แมงมุมแม่ม่ายดำ เป็นสัตว์มีพิษในกลุ่มอะแรคนิด (Arachnids) คือสัตว์ที่มีโครงกระดูกอยู่นอกร่างกาย ลำตัวเป็นปล้อง และมีขาเป็นข้อปล้องจำนวน 8 ขา พวกมัน ไม่ใช่แมลง พิษร้ายแรงของแมงมุมแม่ม่ายดำถูกกล่าวว่ามีความรุนแรง มากกว่าพิษงูหางกระดิ่งถึง 15 เท่า

แมงมุมแม่ม่ายดำใช้สารคล้ายเส้นไหมในการถักใยที่ดูยุ่งเหยิง มักสร้างใยใกล้พื้นในบริเวณที่มืดหรือมีที่กำบัง เช่น ใกล้ท่อระบายน้ำ หรือใต้ท่อนไม้ ตัวเมียจะห้อยตัวกลับหัวอยู่บนใยเพื่อรอเหยื่อ โดยเผยให้เห็นลวดลายสีสดบนลำตัว ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนศัตรูตามธรรมชาติ

แมงมุมแม่ม่ายดำสามารถรับรู้แรงสั่นสะเทือนบนใยได้ เมื่อมีผู้บุกรุกที่โชคร้ายติดกับดัก แมงมุมจะรีบใช้ใยเหนียวพันรอบเหยื่อทันที โดยเหยื่อที่มักถูกจับได้ ได้แก่ แมลงวัน ยุง หรือแม้แต่เหยื่อที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น ตั๊กแตน เมื่อจับได้แล้ว แมงมุมแม่ม่ายดำจะฉีดพิษเข้าไป ทำให้เหยื่อเป็นอัมพาต

ปลายขาของแมงมุมแม่ม่ายดำ ถูกเคลือบด้วยสารมันชนิดหนึ่ง ซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้แมงมุมติดใยของตัวเอง

แมงมุมแม่ม่ายดำตัวผู้และตัวเมียที่โตเต็มวัยจะใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว พบกันเฉพาะช่วงผสมพันธุ์เท่านั้น ตัวเมียจะวางไข่ประมาณ 200 ฟอง ไข่จะฟักตัวประมาณ 20 วัน ภายในถุงไข่ทรงกลมเล็ก ๆ คล้ายกระดาษ ซึ่งติดอยู่กับใยของแม่ หลังจากฟักออกมา ลูกแมงมุมจะอาศัยอยู่ในถุงไข่นานถึง 1 เดือน

แมงมุมพิษในทวีปอเมริกาเหนือมีอยู่ 3 ชนิด ที่ใช้ชื่อสามัญว่า “แมงมุมแม่ม่ายดำ” อยู่ในสกุล Latrodectus

แต่ละชนิดอาศัยอยู่ในภูมิภาคที่แตกต่างกันของอเมริกาเหนือ ตามชื่อที่เรียก ได้แก่

• แมงมุมแม่ม่ายดำตะวันออก (L. mactans)

• แมงมุมแม่ม่ายดำเหนือ (L. variolus)

• แมงมุมแม่ม่ายดำตะวันตก (L. hesperus)
  
  

แมงมุมทั้งสามชนิดนี้มีลักษณะทางกายภาพและพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกันมาก

ชื่อ “แม่ม่ายดำ” มาจากพฤติกรรมของตัวเมียที่มัก กินตัวผู้หลังจากผสมพันธุ์
แมงมุมแม่ม่ายดำตัวเมียมีความยาวประมาณ 1.5 นิ้ว (38 มิลลิเมตร) ส่วนตัวผู้มีขนาดประมาณ ครึ่งหนึ่งของตัวเมีย

แมงมุมแม่ม่ายดำเป็นเหยื่อของนกและแมงมุมชนิดอื่น ๆ

แม้จะมีพิษ แต่แมงมุมแม่ม่ายดำ ไม่ถือว่าเป็นสัตว์ก้าวร้าว เว้นแต่จะถูกรบกวนหรือคุกคาม โดยเฉพาะตัวผู้ซึ่งชอบหลบซ่อนและแทบไม่ค่อยพบเห็นโดยมนุษย์ พิษของแมงมุมแม่ม่ายดำ แทบไม่ทำให้มนุษย์เสียชีวิต แต่สามารถทำให้เกิด อาการปวดรุนแรงและคลื่นไส้ ได้