verhalen

Eigen werk. Korte verhalen en feuilletons.
Verhalen in wording kun je lezen op de pagina 'werkplaats'


Scene uit La Grande Bellezza van Paolo Sorrentino 


Vertelling - De oude man met de boodschappentas

Geplaatst 27 apr. 2018 07:32 door Will van Broekhoven   [ 27 apr. 2018 07:35 bijgewerkt ]

De oude man steekt het plein over. Een boodschappentas van Action over zijn linker schouder geslagen (andere keren schuift hij de hengsels over zijn voorhoofd). Hij zet hem neer op een bank. Hij woelt door de inhoud. 
Nu stalt hij de spullen uit. Met haastige nerveuze gebaren. Nu gaat alles weer terug. 
Hij loopt weg, laat de tas achter. De tijd verstrijkt. De mensen op het plein laten de tas ongemoeid. 

Vandaag zie ik hem in de wasserette. Zijn boodschappentas staat op tafel. 
Hij vouwt kreukelige witte overhemden. 
Hij spreekt me aan. Ik versta hem moeilijk: Antwerps en dan nog binnensmonds.
Hij peutert aan de knoopjes. Veel knoopsgaten zijn gerafeld. Hij zegt iets met ‘gaatje’. Hij lacht.


Will van Broekhoven
Juli 2017

Verwijdering wegens wangedrag

Geplaatst 25 mrt. 2018 07:04 door Will van Broekhoven   [ 21 mei 2018 08:08 bijgewerkt ]

Ik ben gestopt met het feuilleton 'Een geval van misbruik'. Het verhaal wil maar niet vlotten. Het vergalt mijn plezier in het schrijven.
Daar komt bij dat sommige bekenden die deze site bezochten mij aan het mijden zijn. Ik schrijf dat toe aan enkele passages waarin de hoofdpersonen zich schokkend vrouwonvriendelijk uitlaten en gedragen. Jongens van achttien deden dat vijftig jaar geleden. En doen dat nog steeds.  


Vertelling - Ontstemd

Geplaatst 8 dec. 2017 22:55 door Will van Broekhoven   [ 20 mei 2018 00:51 bijgewerkt ]

Ontstemd


Het komt erop aan mijn ontstemming niet meteen prijs te geven maar duur te verkopen.

Emma laat haar handtas op de keukentafel staan. Ze gooit haar jas over een stoel. Ze glimlacht in de spiegel terwijl ze een kneepje geeft in mijn nek. 
Nu loopt ze de tuin in. Ze voelt aan de druiventrossen van de pergola. Ze weegt ze op haar handpalm. 
Ze loopt naar de schutting. Naar de schutting loopt ze. Ze is in gesprek.
Als ik nu opsta en bijvoorbeeld een glas water drink. En de spullen voor de goulash klaar zet. Als ik dat bijvoorbeeld doe kom ik tot rust.
Haar mond beweegt. Haar gezicht drukt verbazing, medeleven en geamuseerdheid uit. Ze maakt de halve gebaren die bij haar horen. 

Ik zit wat onderuitgezakt. Dat corrigeer ik. Ik pak mijn pen. En ik leg hem neer.


Will van Broekhoven 
Oktober 2017


Vertelling - Op doorreis

Geplaatst 5 dec. 2017 00:53 door Will van Broekhoven   [ 21 mei 2018 08:10 bijgewerkt ]

Op doorreis


Knipperende groene neonletters gaven aan: hier is een hotel. De dorpsstraat was verder donker en leeg. Hij stapte uit. Wankelde even, zocht met beide handen steun op de motorkap, die warm aanvoelde. De stilte suisde in zijn oren. 
De luiken waren gesloten. Hij drukte op de bel, hoorde ver daar binnen een geluid. Hij drukte nog eens, bleef roerloos wachten.
Het was een oude man die open deed. Hij zag er kwiek en verzorgd uit. Gladgeschoren. Sportief gekleed. Over zijn schouders een donkerblauwe trui.
Hij ging zijn gast voor naar zijn kamer. Liet hem plaats nemen in een fauteuil. Stond hem zwijgend aan te kijken, alsof hij wachtte op een verzoek, een voorstel,  instructies. 
De gast leunde naar voren. 
“Het is voor ­één nacht. Ontbijt hoeft niet. Ik vertrek om zeven uur.” Met tegenzin voegde hij eraan toe: “Ik ben moe.”
“Maak het u gemakkelijk,” zei de oude man met een hoffelijk gebaar. Terwijl hij de kamer uitliep knipte hij het licht uit, deed de deur volstrekt geruisloos achter zich dicht.

