𝑎𝑛𝑑 '𝑛 𝑘𝑙𝑎𝑔𝑡𝑒 𝑡𝑒𝑒𝑛 𝑖𝑒𝑚𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠 ℎ𝑒𝑡, 𝑣𝑒𝑟𝑔𝑒𝑤𝑒 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟. 𝑆𝑜𝑜𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑣𝑒𝑟𝑔𝑒𝑤𝑒 ℎ𝑒𝑡, 𝑠𝑜 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑜𝑜𝑘 𝑣𝑒𝑟𝑔𝑒𝑤𝑒. 𝑀𝑎𝑎𝑟 𝑏𝑒𝑘𝑙𝑒𝑒 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒, 𝑏𝑜 𝑒𝑛 𝑏𝑒ℎ𝑎𝑙𝑤𝑒 𝑎𝑙 ℎ𝑖𝑒𝑟𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑔𝑒, 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑖𝑒𝑓𝑑𝑒, 𝑤𝑎𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑏𝑎𝑛𝑑 𝑖𝑠 𝑤𝑎𝑡 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑣𝑜𝑙𝑚𝑎𝑎𝑘 𝑠𝑎𝑎𝑚𝑏𝑖𝑛𝑑. 𝑉𝑒𝑟𝑑𝑒𝑟, 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑣𝑟𝑒𝑑𝑒 𝑣𝑎𝑛 𝐶ℎ𝑟𝑖𝑠𝑡𝑢𝑠 𝑖𝑛 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 ℎ𝑎𝑟𝑡𝑒 𝑟𝑒𝑔𝑒𝑒𝑟. 𝐴𝑠 𝑙𝑒𝑑𝑒 𝑣𝑎𝑛 𝑒𝑒𝑛 𝑙𝑖𝑔𝑔𝑎𝑎𝑚, 𝑖𝑠 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑗𝑢𝑖𝑠 𝑑𝑎𝑎𝑟𝑡𝑜𝑒 𝑔𝑒𝑟𝑜𝑒𝑝. 𝐸𝑛 𝑤𝑒𝑒𝑠 𝑑𝑎𝑛𝑘𝑏𝑎𝑎𝑟. 𝐿𝑎𝑎𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝐶ℎ𝑟𝑖𝑠𝑡𝑢𝑠 𝑖𝑛 𝑠𝑦 𝑣𝑜𝑙𝑙𝑒 𝑟𝑦𝑘𝑑𝑜𝑚 𝑖𝑛 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑤𝑜𝑜𝑛. 𝐿𝑒𝑒𝑟 𝑒𝑛 𝑣𝑒𝑟𝑚𝑎𝑎𝑛 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟, 𝑖𝑛 𝑎𝑙𝑙𝑒 𝑤𝑦𝑠ℎ𝑒𝑖𝑑, 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑎𝑛𝑘𝑏𝑎𝑟𝑒 ℎ𝑎𝑟𝑡𝑒 𝑝𝑠𝑎𝑙𝑚𝑠, 𝑙𝑜𝑓𝑔𝑒𝑠𝑎𝑛𝑔𝑒 𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑒𝑠𝑡𝑒𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑙𝑖𝑒𝑑𝑒𝑟𝑒 𝑡𝑜𝑡 𝑒𝑒𝑟 𝑣𝑎𝑛 𝐺𝑜𝑑 𝑡𝑒 𝑠𝑖𝑛𝑔. 𝐸𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑜𝑜𝑘 𝑎𝑙 𝑑𝑜𝑒𝑛, 𝑖𝑛 𝑤𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑜𝑓 𝑑𝑎𝑎𝑑, 𝑑𝑜𝑒𝑛 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑁𝑎𝑎𝑚 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝐽𝑒𝑠𝑢𝑠, 𝑡𝑒𝑟𝑤𝑦𝑙 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝐺𝑜𝑑 𝑑𝑖𝑒 𝑉𝑎𝑑𝑒𝑟 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝐻𝑜𝑚 𝑑𝑎𝑛𝑘.”

Om “liefde aan te trek” beteken om liefde soos ’n kledingstuk te dra, wat dit die bepalende kenmerk van jou karakter maak. Liefde is nie net ’n emosie nie; dit is ’n doelbewuste keuse om ander se welstand te prioritiseer, selfs wanneer dit ongerieflik is. Liefde bind die deugde saam wat in Kolossense 3 gelys word: deernis, vriendelikheid, nederigheid, sagmoedigheid en geduld, wat eenheid skep. Wanneer jy jou met “liefde beklee”, weerspieël jy Christus se hart, wat vrede en wedersydse sorg in jou verhoudings bevorder.

Dink bietjie: Is liefde die bepalende kenmerk van jou interaksies met ander?

Sien, vergifnis kan moeilik wees, veral wanneer vertroue gebreek is. Kolossense 3:13 herinner ons egter om te vergewe soos die Here ons vergewe het. Dit is ’n hoë standaard, maar dit is een wat in genade gewortel is. Wanneer ons vergifnis weerhou, loop ons die risiko om hindernisse in ons verhoudings te bou, wat eenheid en liefde belemmer. Vergifnis gaan nie daaroor om oortredings te verskoon nie, maar om die houvas wat seer op ons harte het, vry te laat.

So, hou jy dalk nog wrokke in jou vriendekring? Hoe kan jy God in die proses van vergifnis nooi?

Ons moet onthou dat, as volgelinge van Christus is ons deel van Sy liggaam, verenig deur geloof en doel. ’n Verdeelde liggaam kan nie effektief funksioneer nie, net soos verdeling in ’n groep sy krag verswak. Eenheid beteken nie eenvormigheid nie; eerder beteken dit om ons harte in lyn te bring met Christus se liefde, om saam te werk ten spyte van ons verskille. ’n Hart van vrede en dankbaarheid (Kol. 3:15) stel ons in staat om in harmonie te leef en mekaar te ondersteun terwyl ons in geloof groei.

Hoe kan jy bydra tot eenheid in jou gemeenskap of vriendegroep?

Paulus daag ons uit om mekaar met wysheid te leer en te vermaan (Kol. 3:16). Aanmoediging vereis nie altyd diepsinnige woorde nie; eenvoudige herinneringe aan God se getrouheid kan ’n blywende impak hê. Om gesange te sing, saam te bid of die Skrif te deel is maniere om ander te inspireer om ’n dieper verhouding met Christus te soek.

Die vraag is: Is ons doelbewus om lewe en waarheid in ons vriende se geestelike reise te spreek?

In Spreuke 13:20 sê Salomo: “𝑊𝑖𝑒 𝑚𝑒𝑡 𝑤𝑦𝑠𝑒𝑠 𝑠𝑎𝑎𝑚𝑔𝑎𝑎𝑛, 𝑠𝑎𝑙 𝑤𝑦𝑠 𝑤𝑜𝑟𝑑, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑤𝑖𝑒 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑤𝑎𝑠𝑒 𝑚𝑒𝑛𝑔, 𝑤𝑜𝑟𝑑 𝑏𝑒𝑛𝑎𝑑𝑒𝑒𝑙.” Hy waarsku ons oor die invloed van ons metgeselle. As iemand in jou kring jou konsekwent van Christus af weglei, is dit dalk tyd om daardie verhouding te her-evalueer. Dit beteken nie om skielik bande te sny nie, maar om gesonde grense te stel en te bid vir wysheid om daardie dinamika te navigeer. Omring jouself met mense wat jou wandel met Jesus aanmoedig.

Is daar verhoudings in jou lewe wat jou geestelike groei belemmer? Hoe kan jy wyse raad inwin en veranderinge aanbring indien nodig?

Verhoudings is nie maklik nie, maar as jy jou beklee met liefde, God se liefde, kan dit jou lei tot vreugde en vrede.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟗 – 𝐍𝐞𝐞𝐦 𝐝𝐢𝐭 𝐭𝐞𝐫 𝐡𝐚𝐫𝐭𝐞. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

As ons leef in die koninkryk van die hemele, dan is dit nie iets wat sommerso gebeur nie. Dit is die inoefening van geestelike dissiplines en dit eis gehoorsaamheid aan wat Jesus ons leer elke dag. Maar, wat beteken dit om gehoorsaam te wees?

Gehoorsaamheid, in sy eenvoudigste vorm, is liefde in aksie. In Johannes 14:23 (AFR20) sê Jesus: “𝐴𝑠 𝑖𝑒𝑚𝑎𝑛𝑑 𝑀𝑦 𝑙𝑖𝑒𝑓ℎ𝑒𝑡, 𝑠𝑎𝑙 ℎ𝑦 𝑡𝑒𝑟 ℎ𝑎𝑟𝑡𝑒 𝑛𝑒𝑒𝑚 𝑤𝑎𝑡 𝐸𝑘 𝑠𝑒̂, 𝑒𝑛 𝑚𝑦 𝑉𝑎𝑑𝑒𝑟 𝑠𝑎𝑙 ℎ𝑜𝑚 𝑙𝑖𝑒𝑓ℎ𝑒̂, 𝑒𝑛 𝑂𝑛𝑠 𝑠𝑎𝑙 𝑛𝑎 ℎ𝑜𝑚 𝑡𝑜𝑒 𝑘𝑜𝑚 𝑒𝑛 𝑏𝑦 ℎ𝑜𝑚 𝑤𝑜𝑜𝑛.” Om Jesus te gehoorsaam beteken om ons lewens in lyn te bring met Sy wil, met die vertroue dat Sy gebooie nie swaar is nie, maar lewegewend.

Gehoorsaamheid begin met luister – ’n ingesteldheid van die hart wat gewillig is om God se stem in die Skrif en deur Sy Gees te hoor. Dit behels nie net dade nie, maar ’n oorgawe van ons eie begeertes ter wille van Sy doel. Gehoorsaamheid gaan nie bloot daaroor om sonde te vermy nie; dit gaan oor aktiewe deelname aan God se plan van liefde, barmhartigheid en geregtigheid.

Wanneer ons begin besef dat gehoorsaamheid ’n dissipline is wat elke dag beoefen word, besef ons dat dit weier strek as net ons eie lewe – dit gaan ook oor kerkwees. Hoe goed gehoorsaam ons as geloofsgemeenskap en selfs die breër gemeenskap vir Jesus saam?

In Prediker 4:9-12 (AFR20) sien ons die groot voordele van wat dit is om kragte saam te span: Vers 9 sê: “𝑇𝑤𝑒𝑒 𝑖𝑠 𝑏𝑒𝑡𝑒𝑟 𝑎𝑠 𝑒𝑒𝑛, 𝑜𝑚𝑑𝑎𝑡 𝑑𝑎𝑎𝑟 𝑣𝑖𝑟 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 '𝑛 𝑟𝑢𝑖𝑚 𝑏𝑒𝑙𝑜𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑠 𝑣𝑖𝑟 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑖𝑛𝑠𝑝𝑎𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔.” Hierdie waarheid geld ook vir ons gehoorsaamheid. In gemeenskap met ander gelowiges en ander wat ook streef na God se geregtigheid, verskaf dit aan ons aanmoediging, aanspreeklikheid en gedeelde wysheid.

Ons moet onsself elke dag in ons doen en late afvra of ons besig is om Jesus se leringe saam na te jaag? Hou ons mekaar in liefde aanspreeklik wanneer ons afdwaal? Is ons verenig in gebed, lofprysing en diens aan ander?

As ons saam leer en streef na gehoorsaamheid, weerspieël dit die realiteit dat ons die Liggaam van Christus is – onderling verbind en afhanklik van mekaar. ’n Sterk, gehoorsame gemeenskap skyn as ’n getuie van God se liefde vir die wêreld.

