ΒΕΡΟΝΙΚ ΜΠΕΡΤΙΖΛΙΑΝ, "Βραδινή επιστροφή υπό βροχή"

ΚΔΒΜ Μοσχάτου-Ταύρου

Άνοιξη 2015

Βερονίκ Μπερτιζλιάν, "Βραδινή επιστροφή υπό βροχή"

Σκοτάδι παντού. Κάνει κρύο. Κοφτερό. Περπατάω, παγώνω. Βιάζομαι, φοβάμαι. Τα τακούνια χτυπάνε σα σφυράκια, ξερά, τις πλάκες. Αυτός ο στακάτος ήχος είναι η συντροφιά μου. Αυτό το ηχητικό σήμα κρατάει την ελπίδα, που θα μ’ επαναφέρει από τον εφιάλτη. Οι γόβες με τη ρυθμική μουσική τους γίνανε ο συνοδοιπόρος μου εκείνο το βράδυ, το ένα ακόμη μέσα σε τόσα άλλα.

―Πες μου ότι μ’ αγαπάς!

―Άσε με και κατέβα από το αυτοκίνητο. Βαρέθηκα τη παθολογική σου ζήλεια.

Περπατώ θέλω να φτάσω γρήγορα. Είναι δυνατόν να μη φοβάμαι; Μόνη μες τη νύχτα, ψυχή πουθενά. Όμως δεν υπάρχει χώρος γι άλλο φόβο. Ένας είναι ο μεγάλος, ο συντριπτικός, ο κορυφαίος φόβος. Μήπως δε μ’ αγαπάει; Μήπως του αρέσει εκείνη η άλλη στο μπαράκι; ‘Ήταν πάντως πολύ όμορφη. Πώς να μην του αρέσει.

Ωστόσο εγώ δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν. Οι δείκτες του ρολογιού γυρνώντας καθώς η φτερωτή ανεμόμυλου φέρνουν κύκλους τα όνειρα μου.