Plaatsingsdatum: Nov 10, 2017 4:45:50 PM
Sportdag
Het was voor mij de eerste keer.
Ik had deelgenomen aan de feestexcercities. Ik deed mee met de aubade. Geestdriftig had ik de hymne gezongen en majoor Snelders in zijn tennistenue toegejuicht. Een afvaardiging overhandigde hem een kist met twee flessen whisky, die hij ontroerd aan ons toonde. We hadden allemaal aan het geschenk bijgedragen door twee weken ons ontbijt over te slaan. We gunden het hem.
We kregen enkele uren vrij om de reguliere corvees uit te voeren.
Een lange kolonne vrolijk beschilderde touringcars reed voor. Zij vervoerde ons naar de voormalige skipiste. Bij het uitstappen werden sommigen van ons door servicemedewerkers zwijgend terzijde genomen. Toen iemand die zich gepasseerd voelde uitleg vroeg, luidde het antwoord: ‘Wij volgen alleen de decimeringsprocedure.’ Een collega voegde daaraan toe: ‘Verpest het nu niet voor de anderen.’ We waren allemaal blij dat er niet onmiddellijk lichamelijk letsel was toegebracht.
We werden naar een tribune geleid die zich gestadig vulde. Van daaraf keken we uit op een steile helling met een scherpe bocht.
We zagen dat aan onze uitverkoren kameraden fietsen werden uitgereikt. Hun rijwiel voor zich uit duwend beklommen zij de helling, daar waar vroeger een kabelbaan had gelegen. Uit een geluidsinstallatie klonk oorverdovend gekraak, abrupt overgaand in de ouverture van een Brandenburgs Concert van Bach. De muziek werd geleidelijk weggedraaid, terwijl een geroutineerde bariton met een licht Antwerps accent ons welkom heette. Het was Stef van Vlierbergen, ooit presentator bij de klassieke muziekzender Klara. Hij gaf een toelichting op wat er te gebeuren stond.
De wedstrijd was begonnen met een afmattings-intro, zo verklaarde hij. Een zware mentale en fysieke selectietoets. Het was niet toegestaan ook maar een seconde rust te nemen. De deelnemers moesten in een vloeiende run de top zien te bereiken. Daar eenmaal aangekomen wachtte hen het bloedstollende hoofdonderdeel.
De beschaafde stem van Stef klonk opgewonden toen weldra een van de deelnemers instortte. Hij lag bewegingsloos met zijn gezicht in de modder, terwijl zijn fiets een eind naar beneden stuiterde. Het gaf geen oponthoud. Een van de anderen werd meteen terzijde genomen. Hij moest de fiets gaan ophalen, terwijl een servicemedewerker de zijne onder zijn hoede nam. Toen hij weer naar boven was geploeterd moest hij met twee fietsen verder. Met verdubbelde inspanning probeerde hij aansluiting te vinden bij de rij die intussen zo’n honderd meter was gevorderd. Daar sneuvelde de volgende combattant.
.
Stef spoorde het publiek aan tot geestdriftige toejuichingen, maar het bleef bij gemompel en hier en daar een verontwaardigde kreet of woedende vloek. Doodstil werd het toen Stef onthulde dat de fietsen voor deze bijzondere wedstrijd waren gestript van reminstallaties. Enthousiasme bloeide pas op toen servicemedewerkers zich met taser guns onder het publiek begaven.
Will van Broekhoven
Augustus 2017