Om Jesus in die gemeenskap te gehoorsaam is van kardinale belang, want geloof is nie ’n solo-reis nie. In 1 Johannes 5:2-4 (AFR20) lees ons: “𝐻𝑖𝑒𝑟𝑎𝑎𝑛 𝑤𝑒𝑒𝑡 𝑜𝑛𝑠 𝑑𝑎𝑡 𝑜𝑛𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝐺𝑜𝑑 𝑙𝑖𝑒𝑓ℎ𝑒𝑡: 𝑤𝑎𝑛𝑛𝑒𝑒𝑟 𝑜𝑛𝑠 𝐺𝑜𝑑 𝑙𝑖𝑒𝑓ℎ𝑒𝑡, 𝑒𝑛 𝑠𝑦 𝑔𝑒𝑏𝑜𝑜𝑖𝑒 𝑛𝑎𝑘𝑜𝑚. 𝑊𝑎𝑛𝑡 𝑑𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑖𝑒𝑓𝑑𝑒 𝑣𝑖𝑟 𝐺𝑜𝑑, 𝑑𝑎𝑡 𝑜𝑛𝑠 𝑠𝑦 𝑔𝑒𝑏𝑜𝑜𝑖𝑒 𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟ℎ𝑜𝑢, 𝑒𝑛 𝑠𝑦 𝑜𝑝𝑑𝑟𝑎𝑔𝑡𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑖𝑒 '𝑛 𝑠𝑤𝑎𝑎𝑟 𝑙𝑎𝑠 𝑛𝑖𝑒; 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑒𝑙𝑘𝑒𝑒𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑢𝑖𝑡 𝐺𝑜𝑑 𝑔𝑒𝑏𝑜𝑟𝑒 𝑖𝑠, 𝑜𝑜𝑟𝑤𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑒̂𝑟𝑒𝑙𝑑; 𝑒𝑛 𝑑𝑖́𝑡 𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝑜𝑜𝑟𝑤𝑖𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑤𝑎𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑒̂𝑟𝑒𝑙𝑑 𝑜𝑜𝑟𝑤𝑖𝑛 – 𝑜𝑛𝑠 𝑔𝑒𝑙𝑜𝑜𝑓” Liefde vir God vloei natuurlik oor in liefde vir ander, en gehoorsaamheid versterk hierdie bande.

Wanneer ons dus leer om saam gehoorsaam te wees aan Jesus se manier van lewe, dan:

• Groei ons in eenheid. Gehoorsaamheid bevorder nederigheid en wedersydse ondersteuning, en weef ons nader aan mekaar as ’n geloofsfamilie.

• Reflekteer ons Christus aan die wêreld. Jesus het in Johannes 13:35 gesê dat die wêreld sal weet dat ons Sy dissipels is deur ons liefde vir mekaar – ’n liefde wat deur gehoorsaamheid gedemonstreer word.

• Oorkom ons uitdagings. Prediker 4:12 herinner ons daaraan dat ’n koord van drie garings of toue nie maklik gebreek word nie. Saam kan ons beproewinge trotseer, versoekings weerstaan en God se sending meer effektief uitvoer as wat ons alleen kan.

Dink vandag na oor hoe jou persoonlike gehoorsaamheid aan Jesus jou verhoudings binne jou gemeenskap beïnvloed. Bid en vra die Heilige Gees om jou gemeenskap in gehoorsaamheid te verenig en gebiede te openbaar waar groei nodig is. Poog om iewers te verbind as ’n groep om saam die Skrif te bestudeer, ander in eenheid te dien en mekaar in liefde aanspreeklik te hou.

Wanneer ons in gehoorsaamheid wandel, beide individueel en as ’n gemeenskap, nooi ons God se teenwoordigheid onder ons, soos Jesus in Johannes 14:23 belowe het. Sodoende beliggaam ons Sy liefde en krag op ’n manier wat nie net ons lewens verander nie, maar ook die wêreld om ons. 

Wees dus die verskil wat jy in die wêreld wil sien.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟖 – 𝐘𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐬𝐥𝐲𝐩 𝐲𝐬𝐭𝐞𝐫. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

In ons soeke na God se wil en in ons gestuurdheid as die kerk van God, is dit dikwels moeilik om te onderskei wat dit is wat ons moet doen.  Ons weet dat God se Gees ons moet lei, maar té dikwels en té maklik keer ons terug na ons eie wil en raak ons soms weer die pad ’n bietjie byster.  Wat maak ons dan?  Hoe keer ons terug?  Wie kan ons help?  Hoor wat sê Salomo:

“𝑌𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑠𝑙𝑦𝑝 𝑦𝑠𝑡𝑒𝑟, 𝑣𝑟𝑖𝑒𝑛𝑑𝑒 𝑣𝑜𝑟𝑚 𝑚𝑒𝑘𝑎𝑎𝑟.” – Spreuke 27:17 (AFR83)

Die boek Spreuke is vol wysheid en goeie raad vir ons om ’n goeie lewe te lei.  Goeie vriende help mekaar daarmee.  Wanneer yster lank genoeg en hard genoeg teen mekaar gevryf word, word dit warm en sal dit uiteindelik ’n vonk en ’n vuur veroorsaak.  Alhoewel die proses dalk ongemaklik is, is hierdie vuur een wat met passie brand.

As die liggaam van Christus, vergeet ons dat ’n deel van ons taak is om ander broers en susters in Christus op te skerp, sodat die vlam in hul harte, wat daar deur die Heilige Gees geplaas word, aanhou brand.  Wanneer ons ons lewens aan God wy en beheer oorgee aan die Heilige Gees, is hierdie ’n vuur wat net deur die Gees beheer word.  Maar in hierdie oordelende wêreld van relatiewe waarheid waarin ons leef, word dit al hoe moeiliker.  Ons word so gou bang oor allerhande dinge en, omdat mense ons al té dikwels in die steek gelaat het en vriende maar skaars is, is ons bang om met besorgdheid waarheid in mekaar se lewens te spreek.  Ons is bang om mekaar verantwoordbaar te hou en uiteindelik keer vrees dat Christene mekaar en ander slyp.

Dit is moeilik om iemand te wees wat ander skerp maak, en miskien selfs moeiliker om ’n betroubare persoon te vind wat jou skerper maak.  Ons moet staatmaak op God se Gees om ons geloofsgenote vir ons aan te wys en ons moet hulle koester en toevou in gehoorsaamheid en God se liefde.  Ons moet sorg dat ons bruikbare ledemate is van die Liggaam van Christus en seker maak dat Hy die hoof is van ons óns en húlle lewens, soos Efesiërs 4:15 (AFR83) ons ook leer: “𝑁𝑒𝑒, 𝑜𝑛𝑠 𝑠𝑎𝑙 𝑖𝑛 𝑙𝑖𝑒𝑓𝑑𝑒 𝑏𝑦 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑎𝑎𝑟ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑏𝑙𝑦 𝑒𝑛 𝑠𝑜 𝑖𝑛 𝑎𝑙𝑙𝑒 𝑜𝑝𝑠𝑖𝑔𝑡𝑒 𝑔𝑟𝑜𝑒𝑖 𝑛𝑎 𝐶ℎ𝑟𝑖𝑠𝑡𝑢𝑠 𝑡𝑜𝑒. 𝐻𝑦 𝑖𝑠 𝑖𝑚𝑚𝑒𝑟𝑠 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑜𝑜𝑓.”

Binne vriendskappe is dit belangrik om saam in Jesus te groei, want wanneer jy vriende het wat saam met Jesus deur die lewe stap, sal jy heel waarskynlik deur soortgelyke seisoene gaan. Sonder hegte vriendskappe wat in Jesus gewortel is, kan dit maklik wees om geïsoleer en alleen te voel. Dit is nie hoe God die lewe ontwerp het om te wees nie. Ons is geskep om in verhouding met mekaar te wees, en nie net in oppervlakkige vriendskappe nie, maar om vriende te hê met wie jy deur die moeilike dinge kan praat.

Mag die Here jou seën met sulke vriende en familie en mag ons almal mekaar slyp tot ware diens.  Tot Sy eer.

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉:

Here, almal wat oor my pad kom, het U gestuur.  Help my om U verteenwoordiger te wees.  Help my om my vriende reg te kies en die vriende wat U vir my gegee het te koester.  Help ons om mekaar te slyp, sodat U vuur groot en helder in ons sal brand en dat ons diensbaar kan wees in U Koninkryk.  Tot U eer.  Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟔 – 𝐋𝐨𝐨𝐟 𝐝𝐢𝐞 𝐇𝐞𝐫𝐞 ! (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

As ons mooi oplet na wat Jesus ons leer in die Evangelies, dan sal ons agterkom dat alles wat Hy geleer het nie nuut was nie. Jesus het besef wat baie mense vandag nog besef – dat ons so gou vergeet. Ons vergeet van alles wat deur die eeue heen gebeur het. Ons vergeet die lesse van die verlede. Ons vergeet die foute van ons voorvaders. Ons vergeet dat die geheim om ’n goeie lewe te leef nie eintlik ’n geheim is nie en dat dit baie eenvoudig is: leef saam met Jesus en leef in die krag van die koninkryk van God.

Wat Jesus wel anders gedoen het – iets wat net Hy kon doen – was om die koninkryk van die hemele vir ewig binne ons bereik te bring. Deur die eeue het God se mense dit beleef, maar omdat daar nog nie die volle prys betaal was nie, was dit maklik vir hulle om gou weer te vergeet en buite daardie regering van die Koning van die heelal te leef. Maar die kere wat hul dit wel beleef het... daardie tye sal hulle vir altyd onthou.

Dink vandag aan die kere wat jy die Here werklikwaar beleef het. Dink aan die tye, as jy terugkyk na jou lewe, waar jy kan sien hoe die Here se hand oor jou was en hoe Hy jou bewaar, bevorder, getroos, gekoester en gevul het. Dink aan die tye waar jy sy sorg en voorsiening beleef het en waar menslike logika nie die uitkomste kon voorspel nie. Is dit nie rede om in danksegging en vreugde uit te bars in lofsang nie?

Loof vandag saam met Moses en die Israeliete, saam die psalmdigters en saam met Paulus die Here, terwyl jy Eksodus 15:1-19, Psalm 150 en Romeine 11:33-36 lees. Hier is so paar verse daarvan – kom ons loof die Here!

“𝑀𝑦 𝑘𝑟𝑎𝑔 𝑒𝑛 𝑠𝑡𝑒𝑟𝑘𝑡𝑒 𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒,

𝑒𝑛 𝐻𝑦 𝑤𝑎𝑠 𝑚𝑦 𝑟𝑒𝑑𝑑𝑖𝑛𝑔.

𝐻𝑦 𝑖𝑠 𝑚𝑦 𝐺𝑜𝑑,

𝑒𝑛 𝐻𝑜𝑚 𝑠𝑎𝑙 𝑒𝑘 𝑣𝑒𝑟𝑒𝑒𝑟,

𝑑𝑖𝑒 𝐺𝑜𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝑚𝑦 𝑣𝑎𝑑𝑒𝑟,

𝑒𝑛 𝐻𝑜𝑚 𝑠𝑎𝑙 𝑒𝑘 𝑣𝑒𝑟ℎ𝑒𝑒𝑟𝑙𝑖𝑘.” – Eksodus 15:2 (AFR20)

“𝑊𝑖𝑒 𝑖𝑠 𝑠𝑜𝑜𝑠 𝑈 𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑔𝑜𝑑𝑒, 𝐻𝑒𝑟𝑒?

𝑊𝑖𝑒 𝑖𝑠 𝑠𝑜𝑜𝑠 𝑈, 𝑚𝑎𝑗𝑒𝑠𝑡𝑢𝑒𝑢𝑠 𝑖𝑛 ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔ℎ𝑒𝑖𝑑,

𝑜𝑛𝑡𝑠𝑎𝑔𝑤𝑒𝑘𝑘𝑒𝑛𝑑 𝑖𝑛 𝑙𝑜𝑓𝑤𝑎𝑎𝑟𝑑𝑖𝑔𝑒 𝑑𝑎𝑑𝑒?” – Eksodus 15:11 (AFR20)

“𝐷𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑠𝑎𝑙 𝑟𝑒𝑔𝑒𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑎𝑙𝑡𝑦𝑑 𝑒𝑛 𝑒𝑤𝑖𝑔.” – Eksodus 15:18 (AFR20)

“𝐻𝑎𝑙𝑙𝑒𝑙𝑢𝑗𝑎!

𝐿𝑜𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑 𝑖𝑛 𝑠𝑦 ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔𝑑𝑜𝑚,

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑖𝑛 𝑠𝑦 𝑚𝑎𝑔𝑡𝑖𝑔𝑒 ℎ𝑒𝑚𝑒𝑙𝑘𝑜𝑒𝑝𝑒𝑙;

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑜𝑜𝑟 𝑠𝑦 𝑘𝑟𝑎𝑔𝑡𝑖𝑔𝑒 𝑑𝑎𝑑𝑒,

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑛𝑎 𝑑𝑖𝑒 𝑜𝑚𝑣𝑎𝑛𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑠𝑦 𝑔𝑟𝑜𝑜𝑡ℎ𝑒𝑖𝑑!

𝐿𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑔𝑒𝑠𝑘𝑎𝑙 𝑣𝑎𝑛 •𝑟𝑎𝑚𝑠ℎ𝑜𝑟𝑖𝑛𝑔𝑠,

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑚𝑒𝑡 ℎ𝑎𝑟𝑝 𝑒𝑛 𝑙𝑖𝑒𝑟;

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑚𝑒𝑡 𝑡𝑎𝑚𝑏𝑜𝑒𝑟𝑦𝑛 𝑒𝑛 𝑘𝑜𝑜𝑟𝑑𝑎𝑛𝑠,

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑚𝑒𝑡 𝑠𝑛𝑎𝑎𝑟𝑖𝑛𝑠𝑡𝑟𝑢𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑒𝑛 𝑓𝑙𝑢𝑖𝑡;

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘 𝑣𝑎𝑛 𝑠𝑖𝑚𝑏𝑎𝑙𝑒,

𝑙𝑜𝑜𝑓 𝐻𝑜𝑚 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑠𝑙𝑎𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑠𝑖𝑚𝑏𝑎𝑙𝑒!

𝐴𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑤𝑎𝑡 𝑎𝑠𝑒𝑚 ℎ𝑒𝑡,

𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑙𝑜𝑜𝑓!

𝐻𝑎𝑙𝑙𝑒𝑙𝑢𝑗𝑎!”

– Psalm 150 (AFR20)

“𝑂, 𝑑𝑖𝑒𝑝𝑡𝑒 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑟𝑦𝑘𝑑𝑜𝑚 𝑒𝑛 𝑤𝑦𝑠ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑒𝑛 𝑘𝑒𝑛𝑛𝑖𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝐺𝑜𝑑!

𝐻𝑜𝑒 𝑜𝑛𝑑𝑒𝑢𝑟𝑔𝑟𝑜𝑛𝑑𝑒𝑙𝑖𝑘 𝑖𝑠 𝑠𝑦 𝑜𝑜𝑟𝑑𝑒𝑙𝑒,

𝑒𝑛 ℎ𝑜𝑒 𝑜𝑛𝑛𝑎𝑠𝑝𝑒𝑢𝑟𝑏𝑎𝑎𝑟 𝑠𝑦 𝑤𝑒𝑒̈!

𝑊𝑎𝑛𝑡 𝑤𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑔𝑒𝑑𝑎𝑔𝑡𝑒 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑔𝑒𝑘𝑒𝑛?

𝑂𝑓 𝑤𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑎𝑠 𝑠𝑦 𝑟𝑎𝑎𝑑𝑠𝑚𝑎𝑛 𝑜𝑝𝑔𝑒𝑡𝑟𝑒𝑒?

𝑂𝑓 𝑤𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑒𝑒𝑟𝑠 𝑔𝑎𝑤𝑒𝑠 𝑎𝑎𝑛 𝐻𝑜𝑚 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒,

𝑣𝑖𝑟 𝑤𝑖𝑒 𝐻𝑦 𝑑𝑖𝑡 𝑠𝑜𝑢 𝑚𝑜𝑒𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑔𝑜𝑒𝑑?

𝑊𝑎𝑛𝑡 𝑢𝑖𝑡 𝐻𝑜𝑚 𝑒𝑛 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝐻𝑜𝑚

𝑒𝑛 𝑡𝑜𝑡 𝐻𝑜𝑚 𝑖𝑠 𝑎𝑙𝑙𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑔𝑒.

𝐴𝑎𝑛 𝐻𝑜𝑚 𝑘𝑜𝑚 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑒𝑟𝑙𝑖𝑘ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑣𝑖𝑟 𝑒𝑤𝑖𝑔 𝑡𝑜𝑒!

•𝐴𝑚𝑒𝑛.” 

– Romeine 11:33-36 (AFR20)

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟓 – 𝐖𝐞𝐞𝐬 𝐞𝐞𝐫𝐥𝐢𝐤 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐆𝐨𝐝. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Regdeur die Bybel vind ons voorbeelde waar die mense wat naby God, wat in sy teenwoordigheid gelewe het, hul harte uitstort oor hul gevoelens.

In Job 3:1-10 stort Job sy hart uit in ’n donker, angskreet, wat die dag van sy geboorte bevraagteken. Hy is in ’n toestand van totale verwoesting, en voel die volle gewig van sy lyding. Net so spreek Dawid in Psalm 13 sy eie wanhoop uit: “𝐻𝑜𝑒 𝑙𝑎𝑛𝑘 𝑛𝑜𝑔, 𝐻𝑒𝑟𝑒? 𝐺𝑎𝑎𝑛 𝑈 𝑚𝑦 𝑣𝑖𝑟 𝑎𝑙𝑡𝑦𝑑 𝑣𝑒𝑟𝑔𝑒𝑒𝑡? 𝐻𝑜𝑒 𝑙𝑎𝑛𝑘 𝑛𝑜𝑔 𝑔𝑎𝑎𝑛 𝑈 𝑢 𝑔𝑒𝑠𝑖𝑔 𝑣𝑖𝑟 𝑚𝑦 𝑣𝑒𝑟𝑏𝑒𝑟𝑔?” (Ps. 13:2 AFR20) Albei hierdie manne is diep eerlik met God en hou niks van hul pyn terug nie. Hulle verberg nie hul seer nie, en probeer ook nie om ’n skynbeeld van krag of vrede voor te hou nie. In plaas daarvan kom hulle soos hulle is, en laat God toe om elke rou, ongefilterde emosie te sien.

Job en Dawid het geglo dat God groot genoeg was om hulle angs te hanteer. Hulle het God geken as hulle Skepper en Onderhouer, die Een wat hulle harte beter verstaan het as enigiemand. Hulle het geweet dit help nie om hulle pyn vir Hom weg te steek nie. Vir Job was sy weeklaag ’n manier om ondenkbare lyding te verwerk, terwyl Dawid se klaaglied vir hom ’n roep om God se hulp en teenwoordigheid was. Albei het geglo dat God se liefde ruimte vir hul lyding insluit, en dat om na Hom toe in hul donkerste oomblikke te gaan nie net veilig was nie, maar noodsaaklik was.

Wanneer jy hartseer of ontsteld is, waar is die eerste plek waarheen jy gaan? Wie is die eerste persoon met wie jy praat?

Dink bietjie na oor waarheen jy instinktief draai wanneer jy oorweldig voel deur hartseer of woede. Baie van ons wend ons dalk tot goeie vriende, familielede, of probeer om ons aandag af te lei met vermaak of werk. Dit is natuurlik om onmiddellike vertroosting te wil hê van mense wat ons verstaan, maar Job en Dawid se voorbeeld herinner ons daaraan dat God ons eerste toevlug moet wees. Om met ander te praat kan help, maar daar is ’n unieke vrede wat kom daarvan om ons stryd in die eerste plek na God te bring, met die wete dat Hy ons sien, verstaan en saam met ons deur ons pyn loop.

Ons moet onthou dat om by God te treur, is ’n daad van vertroue. Dit wys dat ons glo dat God omgee vir ons pyn en nooi ons uit om volkome eerlik met Hom te wees. ’n weeklaag laat ons toe om nader aan God te kom, selfs wanneer ons emosies rou en onopgelos is. Deur te treur, stel ons onsself oop vir God se vertroosting en genesing.

Maar om te kla kan egter moeilik wees, want ons word geleer dat ons tevrede moet wees met wat ons het. Maar, wat as wat ons het, nie goed is nie. Dan is dit mos nie iets wat van God af kom nie. Dis ook moeilik om by God te kla, want ons kan dalk vrees dat dit ’n gebrek aan geloof toon of voel dat ons dan te kwesbaar is. Ons kan dalk bekommerd wees dat God van ons verwag om heeltyd sterk of positief te wees, of ons sal dalk skaam voel om ons twyfel en vrae te erken. Maar, soos ons by Job en Dawid sien, eer God ons eerlikheid. Hy is nie teleurgesteld wanneer ons ons pyn bring nie; in plaas daarvan ontmoet Hy ons daarin.

Die Skrifgedeeltes waarna ons vandag verwys het (en vele ander) wys ons na die smart en angs wat Jesus ook in die tuin van Getsémané gevoel het. Dit wys ons ook na Jesus se gevoel van verlatenheid aan die kruis, toe Hy Dawid se woorde van Psalm 22 uitgeroep het: “𝑀𝑦 𝐺𝑜𝑑, 𝑚𝑦 𝐺𝑜𝑑, 𝑤𝑎𝑎𝑟𝑜𝑚 ℎ𝑒𝑡 𝑈 𝑚𝑦 𝑣𝑒𝑟𝑙𝑎𝑎𝑡?” (Ps. 22:2, Matt. 27:46, Mar. 15:34, Luk. 24:27). Daar, aan die kruis, was Jesus werklik deur die Vader verlaat. Hy moes sterf en Hy moes na die doderyk daal, sodat Hy die sleutels van die doderyk kon neem – sodat ons saam met Hom vir ewig kan leef in sy koninkryk. Hy was verlaat deur God, sodat ons nooit deur Hom verlaat sal word nie. Jesus moes die ergste verlatenheid ervaar, sodat ons – soos Job en Dawid – sal besef dat die Here altyd naby is en dat ons altyd eerlik kan wees met Hom. Ons kan ons harte uitstort voor Hom. Hy sal ons seer genees en ons sy vrede gee.

Neem dus gerus jou eie seerkry en frustrasies na God toe, selfs wanneer dit moeilik is. Onthou dat God jou eerlikheid verwelkom en by jou teenwoordig is, gereed om vertroosting, wysheid en genesing te bied.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟒 – 𝐀𝐬 𝐣𝐲 𝐧𝐢𝐞 𝐰𝐞𝐞𝐭 𝐰𝐚𝐭 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐛𝐢𝐝 𝐧𝐢𝐞. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Wanneer ons saam met Jesus leef, moet ons onthou dat Hy ook saam met ons bid. Nog beter: Hy bid vir ons; Hy tree in by die Vader vir ons. En wanneer ons nie weet wat om te sê nie, wanneer woorde skaars is en ons nie weet hoe om ons gevoelens, vrese en behoeftes om te skakel in verstaanbare taal nie, sal die Heilige Gees ons help – soos Paulus leer in Romeine 8:26 (AFR20):

“𝑆𝑜 𝑘𝑜𝑚 𝑑𝑖𝑒 𝐺𝑒𝑒𝑠 𝑜𝑛𝑠 𝑜𝑜𝑘 𝑖𝑛 𝑜𝑛𝑠 𝑠𝑤𝑎𝑘ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑡𝑜𝑡 ℎ𝑢𝑙𝑝, 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑜𝑛𝑠 𝑤𝑒𝑒𝑡 𝑛𝑖𝑒 𝑚𝑜𝑜𝑖 𝑤𝑎𝑎𝑟𝑣𝑜𝑜𝑟 𝑜𝑛𝑠 𝑏𝑒ℎ𝑜𝑜𝑟𝑡 𝑡𝑒 𝑏𝑖𝑑 𝑛𝑖𝑒; 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝐺𝑒𝑒𝑠 𝑡𝑟𝑒𝑒 𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑣𝑖𝑟 𝑜𝑛𝑠 𝑖𝑛 𝑚𝑒𝑡 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑢𝑔𝑡𝑖𝑛𝑔𝑒 𝑤𝑎𝑡 𝑛𝑖𝑒 𝑣𝑒𝑟𝑤𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑘𝑎𝑛 𝑤𝑜𝑟𝑑 𝑛𝑖𝑒.”

Wanneer ons nie weet wat om te bid nie, help die Heilige Gees ons, maar Jesus het juis ook die dissipels geleer bid – Die Onse Vader. Baie van ons ken die gebed uit ons koppe, omdat ons dit dalk iewers op skool, by die Sondagskool of selfs as sportspan geleer het. Aangesien hierdie gebed so wyd bekend is, kan dit maklik wees om die voorbeeld wat die gebed vir ons eie gebedslewe opstel oor die hoof te sien.

Jesus begin hierdie gebed deur te loof en te erken wie God is: “𝑂𝑛𝑠𝑒 𝑉𝑎𝑑𝑒𝑟 𝑤𝑎𝑡 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑚𝑒𝑙𝑒 𝑖𝑠, 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑢 𝑁𝑎𝑎𝑚 𝑔𝑒ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔 𝑤𝑜𝑟𝑑.” (Matt. 6:9 AFR20). Hy soek dan die wil van God en spreek die begeerte uit dat Hy ook deur ander geken moet word: “𝐿𝑎𝑎𝑡 𝑢 𝑘𝑜𝑛𝑖𝑛𝑘𝑟𝑦𝑘 𝑘𝑜𝑚. 𝐿𝑎𝑎𝑡 𝑢 𝑤𝑖𝑙 𝑔𝑒𝑠𝑘𝑖𝑒𝑑, 𝑠𝑜𝑜𝑠 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑚𝑒𝑙, 𝑠𝑜 𝑜𝑜𝑘 𝑜𝑝 𝑑𝑖𝑒 𝑎𝑎𝑟𝑑𝑒.” (Matt. 6:10 AFR20). Wanneer ons bid, is om God te loof en sy wil te soek twee baie noodsaaklike dinge. Jesus gaan dan voort om ons behoeftes voor God te stel en om vergifnis vir ons sondes te vra (verse 11-12); stel vir ons die voorbeeld om God se verlossing van die versoekings van die vyand te soek (vers 13); en erken dat alles wat goed is aan God behoort (vers 13).

As ons nie weet wat om te bid nie, bied die Onse Vader vir ons die regte riglyn. As ons begin nadink oor elke deel daarvan, sal ons besef dat dit ons help om meeste van ons behoeftes in gebed aan te spreek. En vir die res, waarvoor ons nogsteeds nie woorde het nie, moet ons glo dat God reeds weet, omdat die Heilige Gees vir ons intree “𝑚𝑒𝑡 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑢𝑔𝑡𝑖𝑛𝑔𝑒 𝑤𝑎𝑡 𝑛𝑖𝑒 𝑣𝑒𝑟𝑤𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑘𝑎𝑛 𝑤𝑜𝑟𝑑 𝑛𝑖𝑒.”

Dan kan en moet ons natuurlik ook die krag van voorbidding vir ander nooit onderskat nie. Dit is ’n groot voorreg om vir ander in te tree in gebed – net soos Jesus vir ons intree by die Vader. Wanneer jy vir iemand anders bid en dan sien hoe hul lewens verander as gevolg van God wat die gebede wat jy vir iemand anders gebid het, verhoor en beantwoord, word God se krag en sorg duidelik. As jy vir die mense in jou lewe omgee, sal jy vir hulle bid.

Onthou: God is nog altyd doelbewus gefokus op ons en ons harte en Hy luister na alles wat ons vir Hom sê. Hy is ’n God wat jou lief het. Net daardie wete, om te besef dat die almagtige God van die heelal Hom ontferm oor nietige mense, het Dawid laat uitbars in lofprysing – die woorde wat deur die eeue geëggo het in die gebed wat Jesus ons leer en daarom ook ons gebed vir vandag:

“𝑈 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑔𝑒𝑝𝑟𝑦𝑠 𝑤𝑜𝑟𝑑, 𝐻𝑒𝑟𝑒, 𝐺𝑜𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝑜𝑛𝑠 𝑣𝑎𝑑𝑒𝑟 𝐼𝑠𝑟𝑎𝑒𝑙, 𝑣𝑎𝑛 𝑎𝑙𝑡𝑦𝑑 𝑎𝑓 𝑒𝑛 𝑣𝑖𝑟 𝑒𝑤𝑖𝑔.

𝐴𝑎𝑛 𝑈, 𝐻𝑒𝑟𝑒, 𝑏𝑒ℎ𝑜𝑜𝑟𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑔𝑟𝑜𝑜𝑡ℎ𝑒𝑖𝑑, 𝑑𝑖𝑒 𝑠𝑡𝑒𝑟𝑘𝑡𝑒, 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑢𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟, 𝑑𝑖𝑒 𝑟𝑜𝑒𝑚 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑚𝑎𝑗𝑒𝑠𝑡𝑒𝑖𝑡 – 𝑗𝑎, 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑚𝑒𝑙 𝑒𝑛 𝑜𝑝 𝑑𝑖𝑒 𝑎𝑎𝑟𝑑𝑒.

𝐴𝑎𝑛 𝑈, 𝐻𝑒𝑟𝑒, 𝑏𝑒ℎ𝑜𝑜𝑟𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑜𝑛𝑖𝑛𝑔𝑠𝑘𝑎𝑝, 𝑒𝑛 𝑈 𝑖𝑠 𝑎𝑠 ℎ𝑜𝑜𝑓 𝑣𝑒𝑟ℎ𝑒𝑤𝑒 𝑏𝑜 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠.

𝑅𝑦𝑘𝑑𝑜𝑚 𝑒𝑛 𝑒𝑒𝑟 𝑘𝑜𝑚 𝑣𝑎𝑛 𝑈, 𝑒𝑛 𝑈 𝑟𝑒𝑔𝑒𝑒𝑟 𝑜𝑜𝑟 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠.

𝐼𝑛 𝑢 ℎ𝑎𝑛𝑑 𝑖𝑠 𝑘𝑟𝑎𝑔 𝑒𝑛 𝑠𝑡𝑒𝑟𝑘𝑡𝑒, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑖𝑛 𝑢 ℎ𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑚 𝑒𝑛𝑖𝑔𝑖𝑒𝑚𝑎𝑛𝑑 𝑔𝑟𝑜𝑜𝑡 𝑒𝑛 𝑠𝑡𝑒𝑟𝑘 𝑡𝑒 𝑚𝑎𝑎𝑘.

𝐷𝑎𝑎𝑟𝑜𝑚, 𝑜𝑛𝑠 𝐺𝑜𝑑, 𝑝𝑟𝑦𝑠 𝑜𝑛𝑠 𝑈 𝑒𝑛 𝑙𝑜𝑜𝑓 𝑜𝑛𝑠 𝑢 𝑙𝑢𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟𝑟𝑦𝑘𝑒 𝑁𝑎𝑎𝑚.”

– 1 Kronieke 29 :10b-13 (AFR20)

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟑 – 𝐉𝐞𝐬𝐮𝐬 𝐛𝐢𝐝 𝐯𝐢𝐫 𝐣𝐨𝐮. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Wanneer ons bid, moet ons onthou dat dit ’n fundamentele stap is in die ontwikkeling van ons harte. Gebed gaan nie net oor wat óns wil hê nie – eintlik, moet dit glad nie gaan oor wat ons wil hê nie. Dit moet gaan oor wat die Here wil hê. Dit moet gaan oor ’n lewe van dankbaarheid en diens in God se koninkryk. dit kan nie gaan oor hoe ons probeer om wat Jesus vir ons gedoen het terug te betaal nie – ons kan nie. Dit moet gaan oor ons nederige poging om dít was Christus vir ons gedoen het en vir ons beteken, voort te sit.

Daarom, wanneer ons bid, moet ons gefokus wees op die bediening van Jesus. Die voortsetting daarvan, deur ons – die kerk. Daarom moet ons bid vir mekaar.

Jesus het ook gebid vir die dissipels. Nie net dié wat 2000 jaar gelede saam met Hom geleef het nie, maar ook dié wat vandag nog saam met Hom leef – dis ons. Die werk wat Jesus begin het om die verhouding met God reg te stel – die plan wat sedert die begin van die Skepping reeds in plek was – word voortgesit deur ons.  Daarom het Jesus gebid:

“𝐸𝑘 ℎ𝑒𝑡 𝑢 𝑁𝑎𝑎𝑚 𝑏𝑒𝑘𝑒𝑛𝑑 𝑔𝑒𝑚𝑎𝑎𝑘 𝑎𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑚𝑒𝑛𝑠𝑒 𝑤𝑎𝑡 𝑈 𝑀𝑦 𝑢𝑖𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑒̂𝑟𝑒𝑙𝑑 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒 ℎ𝑒𝑡. 𝐻𝑢𝑙𝑙𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑎𝑎𝑛 𝑈 𝑏𝑒ℎ𝑜𝑜𝑟𝑡, 𝑒𝑛 𝑈 ℎ𝑒𝑡 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑎𝑎𝑛 𝑀𝑦 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒, 𝑒𝑛 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑢 𝑤𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑔𝑒ℎ𝑜𝑜𝑟𝑠𝑎𝑎𝑚. 𝑁𝑜𝑢 𝑤𝑒𝑒𝑡 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑑𝑎𝑡 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑤𝑎𝑡 𝑈 𝑀𝑦 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒 ℎ𝑒𝑡, 𝑣𝑎𝑛 𝑈 𝑘𝑜𝑚. 𝐷𝑖𝑒 𝑤𝑜𝑜𝑟𝑑𝑒 𝑤𝑎𝑡 𝑈 𝑀𝑦 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒 ℎ𝑒𝑡, ℎ𝑒𝑡 𝐸𝑘 𝑎𝑎𝑛 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒, 𝑒𝑛 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑡 𝑎𝑎𝑛𝑣𝑎𝑎𝑟 𝑒𝑛 𝑤𝑒𝑟𝑘𝑙𝑖𝑘 𝑏𝑒𝑠𝑒𝑓 𝑑𝑎𝑡 𝐸𝑘 𝑣𝑎𝑛 𝑈 𝑎𝑓 𝑔𝑒𝑘𝑜𝑚 ℎ𝑒𝑡. 𝐸𝑛 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑔𝑒𝑔𝑙𝑜 𝑑𝑎𝑡 𝑈 𝑀𝑦 𝑔𝑒𝑠𝑡𝑢𝑢𝑟 ℎ𝑒𝑡. 𝐸𝑘 𝑏𝑖𝑑 𝑣𝑖𝑟 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒. 𝐸𝑘 𝑏𝑖𝑑 𝑛𝑖𝑒 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑒̂𝑟𝑒𝑙𝑑 𝑛𝑖𝑒, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑣𝑖𝑟 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑤𝑎𝑡 𝑈 𝑎𝑎𝑛 𝑀𝑦 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒 ℎ𝑒𝑡, 𝑜𝑚𝑑𝑎𝑡 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑎𝑎𝑛 𝑈 𝑏𝑒ℎ𝑜𝑜𝑟𝑡.” – Johannes 17:6-9 (AFR20)

En, alhoewel die wêreld sal probeer om dit wat ons glo en Hy waarvoor ons lewe af te maak as sprokies, moet ons weet dat Jesus vandag nog vir ons bid. Paulus skryf:

“𝑊𝑖𝑒 𝑠𝑎𝑙 𝑜𝑛𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑜𝑜𝑟𝑑𝑒𝑒𝑙? 𝐷𝑖𝑡 𝑖𝑠 •𝐶ℎ𝑟𝑖𝑠𝑡𝑢𝑠 𝐽𝑒𝑠𝑢𝑠 𝑤𝑎𝑡 𝑔𝑒𝑠𝑡𝑒𝑟𝑓 ℎ𝑒𝑡; 𝑚𝑒𝑒𝑟 𝑛𝑜𝑔 – 𝑤𝑎𝑡 𝑜𝑝𝑔𝑒𝑤𝑒𝑘 𝑖𝑠, 𝑤𝑎𝑡 𝑜𝑜𝑘 𝑎𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑟𝑒𝑔𝑡𝑒𝑟ℎ𝑎𝑛𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝐺𝑜𝑑 𝑠𝑖𝑡 𝑒𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑜𝑜𝑘 𝑣𝑖𝑟 𝑜𝑛𝑠 𝑖𝑛𝑡𝑟𝑒𝑒.” – Romeine 8:34 (AFR20)

Ja, ons Here Jesus tree vandag nog vir ons in by die Vader. Wanneer jy dalk drooggemaak het, moet jy weet dat Jesus daar is om die Vader te herinner dat jou skuld betaal is. Wanneer jy besef dat jy elke keer kan terugkeer na Hom toe, jou sondes bely en van vooraf skoongewas word, skenk Jesus dit aan jou. Hy bid vir jou en maak jou blaadjie weer skoon by ons hemelse Vader.

Ons moet dus besef, dat wanneer ons in die koninkryk van die hemele lewe, is Jesus altyd daar. Hy is daar wanneer ons bid en ons moet op Hom staatmaak om ons te help bid. Die Heilige Gees help ons daarmee. Ons moet ook bid vir mekaar – vir al die dissipels, net soos Jesus dit gedoen het. Ons moet ook bid vir die mense wat ons van weet en nie van weet nie, wat nog nie vir Jesus ken nie.

Waar die hoëpriester altyd in gebed getree het namens die volk om hulle saak met God reg te maak, het ons nou die grootste, enigste Hoëpriester wat permanent vir ons intree (Rom 8:34, Heb. 4-5).

Jesus bid vir jou. Hoe wonderlik is dit! Bid saam met Hom – vir jou hart en die harte van ander.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟐 – 𝐋𝐚𝐚𝐭 𝐔 𝐤𝐨𝐧𝐢𝐧𝐤𝐫𝐲𝐤 𝐤𝐨𝐦. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Deur die geskiedenis van die mens was God nog altyd daar en was Hy doelbewus betrokke. Die mens was geskape as die kroon van God se skepping en die doel van die mens was nog altyd om God te verheerlik. In die tuin van Eden was dit ’n Paradys – ’n plek waar vrede geheers het en alles in perfekte harmonie was. Dit was ’n plek waar God se koninkryk permanent was en waar die mens vir ewig kon leef. Dit was alles baie goed... tot die mens deur die satan versoek is en gekies het vir die sonde.

Sedert die tuin van Eden, het die mensdom ’n ingebore hunkering om terug te keer daarna – om terug te keer na ’n plek waar dit weer so sal wees; om weer in perfekte harmonie met God te leef. Daarom, van die tuin van Eden af al, werk Jesus daaraan om ons weer daar te kry.

In Johannes 1:1-3 (AFR20) hoor ons die getuienis daarvan:

“𝐼𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑏𝑒𝑔𝑖𝑛 𝑤𝑎𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝑊𝑜𝑜𝑟𝑑, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑊𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑤𝑎𝑠 𝑏𝑦 𝐺𝑜𝑑, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑊𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑤𝑎𝑠 𝐺𝑜𝑑. 𝐻𝑦 𝑤𝑎𝑠 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑏𝑒𝑔𝑖𝑛 𝑏𝑦 𝐺𝑜𝑑. 𝐴𝑙𝑙𝑒𝑠 ℎ𝑒𝑡 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝐻𝑜𝑚 𝑜𝑛𝑡𝑠𝑡𝑎𝑎𝑛, 𝑒𝑛 𝑠𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟 𝐻𝑜𝑚 ℎ𝑒𝑡 𝑠𝑒𝑙𝑓𝑠 𝑛𝑖𝑒 𝑒𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑤𝑎𝑡 𝑏𝑒𝑠𝑡𝑎𝑎𝑛, 𝑜𝑛𝑡𝑠𝑡𝑎𝑎𝑛 𝑛𝑖𝑒.”

Ja, Jesus self was die Skepper. Ons sukkel om ons koppe daarrondom te kry, omdat ons die Drie-Eenheid as drie aparte dele sien. Maar hulle is Een. God die Vader, God die Seun en God die Gees – drie, maar een. Een wese. Een God. Die enigste God. Die God wat Mens geword het, sodat die verhouding weer herstel kan word. Die God wat Homself leeggemaak het van Sy Goddelikheid (Fil. 2:1-10), om as Mens te doen wat ons nie kon nie – die verdiende straf neem vir al die sonde.

Ons almal weet hoe moeilik dit is as jy drooggemaak het in ’n verhouding om na die ander persoon toe te gaan en om verskoning te vra. Maar God, nadat ons Hom herhaaldelik verraai en teleurstel, kom na ons toe. Nie om ons te dwing om om verskoning en vergifnis te vra nie, maar om te kom sê Hy is lief vir ons en Hy wil nogsteeds hê dat ons saam met Hom leef. Dit gaan ons verstande te bowe.

Daarom, wanneer Jesus die dissipels leer bid, sê Hy:

“𝑉𝑎𝑑𝑒𝑟, 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑢 𝑁𝑎𝑎𝑚 𝑔𝑒ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔 𝑤𝑜𝑟𝑑. 𝐿𝑎𝑎𝑡 𝑢 •𝑘𝑜𝑛𝑖𝑛𝑘𝑟𝑦𝑘 𝑘𝑜𝑚.” – Luk. 11:2 (AFR20);

en in Matteus 6:9-10a (AFR20):

“𝑂𝑛𝑠 𝑉𝑎𝑑𝑒𝑟 𝑤𝑎𝑡 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 •ℎ𝑒𝑚𝑒𝑙𝑒 𝑖𝑠, 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑢 𝑁𝑎𝑎𝑚 𝑔𝑒ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔 𝑤𝑜𝑟𝑑. 𝐿𝑎𝑎𝑡 𝑢 𝑘𝑜𝑛𝑖𝑛𝑘𝑟𝑦𝑘 𝑘𝑜𝑚.”

Jesus wil hê dat ons weer in die Koninkryk wees. Hy wil hê dat ons leef in die wêreld waar Hy regeer en waar sy liefde en vrede heers. In die tuin van Eden was dit so gewees, selfs al was die slang daar om moeilikheid te maak. As Adam en Eva geluister het na God en naby Hom gebly het, sou die slang nooit geslaag het in sy plan nie.

Jesus leer dat ons en God met mekaar moet praat in die verborgenheid – in ons binnekamers, met die deur toe en met alle afleidings uitgeskakel (Matt. 6:4-8). En as ons bid dat ons Vader se koninkryk kom, dan bid ons dat Jesus – die Koning van alle konings – sal regeer oor ons lewens. Dan bid ons dat ons saam met Hom leef in die realm, die wêreld waar ons mense en dinge sien soos Hy dit sien en waar ons siele en liggame gevoed word deur die Brood van die lewe wat net in Hom beskikbaar is (Joh. 6:22-59).

Jesus self het dikwels na afgeleë en stil plekke gegaan om met die Vader te praat. Daar het Hy die krag gekry, as mens, om te kon doen wat Hy vir ons moes doen. Daar waar die koninkryk van die hemele was. Daar waar daar liefde, krag en vrede is bo ons begrip.

Vind vandag (en elke dag) jou plek van verborgenheid. Bid dat God se koninkryk sal kom. Laat dit kom en leef daarin.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟏𝟏 – “𝑫𝒊𝒆 𝑯𝒆𝒓𝒆 𝒊𝒔 𝒏𝒂𝒃𝒚 𝒂𝒍𝒎𝒂𝒍 𝒘𝒂𝒕 𝑯𝒐𝒎 𝒂𝒂𝒏𝒓𝒐𝒆𝒑.” (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Voordat Jesus begin het om die preek op die berg, of die Bergrede, te lewer, het Hy die volgende woorde gespreek:

“𝐵𝑒𝑘𝑒𝑒𝑟 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒, 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑑𝑖𝑒 •𝑘𝑜𝑛𝑖𝑛𝑘𝑟𝑦𝑘 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑚𝑒𝑙𝑒 𝑖𝑠 𝑜𝑝 ℎ𝑎𝑛𝑑𝑒.” – Matteus 4:17 (AFR20)

Vir eeue lank het die mense gedwaal in die duisternis van sonde en dood en het hulle probeer om beter te lewe, maar vanweë die inherente neiging tot wat boos is, was dit moeilik. Maar tog was daar regdeur die geskiedenis van die mensdom nog altyd mense wat besef het dat dit wat Jesus eers honderde, selfs duisende jare later sou bekendmaak, nog altyd eintlik moontlik was. Die koninkryk van die hemele – die wêreld waarin God regeer en vir ewig Koning is – was nog altyd daar. En dit was, soos Jesus later bevestig het, beskikbaar vir almal.

Natuurlik het Jesus deur sy kruisdood en opstanding dit vir ons nog meer bereikbaar gemaak, omdat Hy ook Sy Gees gestuur het – sodat Hy altyd by ons kan wees en ons deur Hom hierdie toegang het. Maar selfs Dawid het dit geweet en – al het hy nie geweet het van Jesus nie – het hy naby Jesus geleef:

“𝑅𝑒𝑔𝑣𝑒𝑟𝑑𝑖𝑔 𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑛 𝑎𝑙 𝑠𝑦 𝑤𝑒𝑒̈, 𝑒𝑛 𝑡𝑟𝑜𝑢 𝑎𝑎𝑛 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑤𝑎𝑡 𝐻𝑦 𝑔𝑒𝑚𝑎𝑎𝑘 ℎ𝑒𝑡.

𝐷𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑎𝑏𝑦 𝑎𝑙𝑚𝑎𝑙 𝑤𝑎𝑡 𝐻𝑜𝑚 𝑎𝑎𝑛𝑟𝑜𝑒𝑝, 𝑎𝑙𝑚𝑎𝑙 𝑤𝑎𝑡 𝐻𝑜𝑚 𝑖𝑛 𝑤𝑎𝑎𝑟ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑎𝑎𝑛𝑟𝑜𝑒𝑝.” – Psalm 145:17-18 (AFR20)

Ja, God was nog altyd doelbewus in sy optrede en teenwoordigheid en Hy was nog altyd naby om vir die mens te sorg en lief te hê. Ons weet dit want die plan wat Hy vir redding gehad het, was sedert die skepping van die wêreld opgestel. God gee om vir ons fisiese behoeftes, ons emosionele behoeftes en ons geestelike behoeftes. Hy is die enigste een wat ons kan vervul en vir ons kan voorsien. Hy gee so vir ons om dat Hy van ons wil hoor en met ons wil praat. Dit gebeur deur gebed.

Ons hoor die woord gebed dikwels in die kerk en binne ons klein groepies gepraat word, maar wat is gebed? Gebed is bloot kommunikasie met God. Dit is bloot om te gaan sit en met God te praat oor die alledaagse lewe, te praat oor ons stryd, ons sonde, en Hom te prys vir wie Hy is. Gebed is noodsaaklik in die lewe van ’n gelowige. Sonder gebed, sou ons los van God wees. Gebed plaas ons in ’n posisie van nederigheid en gee ons ’n geleentheid om nader aan God te kom. En daarom moet ons regtigwaar tyd maak daarvoor om, soos Jesus geleer het, in afsondering, in die verborgenheid tyd saam met Hom deur te bring (vgl. Matt. 6:5-8; 16-18).

Selfs Jesus het tot die Vader gebid. Hy het die voorbeeld gestel van hoe gebed lyk en hoekom dit belangrik is. Jesus het God geprys, gebid vir die koninkryk van God, sy behoeftes, ons sonde, en die voorbeeld gestel van hoe om hulp te soek om versoeking te weerstaan. Alhoewel ons nie presies hoef te bid soos Jesus in Lukas 11 of Matteus 6  gedoen het nie, gee Hy ’n goeie uiteensetting van hoe om te bid en die ingesteldheid van ons harte terwyl ons in gebed voor God kom.

Ons gaan hierdie week fokus op wat gebed is en hoekom dit belangrik is.

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉 𝖛𝖎𝖗 𝖛𝖆𝖓𝖉𝖆𝖌:

Hemelse God en Vader,

Dankie vir die voorreg om voor U te kom en U te loof. U is getrou en genadig. Daar is niemand soos U nie en niemand buiten U nie. Net U is my lof werd. Here, U ken die behoeftes van my hart en U weet wat in my lewe aangaan. Werk asseblief in elke situasie van my lewe. Ek vertrou op U sorg want ek het U liefde gesien en ek weet dat U vir my omgee. Reinig my hart en verstand. Maak my skoon en herinner my aan die belangrikheid van gereelde bekering. Beskerm my teen die vyand se aanvalle en lei my in U weë. In U goedheid, Heer, praat asseblief hierdie week met my en leer my meer oor hoe gebed lyk en hoekom dit belangrik is. In Jesus se Naam, Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟎𝟗 – ’𝐧 𝐏𝐫𝐨𝐟𝐞𝐬𝐢𝐞 𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐨𝐮 𝐞𝐧 𝐦𝐲. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

As ons terugdink aan die verhaal van Dawid en Goliat, was daar nooit verwag van kleine Dawid, ’n herder en nog ’n jong seun, om die grootste vyand van die Israelitiese leër te verslaan nie. Letterlik die grootste, die meer as 9 voet of amper 3 meter hoë reus. Die hele volk was so te sê klaar verslaan en oorval met vrees. Maar dan kom Dawid daar aan as ’n besoeker van sy broers op die slagveld. Hy pak die geveg aan sonder enige vrees vanweë sy geloof en vertroue in wie sy God was.

Net só kom Jesus dan ook – die mees onwaarskynlike kandidaat – om die hele mensdom te kom red. In die kleine dorpie van Betlehem gebore, ’n Nasarener. Hy was soos meeste seuns in sy streek en het nie besonder uitgestaan nie – ’n eenvoudige timmerman. Dan kom die geveg wat niemand eers sien kom het nie – ’n klimaks tot die eeue oue stryd tussen goed en kwaad. En, sonder ’n slingervel, ’n swaard of ’n spies – teen alle verwagtinge – oorwin Jesus die sonde en die dood... met liefde. Hy hang aan ’n kruis – die ergste vernederende dood van sy tyd. Hy lyk nie soos ’n held nie, maar met vergifnis vir die misdadiger langs Hom wat ook aan ’n kruis hang en tot bekering kom, begin die vergifnis vir die hele mensdom, sodat ons ’n verhouding met God kan hê. Deur Jesus se opoffering en opstanding, sy gehoorsaamheid aan die Vader – net soos Dawid se gehoorsaamheid in geloof – word die reuse in ons lewens bekend as sonde en dood verslaan. ’n Geveg wat ons nie op ons eie kan wen nie.

Die profesieë van Jesaja en Sagaria, wat onderskeidelik iewers tussen 739-681 v.C. en tussen 520-470 v.C. geskryf is, was/is waar. Die profesieë was nie vaag nie, dit was in detail en ons sien dit in detail vervul binne die Nuwe Testament. Dit is so goed asof jou oupagrootjie se groot-groot-groot oupagrootjie 700 jaar gelede neergeskryf het wat jou naam sal wees, wat jy sal doen en wie jy is, wat jy in detail gaan doen en wat nou aan die gebeur is in jou lewe. Die meeste van ons weet nie eens wat ons groot oupagrootjie en oupagrootjie gedoen het nie, wat nog te sê wie hulle was.

Maar, weet jy wat? Wie jy is en wat jy gaan doen, is nog lank voor jou groot-groot-groot oupagrootjie neergeskryf:

“𝑉𝑖𝑟 𝑜𝑛𝑠 𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝑠𝑡𝑟𝑦𝑑 𝑖𝑚𝑚𝑒𝑟𝑠 𝑛𝑖𝑒 𝑡𝑒𝑒𝑛 𝑣𝑙𝑒𝑒𝑠 𝑒𝑛 𝑏𝑙𝑜𝑒𝑑 𝑛𝑖𝑒, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑡𝑒𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑜𝑤𝑒𝑟ℎ𝑒𝑑𝑒, 𝑡𝑒𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑚𝑎𝑔𝑡𝑒, 𝑡𝑒𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑒̂𝑟𝑒𝑙𝑑ℎ𝑒𝑒𝑟𝑠𝑒𝑟𝑠 𝑣𝑎𝑛 ℎ𝑖𝑒𝑟𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑢𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟𝑛𝑖𝑠, 𝑡𝑒𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑏𝑜𝑠𝑒 𝑔𝑒𝑒𝑠𝑡𝑒 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑚𝑒𝑙𝑟𝑢𝑖𝑚. 𝑁𝑒𝑒𝑚 𝑑𝑎𝑎𝑟𝑜𝑚 𝑑𝑖𝑒 𝑣𝑜𝑙𝑙𝑒 𝑤𝑎𝑝𝑒𝑛𝑟𝑢𝑠𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝐺𝑜𝑑 𝑜𝑝, 𝑠𝑜𝑑𝑎𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑜𝑝 𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑎𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑜𝑛ℎ𝑒𝑖𝑙 𝑤𝑒𝑒𝑟𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑘𝑎𝑛 𝑏𝑖𝑒𝑑 𝑒𝑛, 𝑛𝑎𝑑𝑎𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑢𝑖𝑡𝑔𝑒𝑣𝑜𝑒𝑟 ℎ𝑒𝑡, 𝑠𝑡𝑎𝑎𝑛𝑑𝑒 𝑘𝑎𝑛 𝑏𝑙𝑦.” – Efesiërs 6:12-13 (AFR20)

Die profesieë oor Jesus was in detail gewees om aan te toon dat God doelbewus en gedetailleerd is. Jesus was deel van die eeue oue plan vanaf die Tuin van Eden tot die profesieë van die Nuwe Testament en Hy is vandag steeds deel van die plan vir ons lewens. Die stryd wat Hy 2000 jaar gelede gewen het, word steeds vandag gewen in ons lewens – as ons saam met Hom lewe. Die wapenrusting wat Jesus gedra het, is vrylik in Hom beskikbaar vir ons: waarheid, geregtigheid, vrede, geloof, redding, die Heilige Gees, gebed (Ef. 6:13-17). Ja, jou stryd en die oorwinning wat jy kan en sal behaal, is reeds 2000 gelede geprofeteer toe Jesus ons na Hom toe getrek het.

Deur die eeue is God nogsteeds dieselfde en is sy liefde vir ons sonder grense. En moenie dink Jesus verstaan nie jou stryd nie. Die skrywer van Hebreërs herinner ons:

“𝐴𝑎𝑛𝑔𝑒𝑠𝑖𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑑𝑎𝑛 𝑎𝑎𝑛 𝑣𝑙𝑒𝑒𝑠 𝑒𝑛 𝑏𝑙𝑜𝑒𝑑 𝑑𝑒𝑒𝑙 ℎ𝑒𝑡, ℎ𝑒𝑡 𝑜𝑜𝑘 𝐻𝑦 𝑛𝑒𝑡 𝑠𝑜 𝑎𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒𝑠𝑒𝑙𝑓𝑑𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑔𝑒 𝑑𝑒𝑒𝑙 𝑔𝑒𝑘𝑟𝑦, 𝑠𝑜𝑑𝑎𝑡 𝐻𝑦 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝑠𝑦 𝑑𝑜𝑜𝑑 𝑑𝑖𝑒 𝑒𝑒𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑜𝑜𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑜𝑜𝑑 𝑚𝑎𝑔 ℎ𝑒𝑡, 𝑑𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝐷𝑢𝑖𝑤𝑒𝑙, 𝑘𝑟𝑎𝑔𝑡𝑒𝑙𝑜𝑜𝑠 𝑘𝑜𝑛 𝑚𝑎𝑎𝑘, 𝑒𝑛 𝑠𝑜𝑑𝑎𝑡 𝐻𝑦 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑤𝑎𝑡 𝑢𝑖𝑡 𝑣𝑟𝑒𝑒𝑠 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑜𝑜𝑑 ℎ𝑢𝑙𝑙𝑒 𝑙𝑒𝑤𝑒 𝑙𝑎𝑛𝑘 𝑖𝑛 𝑠𝑙𝑎𝑤𝑒𝑟𝑛𝑦 𝑣𝑒𝑟𝑘𝑒𝑒𝑟 ℎ𝑒𝑡, 𝑘𝑜𝑛 𝑏𝑒𝑣𝑟𝑦. 𝑊𝑎𝑛𝑡 𝐻𝑦 𝑖𝑠 𝑣𝑖𝑟 𝑠𝑒𝑘𝑒𝑟 𝑛𝑖𝑒 𝑜𝑜𝑟 𝑒𝑛𝑔𝑒𝑙𝑒 𝑏𝑒𝑠𝑜𝑟𝑔 𝑛𝑖𝑒; 𝑖𝑛𝑡𝑒𝑒𝑛𝑑𝑒𝑒𝑙, 𝐻𝑦 𝑖𝑠 𝑜𝑜𝑟 𝐴𝑏𝑟𝑎ℎ𝑎𝑚 𝑠𝑒 𝑛𝑎𝑔𝑒𝑠𝑙𝑎𝑔 𝑏𝑒𝑠𝑜𝑟𝑔. 𝐷𝑎𝑎𝑟𝑜𝑚 𝑚𝑜𝑒𝑠 𝐻𝑦 𝑖𝑛 𝑒𝑙𝑘𝑒 𝑜𝑝𝑠𝑖𝑔 𝑔𝑒𝑙𝑦𝑘 𝑤𝑜𝑟𝑑 𝑎𝑎𝑛 𝑠𝑦 𝑏𝑟𝑜𝑒𝑟𝑠, 𝑠𝑜𝑑𝑎𝑡 𝐻𝑦 '𝑛 𝑏𝑎𝑟𝑚ℎ𝑎𝑟𝑡𝑖𝑔𝑒 𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑡𝑟𝑜𝑢𝑒 𝐻𝑜𝑒̈𝑝𝑟𝑖𝑒𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑘𝑜𝑛 𝑤𝑜𝑟𝑑, 𝑜𝑚 𝑎𝑠 𝑜𝑓𝑓𝑒𝑟 𝑡𝑒 𝑑𝑖𝑒𝑛 𝑡𝑜𝑡 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑜𝑒𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑣𝑜𝑙𝑘 𝑠𝑒 𝑠𝑜𝑛𝑑𝑒𝑠. 𝑊𝑎𝑛𝑡 𝑜𝑚𝑑𝑎𝑡 𝐻𝑦 𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑔𝑒𝑙𝑦 ℎ𝑒𝑡 𝑡𝑜𝑒 𝐻𝑦 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑜𝑒𝑘 𝑖𝑠, 𝑖𝑠 𝐻𝑦 𝑖𝑛 𝑠𝑡𝑎𝑎𝑡 𝑜𝑚 𝑑𝑖𝑒́ 𝑤𝑎𝑡 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑜𝑒𝑘 𝑤𝑜𝑟𝑑, 𝑡𝑒 ℎ𝑒𝑙𝑝.” – Hebreërs 2:14-18 (AFR20)

Hoe wonderlik is dit tog om ’n God te hê wat vir ons omgee!

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉:

Hemels God en Vader,

Dankie dat U ’n doelbewuste plan gehad het van die begin van tyd af. Ek weet U het U Seun gestuur sodat ek ’n verhouding met U kan hê; U liefde is so groot vir my. Ek is jammer dat ek die genade en vergifnis wat U my daagliks bied as vanselfsprekend aanvaar. Help my om U in my alledaagse lewe te sien en meer bewus te wees van U teenwoordigheid. Here, maak my planne U planne. U weë en planne is beter as my eie. Gaan asseblief voort om U wil vir my lewe te openbaar. Dankie vir die offer van Jesus en vir die vryheid wat deur Hom gebied word. Ek loof U vir alles wat U gedoen het en alles wat U sal doen. Here, ek is lief vir U. In Jesus se Naam, Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟎𝟖 – 𝐆𝐨𝐝 𝐬𝐞 𝐞𝐞𝐮𝐞 𝐨𝐮𝐞 𝐩𝐥𝐚𝐧. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Regdeur die Bybel is daar profesieë oor die koms van Jesus, die beloofde Messias. God se volk, Israel, het baie opdraandes beleef en hulle het vasgehou aan die hoop dat iemand uiteindelik sou kom om hulle te help. Die wêreld om hulle was sleg en hulle het gereeld verval in sonde en gereeld hulself gevind waar hul van God verwyder was – dikwels deur hul eie toedoen en hul keuse vir die sonde. Klink nogal soos die wêreld van vandag, nè?

In Jesaja lees ons oor die Kind wat gebore sou word: “'𝑛 𝑆𝑒𝑢𝑛 𝑖𝑠 𝑎𝑎𝑛 𝑜𝑛𝑠 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑒. 𝐷𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑒𝑟𝑠𝑘𝑎𝑝𝑝𝑦 𝑖𝑠 𝑜𝑝 𝑠𝑦 𝑠𝑘𝑜𝑢𝑒𝑟. 𝐻𝑦 𝑤𝑜𝑟𝑑 𝑔𝑒𝑛𝑜𝑒𝑚: 𝑊𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑏𝑎𝑟𝑒 𝑅𝑎𝑎𝑑𝑔𝑒𝑤𝑒𝑟, 𝑀𝑎𝑔𝑡𝑖𝑔𝑒 𝐺𝑜𝑑, 𝐸𝑤𝑖𝑔𝑒 𝑉𝑎𝑑𝑒𝑟, 𝑉𝑟𝑒𝑑𝑒𝑣𝑜𝑟𝑠.” (Jesaja 9:5 AFR20). Vir die wêreld in daardie tyd (en ook vandag) is dit die wonderlikste nuus – die koms van ’n Verlosser wat vir ewig met geregtigheid en regverdigheid sou regeer. Net so, het Lukas 1:32-34 ons geleer dat die engel Gabriël aan Maria aangekondig het dat haar kind, Jesus, die troon van Dawid sou beërwe en oor ’n koninkryk sonder einde sou regeer. Hoop. Dis wat die mense gesoek het en dis wat God in sy soewereiniteit gegee het – ’n noukeurige plan om die mensdom te verlos. Maar hoekom is dit belangrik dat ons weet oor hierdie profesieë? Wat leer dit ons oor God?

Wanneer ons die profesieë oor Jesus ondersoek, hul vervulling in sy lewe, en hoe presies dit ooreenstem met sy geboorte, bediening, lyding en opstanding, kry ons ’n sterk basis vir ons geloof. Profesieë soos dié in Sagaria 11:12-13, wat die verraad van Jesus vir dertig silwerstukke voorspel, wat later in Matteus 27:6-10 vervul is, bevestig God se beheer oor die geskiedenis. Deur hierdie profesieë te ken en te glo in hul vervulling, gee aan die gelowige bevestiging dat die Skrif waar is en dat dit waarlik die Woord van God is.  Die konsekwentheid en akkuraatheid van God se Woord is altyd daar. Elke vervulde profesie openbaar dat God se planne nie lukraak is nie, maar doelbewus in die weefsel van tyd ingeweef is – God was, is en sal altyd getrou en betroubaar wees.

Kyk ons nog dieper na hierdie profesieë, sien ons ’n God wat alwetend, wys en deernisvol is. In Jesaja 50 lees ons van die groot Dienaar en hoe Hy sou ly, hoe Hy Sy rug gegee het aan diegene wat Hom geslaan het, hoe Hy sou volhard deur al die bespotting en mishandeling deur die hande van die soldate. En weereens sien ons die vervulling daarvan in Matteus 27:27-31. Ons sien weer God se gewilligheid om kwesbaar te word, om ter wille van ons te ly en om ons sondes te dra. Hy is nie vêr of ontkoppel van ons pyn nie, maar is intiem betrokke by die verlossing daarvan. Dit wys ’n God wat ons innig lief het en tot enige lengte sal gaan om ons weer in ’n verhouding met Hom te bring.

Die profesieë en die vervulling daarvan is nie net geskiedenislesse nie; hulle herinner ons daaraan dat God se hand aktief in ons lewens werk vandag. Net soos Hy die weg vir Jesus en georkestreerde gebeurtenisse voorberei het om Sy beloftes te vervul, berei God ons voor en lei ons deur die lewe. In oomblikke wanneer Sy plan dalk nie duidelik is nie, kan ons onthou dat Hy dieselfde God is wat elke belofte aangaande Jesus vervul het. Dink na oor jou eie lewensreis – kan jy tye sien toe Hy jou voorberei het vir wat voorlê? Miskien was daar ’n seisoen wat moeilik gevoel het, net vir jou om later te besef dat dit nodig was om jou voor te berei vir iets groters.

In die Bybel is baie profesieë wat uitgespreek is oor God se volk – dikwels nie goeie profesieë nie. Toe Jesus kom, is die profesieë vervul en het Hy vir ons net beloftes gebring – beloftes van lewe in oorvloed en ’n ewige lewe saam met Hom. God hou nog altyd sy woord en Hy is getrou. Glo dit. Hou vas daaraan.

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉:

Hemelse Vader, dankie dat U getrou is aan elke belofte wat U oor Jesus gemaak het. U vervulde profesieë openbaar U hart vir ons – ’n hart van liefde, deernis en barmhartigheid. Help ons om op U planne vir ons te vertrou, selfs wanneer ons dit nie duidelik kan sien nie. Net soos U elke profesie oor Jesus vervul het, weet ons U is getrou om U beloftes in ons lewens te vervul. Mag ons U hand aan die werk sien in ons lewens en skenk ons die geloof om U volkome te vertrou. In die naam van ons Wonderbare Raadgewer, Magtige God, Ewige Vader, Vredevors en Here, Jesus Christus. Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟎𝟕 – 𝐃𝐢𝐞 𝐫𝐞𝐮𝐬𝐞 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐨𝐮 𝐮𝐢𝐭𝐝𝐚𝐚𝐠 . . . (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Meeste mense ken die verhaal van Dawid en Goliat (1 Samuel 17). Self mense wat nie glo nie, het al iewers daarvan gehoor en die gebruik om ’n titaniese stryd voor te stel as ’n Dawid vs Goliat stryd is algemeen. As Christene, onthou ons Dawid se woorde voor die stryd aan Goliat: “𝐽𝑦 𝑘𝑜𝑚 𝑛𝑎 𝑚𝑦 𝑚𝑒𝑡 '𝑛 𝑠𝑤𝑎𝑎𝑟𝑑 𝑒𝑛 𝑚𝑒𝑡 '𝑛 𝑣𝑒𝑔𝑠𝑝𝑖𝑒𝑠 𝑒𝑛 𝑚𝑒𝑡 '𝑛 𝑘𝑟𝑜𝑚𝑠𝑤𝑎𝑎𝑟𝑑, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑒𝑘 𝑘𝑜𝑚 𝑛𝑎 𝑗𝑜𝑢 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑁𝑎𝑎𝑚 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒, 𝐻𝑒𝑒𝑟𝑠𝑒𝑟 𝑜𝑜𝑟 𝑎𝑙𝑙𝑒 𝑚𝑎𝑔𝑡𝑒, 𝑑𝑖𝑒 𝐺𝑜𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑔𝑒𝑣𝑒𝑔𝑠𝑙𝑖𝑛𝑖𝑒𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝐼𝑠𝑟𝑎𝑒𝑙, 𝑣𝑎𝑛 𝑤𝑖𝑒 𝑗𝑦 '𝑛 𝑏𝑒𝑠𝑝𝑜𝑡𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑎𝑘. 𝑉𝑎𝑛𝑑𝑎𝑔 𝑠𝑎𝑙 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑗𝑜𝑢 𝑖𝑛 𝑚𝑦 ℎ𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑜𝑟𝑙𝑒𝑤𝑒𝑟, 𝑒𝑛 𝑒𝑘 𝑠𝑎𝑙 𝑗𝑜𝑢 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑙𝑎𝑎𝑛 𝑒𝑛 𝑗𝑜𝑢 𝑘𝑜𝑝 𝑎𝑓𝑘𝑎𝑝.” (1 Samuel 17:45-46a AFR20). Dawid se geloof in God het hom in staat gestel om hierdie formidabele reus te verslaan, wat bewys dat die oorwinning aan die Here behoort.

Vir eeue het die mensdom gewag vir die Gesalfde Een, die Messias, wat Dawid sou opvolg. Die volk Israel het uitgesien na die Een wat namens die mensdom die “reuse” van sonde, dood en boosheid sal verslaan. Waar Dawid ’n slinger gebruik het, het Jesus die kruis geswaai – ’n skynbare swakheid volgens wêreldse standaarde, maar uiteindelik ’n wapen van redding en oorwinning. Net soos Dawid se oorwinning tot vryheid vir Israel gelei het, bring Jesus se oorwinning oor sonde en dood vir ons vryheid soos nog nooit geken nie.

Voor Jesus se geboorte al, sê die engel Gabriël vir Maria haar seun “𝑠𝑎𝑙 𝑚𝑎𝑔𝑡𝑖𝑔 𝑤𝑒𝑒𝑠, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑆𝑒𝑢𝑛 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝐴𝑙𝑙𝑒𝑟ℎ𝑜𝑜𝑔𝑠𝑡𝑒 𝑔𝑒𝑛𝑜𝑒𝑚 𝑤𝑜𝑟𝑑. 𝐸𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝐺𝑜𝑑 𝑠𝑎𝑙 𝑎𝑎𝑛 𝐻𝑜𝑚 𝑑𝑖𝑒 𝑡𝑟𝑜𝑜𝑛 𝑣𝑎𝑛 𝑠𝑦 𝑣𝑜𝑜𝑟𝑣𝑎𝑑𝑒𝑟 𝐷𝑎𝑤𝑖𝑑 𝑔𝑒𝑒.” (Lukas 1:32 AFR20) Ongelukkig het Israel nog altyd ’n mense koning verwag – iemand wat weer op die fisiese troon van Dawid sal sit. Maar Jesus, God se Seun en God self, is die beloofde Koning wat oor ’n ewige koninkryk sal heers. Hierdie koninkryk is nie een van wêreldse mag nie, maar van geestelike gesag oor alle duisternis en boosheid. Deur sy menswording het Jesus die hemel na die aarde gebring, die werk begin om die magte van die bose omvêr te werp en God se heerskappy van vrede, geregtigheid en liefde uit te brei – groter Goliatte al verslaan word.

Petrus praat ook in 1 Petrus 2 oor Jesus wat die “𝑙𝑒𝑤𝑒𝑛𝑑𝑒 𝑆𝑡𝑒𝑒𝑛” is, “𝑤𝑎𝑡 𝑤𝑒𝑙 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝑚𝑒𝑛𝑠𝑒 𝑎𝑓𝑔𝑒𝑘𝑒𝑢𝑟 𝑖𝑠, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑣𝑜𝑜𝑟 𝐺𝑜𝑑 𝑢𝑖𝑡𝑣𝑒𝑟𝑘𝑜𝑟𝑒, 𝑒𝑛 𝑣𝑖𝑟 𝐻𝑜𝑚 𝑘𝑜𝑠𝑏𝑎𝑎𝑟 𝑖𝑠.” (1 Petrus 2:4) Wanneer ons Jesus se stryd aan die kruis met Dawid se stryd teen Goliat vergelyk, spreek hierdie woorde van Petrus tot die oënskynlike paradoks van Jesus se lewe en bediening: alhoewel Hy verwerp en gekruisig is, het Hy die hoeksteen van ’n nuwe geestelike koninkryk geword. Jesus se dood aan die kruis het soos ’n nederlaag gelyk, maar dit was in werklikheid die uiteindelike oorwinning oor die bose. Deur sy opstanding het Hy die wêreld se verwagtinge omgekeer en ’n nuwe fondament gevestig waarop die kerk en sy koninkryk gebou sou word. Deur Jesus te kies, belyn ons ons by sy oorwinning en word ons deel van sy ewige koninkryk.

En dan, ten slotte, in Openbaring 5, sien ons Jesus as “𝑑𝑖𝑒 𝐿𝑒𝑒𝑢 𝑢𝑖𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑠𝑡𝑎𝑚 𝑣𝑎𝑛 𝐽𝑢𝑑𝑎”, die een wat geseëvier het. In hierdie hemelse visioen is Jesus beide ’n kragtige leeu en ’n offerlam. Hy alleen is waardig om die boekrol oop te maak, wat sy gesag bevestig om God se verlossingsplan tot vervulling te bring. Jesus se oorwinning is nie met geweld behaal nie, maar deur sy opofferende liefde, wat die magte van sonde en dood oorwin het.

As die Leeu van Juda, word ons herinner dat Jesus die almagtige Koning is, terwyl die Lam van God ons wys hoe groot hierdie Koning se liefde vir ons is – ’n opofferende liefde waardeur Hy die bose oorwin het. Jesus Christus is waarlik die Koning wat met gesag genade en liefde uitstort – selfs oor sy vyande. Wie sou nou kon dink dat dit juis hierdie wapens is wat uiteindelik alle boosheid finaal sal oorwin.

Wat ook al jou reuse is wat jou vandag uitdaag en spot – weet dat die Koning se oorwinning oor die sonde en dood reeds behaal is. Laat Hom toe om jou stryd te stry en veg saam met Hom in die krag van sy heerskappy in sy koninkryk. Hy sal jou toerus om oorwinning te behaal of Hy sal dit namens jou doen. Vertrou op Hom en leef saam met Hom.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟎𝟔 – 𝐕𝐚𝐧 𝐭𝐮𝐢𝐧 𝐭𝐨𝐭 𝐭𝐮𝐢𝐧 . . . (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

In Johannes 1:1-5 (AFR20) staan die volgende:

“𝐼𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑏𝑒𝑔𝑖𝑛 𝑤𝑎𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝑊𝑜𝑜𝑟𝑑, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑊𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑤𝑎𝑠 𝑏𝑦 𝐺𝑜𝑑, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑊𝑜𝑜𝑟𝑑 𝑤𝑎𝑠 𝐺𝑜𝑑. 𝐻𝑦 𝑤𝑎𝑠 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑏𝑒𝑔𝑖𝑛 𝑏𝑦 𝐺𝑜𝑑. 𝐴𝑙𝑙𝑒𝑠 ℎ𝑒𝑡 𝑑𝑒𝑢𝑟 𝐻𝑜𝑚 𝑜𝑛𝑡𝑠𝑡𝑎𝑎𝑛, 𝑒𝑛 𝑠𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟 𝐻𝑜𝑚 ℎ𝑒𝑡 𝑠𝑒𝑙𝑓𝑠 𝑛𝑖𝑒 𝑒𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑤𝑎𝑡 𝑏𝑒𝑠𝑡𝑎𝑎𝑛, 𝑜𝑛𝑡𝑠𝑡𝑎𝑎𝑛 𝑛𝑖𝑒. 𝐼𝑛 𝐻𝑜𝑚 𝑤𝑎𝑠 𝑙𝑒𝑤𝑒, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒́ 𝑙𝑒𝑤𝑒 𝑤𝑎𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑖𝑔 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑚𝑒𝑛𝑠𝑒. 𝐸𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑙𝑖𝑔 𝑠𝑘𝑦𝑛 𝑖𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑢𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟𝑛𝑖𝑠, 𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑑𝑢𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟𝑛𝑖𝑠 𝑘𝑜𝑛 𝑑𝑖𝑡 𝑛𝑖𝑒 𝑢𝑖𝑡𝑑𝑜𝑜𝑓 𝑛𝑖𝑒.”

In Genesis is die omgewing die tuin van Eden. Adam en Eva woon in harmonie met God en alles wat nodig is vir die mensdom is in die tuin. Maar, as gevolg van die mens se sonde in daardie tuin, word die harmonie verbreek en is die mensdom gedompel in ’n tydelike, moeisame lewe.

In die Johannes Evangelie is die omgewing die tuin van Getsémané. Jesus het baie tyd in tuine deurgebring. Omdat Jesus gestuur is om vir die sondes van die wêreld te betaal, vind ons Hom dan in die tuin van Getsémané en in die Evangelie van Lukas, sien ons dat Jesus daar bid dat nie Sy wil moet geskied wanneer dit by die kruis kom nie, maar dat die Vader se wil geskied.

Binne albei hierdie tuine was keerpunte vir die hele wêreld. In 1 Korintiërs noem Paulus vir Jesus die tweede Adam. Paulus verduidelik dat Jesus gekom het om wat die eerste Adam verkeerd gedoen het ongedaan te maak. Hy het gekom om te gehoorsaam. Hy het gekom om nie Sy of die menslike wil te hê of leer nie, maar die Vader se wil. Anders as die eerste Adam wat in versoeking verval en gesondig het, soos ons almal doen, het Jesus nuwe lewe en vryheid van sonde kom aanbied. Dit is goeie nuus.

As ons weer kyk na gister se oordenking oor die Paaslam en hoe Jesus die Lam van God was, verstaan ons dat soos die Paaslam, is Jesus die uiteindelike offer wat God voorsien het sodat ons van die dood beskerm kan word en die ewige lewe gegee kan word deur bedek te wees met die bloed van die Lam.

Wat dus in Genesis en Eksodus plaasgevind het, was slegs vooraf skadu’s van wat sou kom: Die finale oorwinning oor sonde deur Jesus. Ons aanbid en dien die Verlosser van die wêreld. En hierdie Verlosser was reeds in die begin daar. Reeds in die begin was die plan dat Hy sou kom om vir ons die verlossing te bring.

Daar in die tuin van Eden – waar die mens sy eie wil wou hê en volg. Van daar het alles begin opbou tot in die tuin van Getsémané waar God se wil vir die verlossing van die mensdom in Jesus gekom het. Die nuwe Mens, die nuwe Adam het kom doen wat die mensdom nooit kon doen nie. En nou is die nuwe lewe en verlossing van sonde en dood beskikbaar gestel vir elkeen van ons wat lewe in die teenwoordigheid van die Here – in die koninkryk van die hemele.

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟎𝟓 – 𝐃𝐢𝐞 𝐋𝐚𝐦 𝐯𝐚𝐧 𝐆𝐨𝐝. (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Elke jaar vier ons Paasfees en, ongelukkig vir baie mense, is dit net ’n lekker langnaweek. Paasfees is die tyd wanneer ons ons Here Jesus Christus se groot, onbaatsugtige, nederige en finale offer vir elkeen van ons se sondes vier. Maar Paasfees se oorsprong is nog lank voor daardie Goeie Vrydag en Opstanding Sondag reeds gevestig.

In Eksodus 12:1-12 kom ons die eerste Pasga teë, ’n deurslaggewende gebeurtenis waar God die Israeliete opdrag gegee het om ’n onbevlekte lam te offer en sy bloed op hulle deurkosyne te plaas. Dit was die tyd van die 10 plae en die finale plaag om die Farao se hart sag te maak sou kom – die dood van alle eersgeborenes. Dit was ’n strawwe, wrede plaag gewees, maar omdat die Farao God self verset het, was dit nodig.

Die Israeliete wat gehoorsaam was en die lam geslag en die bloed aan die deurkosyne geplaas het, was gespaar van die plaag van die dood wat deur Egipte getrek het. Reeds hier, omtrent 1300 jaar v.C., het redding deur die bloed van ’n offer gekom.

Dit is dan ook nie sommer blote toeval gewees dat die Here Jesus tydens die viering van daardie dag die vervulling van die laaste en uitnemendste bloedoffer gebring het nie. In Johannes 1:29 bevestig Johannes die Doper, toe hy Jesus gesien het: “𝐷𝑎𝑎𝑟 𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑒 𝐿𝑎𝑚 𝑣𝑎𝑛 𝐺𝑜𝑑 𝑤𝑎𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑠𝑜𝑛𝑑𝑒 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑒 𝑤𝑒̂𝑟𝑒𝑙𝑑 𝑤𝑒𝑔𝑛𝑒𝑒𝑚!” Jesus is nie net nog ’n lam nie; Hy is die volmaakte, sondelose offer wat eenmalig vir die hele mensdom gebring word.

Wanneer Paulus ook ’n hele paar jaar na Jesus se kruisiging, dood en opstanding aan die gemeente in Korinte skryf, dan herinner hy hulle juis ook aan hierdie nuwe verbond – die Nuwe Testament- wat Christus gebring het: “𝑊𝑎𝑛𝑡 𝑜𝑜𝑘 𝑜𝑛𝑠 𝑃𝑎𝑠𝑔𝑎𝑙𝑎𝑚, •𝐶ℎ𝑟𝑖𝑠𝑡𝑢𝑠, 𝑖𝑠 𝑔𝑒𝑠𝑙𝑎𝑔.” (1 Kor. 5:7b AFR20) Jesus se dood was nie bloot simbolies nie, maar die uiteindelike daad van verlossing. Net soos die bloed van die Paaslam die Israeliete beskerm het, bedek Christus se bloed ons en verlos ons van sonde en dood.

Die skrywer van Hebreërs brei ook uit oor die aard van Jesus se offer: “𝐻𝑦 ℎ𝑒𝑡 𝑜𝑜𝑘 𝑛𝑖𝑒 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑖𝑒 𝑏𝑙𝑜𝑒𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝑏𝑜𝑘𝑟𝑎𝑚𝑚𝑒 𝑒𝑛 𝑏𝑢𝑙𝑘𝑎𝑙𝑤𝑒𝑟𝑠 𝑛𝑖𝑒, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑒𝑒𝑛𝑠 𝑒𝑛 𝑣𝑖𝑟 𝑎𝑙𝑡𝑦𝑑, 𝑚𝑒𝑡 𝑠𝑦 𝑒𝑖𝑒 𝑏𝑙𝑜𝑒𝑑, 𝑑𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔𝑑𝑜𝑚 𝑏𝑖𝑛𝑛𝑒𝑔𝑒𝑔𝑎𝑎𝑛, 𝑒𝑛 '𝑛 𝑒𝑤𝑖𝑔𝑒 𝑣𝑒𝑟𝑙𝑜𝑠𝑠𝑖𝑛𝑔 𝑏𝑒𝑤𝑒𝑟𝑘𝑠𝑡𝑒𝑙𝑙𝑖𝑔.” (Heb. 9:12 AFR20). Sy offer is nie jaar na jaar herhaal, soos die Israeliete tydens Pasga moes doen nie; dit was perfek en finaal. Hierdie daad het nie net uiterlik gereinig nie, maar innerlik, en ons gewete en harte gereinig (Hebreërs 9:14).

Om Jesus as ons Paaslam te verstaan, roep ons op tot ’n dieper waardering van Sy opofferende liefde. Hy het gewillig lyding en dood verduur sodat ons vry kan wees van die slawerny van sonde. Net soos die Israeliete geroep is om op die bloed op hulle deurkosyne te vertrou, word ons geroep om ons geloof in die verlossende krag van Jesus se bloed te plaas.

Mag jy dit besef en jou hart oortuig word om ’n lewe van dankbaarheid en toewyding te leef. Die vryheid wat ons geniet, het ’n groot prys gekos, en ons reaksie moet een van aanbidding en transformasie wees. Dink na oor die volledigheid van Jesus se offer vir jou en hoe dit jou bemagtig om ’n lewe te lei vry van die skuld en mag van sonde.

𝕲𝖊𝖇𝖊𝖉:

Hemelse Vader, dankie dat U Jesus, die volmaakte Lam, gestuur het om ons sondes weg te neem. Help ons om nooit die diep liefde wat deur Sy opoffering getoon word as vanselfsprekend te aanvaar nie. Mag ons lewe in die lig van hierdie waarheid, voortdurend gesuiwer en aan U toegewy. Amen

···ᶜᴶˢ··· ©

𝟐𝟎𝟐𝟒-𝟏𝟏-𝟎𝟒 – 𝐆𝐚𝐚𝐧 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐬 𝐢𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐁𝐲𝐛𝐞𝐥 𝐨𝐨𝐫 𝐉𝐞𝐬𝐮𝐬 ? (𝐾𝑙𝑖𝑒𝑘 ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑣𝑖𝑟 𝑑𝑖𝑒 𝑘𝑙𝑎𝑛𝑘𝑔𝑟𝑒𝑒𝑝)

Vandag is die inleiding tot die volgende paar weke se studie wat sal gaan oor die vraag: Gaan alles in die Bybel oor Jesus?

Wanneer ons die Bybel lees, wonder ons soms oor hoekom die Ou Testament daar is. As ons net kyk na die betekenis van die woord “Testament”, dan beteken dit mos juis dat ’n Nuwe Testament die ou een verouderd of uitgedien maak. Dit is mos die nuutste testament wat tel en die Nuwe Testament leer ons dat Jesus gekom het om vir ons sondes te sterf en vir ons nuwe lewe te gee – ’n ewige lewe. So, hoekom dan die Ou Testament?

Miskien het jy al iewers in die Bybel ’n verhaal gelees en gewonder: “Wat het dit met Jesus te doen?” of “Hoe pas hierdie storie selfs in die res van die Bybel?” As jy al ooit só gedink het, is jy nie alleen nie. Om die Bybel te lees kan soms verwarrend en selfs vreemd wees. Van die boek Levitikus met al die ou verbondswette, tot die profesieë van Openbaring, kan die lees van die Bybel nogal moeilik wees. En as jy partykeer ook voel dat dit moeilik is, is dit alles goed. As jy begin luister of uitvra, sal jy agterkom dat daar heel moontlik van jou ouers, vriende, familie en selfs leiers is wat sekere verhale uit die Skrif nie heeltemal verstaan het nie. Maar as ons mooi begin oplet na wat Jesus self geleer het en hoe Hy geleef het, dan gaan ons begin agterkom dat baie verskillende verhale uit God se Woord eintlik terugwys na Jesus toe en hoe die Bybel eintlik een groot storie is wat Jesus in elke detail het.

Alhoewel net die eerste vier boeke in die Nuwe Testament spesifiek oor Jesus se lewe gaan – dis nou die vier Evangelies van Matteus, Markus, Lukas en Johannes – kan ons egter na verskeie profete in die Ou Testament gaan kyk wat in baie detail geskryf het oor Jesus se koms. Baie het geweet en geskryf oor die koms van die Messias en wat Hy sou kom doen vir die wêreld.

Die Evangelies is soms makliker om te verstaan as ander dele van die Bybel, anders as baie stories, en selfs boeke wat ons in die Ou Testament vind – omdat Jesus self die mense leer. Maar wat dan van byvoorbeeld die tuin van Eden; die verhaal van Dawid en Goliat; die Paaslam? Wat vertel hierdie Ou-Testamentiese verhale vir ons oor Jesus? Hoe wys hulle selfs na Hom as hulle honderde jare voor Jesus se geboorte plaasgevind het?

As ons vra dat die Heilige Gees, deur studie van God se Woord, vir ons sal openbaar hoe baie van die verhale wat ons dalk nie verstaan het nie of wat dalk nie vir ons sin gemaak het nie, sal ons begin agterkom hoe alles in die groter verhaal van God se liefde en genade inpas.

In die volgende paar weke gaan ons kyk na hoe soveel dele van God se Woord juis inpas in hierdie groter verhaal en hoe dit na Jesus wys.

Besef dus vandag net dat God sedert die begin van die Skepping reeds die plan gehad het op Sy Seun te stuur vir jou. Al maak dit nie sin op hierdie oomblik nie, glo my asseblief as ek vir jou sê dat dit werklik so is. Hoor Salomo se wyse woorde en maak dit jou eie (Spreuke 3:5-6 AFR20):

“𝑉𝑒𝑟𝑡𝑟𝑜𝑢 𝑜𝑝 𝑑𝑖𝑒 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑚𝑒𝑡 𝑗𝑜𝑢 ℎ𝑒𝑙𝑒 ℎ𝑎𝑟𝑡 – 𝑜𝑝 𝑗𝑜𝑢 𝑒𝑖𝑒 𝑖𝑛𝑠𝑖𝑔 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑗𝑦 𝑛𝑖𝑒 𝑠𝑡𝑎𝑎𝑡𝑚𝑎𝑎𝑘 𝑛𝑖𝑒.

𝐾𝑒𝑛 𝐻𝑜𝑚 𝑖𝑛 𝑎𝑙 𝑗𝑜𝑢 𝑤𝑒𝑒̈, 𝑒𝑛 𝐻𝑦 𝑠𝑎𝑙 𝑗𝑜𝑢 𝑝𝑎𝑎𝑖𝑒 𝑟𝑒𝑔𝑢𝑖𝑡 𝑚𝑎𝑎𝑘.”

Mag die Here jou sy insig skenk en mag Hy Sy Woord aan jou openbaar, sodat jy nog beter kan verstaan hoe lief Hy ons het.

···ᶜᴶˢ··· ©