Hij werd wakker door de druk op zijn blaas. Onhoudbaar bijna. Hij liep op de tast naar de deur, Knipte het licht aan. Zag geen toegang naar een badkamer of toilet. Hij bewoog de klink naar beneden. De deur was op slot. Het licht ging uit. Hij drukte opnieuw op de schakelaar. 
Geen kom, geen schaal, geen fles, geen glazen, geen kopjes.
Er waren geen ramen. 


Will van Broekhoven 
December 2017


Bericht - Geen ongeluk

Geplaatst 4 dec. 2017 02:04 door Will van Broekhoven   [ 20 mei 2018 01:06 bijgewerkt ]

Geen ongeluk

De voetgangerslichten sprongen op groen. Er naderde een personenauto, met matige snelheid. Toch checkte ik of de bestuurder bij de les was. Hij keek me aan, glimlachte, minderde vaart. Ik stak over. Hij schepte me. 

“Hier was ik al een hele tijd bang voor,” zei hij aan de telefoon. Een prettige bariton. 
“Ik word ervoor behandeld. Angst dat ik ineens tegen een boom knal. Een bocht te snel neem. Bij een T-splitsing rechtdoor ga. Frontaal op een tegenligger inrijd. Allemaal met opzet.
Soms komt onder het rijden ineens de paniek. Dan zet ik de wagen even aan de kant. Nu is het me dan toch overkomen. Heeft u pijn?”
“Pijn gehad. Het is drie maanden geleden. Ik kan alweer een beetje lopen, met een rollator.”
“Nou dan hang ik maar op. Ik moet naar mijn psycholoog.”


Will van Broekhoven 
september 2017


Bericht - Dreigingsniveau 4 of 5

Geplaatst 3 dec. 2017 02:49 door Will van Broekhoven   [ 6 feb. 2018 07:33 bijgewerkt ]

Dreigingsniveau 4 of 5 

Ik had boodschappen gedaan op de markt en droeg twee zware tassen met fruit en mosselen. Lichtelijk voorovergebogen, de blik neerwaarts gericht. Terwijl ik in de winkelstraat iemand passeerde, viel mij een kromme glimmend roodgeverfde steel van iets op, die uitstak boven een tas van Lidl. Mijn blik gleed naar de inhoud van de tas. Ik zag dat de steel onderdeel was van een kloeke bijl. Naast de bijl lag een zware steen , een kassei, zo een waar heel Antwerpen mee geplaveid is. Verder bestond de inhoud uit een pakketje, strak omwonden met elektriciteitsdraad. De bezitter was een struise blonde jongeman, atletisch van gestalte.
Ik gaf me over aan mijn instinct. Bij een zijstraatje had ik in het voorbijgaan twee zwaar bewapende veiligheidsagenten zien staan, met elkaar verwikkeld in een aangenaam gesprek. Ik hield in en gaf de Lidl-tas enkele meters voorsprong, waarna ik me omkeerde en me naar de bewakers haastte. Ze namen onmiddellijk een alerte houding aan en brachten hun wapen in stelling. Binnen een seconde brak mij het koude zweet uit. Ik probeerde mijn vastberadenheid te bewaren maar had mijn ledematen niet meer onder controle. Ik stond op weke knieën, mijn lippen trilden, ik kon even geen woord uitbrengen. De agenten ontspanden hun reflex. De langste keek me goedmoedig aan. 
- Wat is er, vader? 
Ik wees naar de winkelstraat en gebaarde in de richting waarin de verdachte man zich had bewogen. 
- Ik zag een bijl. En een kassei. En een vreemd pakje. In een Lidl-tas. Een lange man. Scandinavisch. In godsnaam.
De agenten kwamen meteen in actie. Ze waren in een oogwenk de hoek om. Ik liep ze op een sukkeldrafje achterna. Bleef staan toen ik nog net zag dat ze de verdachte tegen de grond werkten voor de ingang van de Stadsfeestzaal, de winkelgalerij.
Snel werd me het zich ontnomen door publiek dat naar de plaats van handeling werd gezogen en daarna en masse achteruitweek. Wel hoorde ik het gebrul van de arrestant en de geschreeuwde instructies van de veiligheidsmensen. 
Er klonk een indringende, in volume toenemende tweetonige sirene. Een politiebusje wrong zich met groot risico door de menigte. Op dezelfde onbehouwen manier verwijderde het zich weer, binnen enkele ogenblikken. Waarna de menigte zich oploste en verder ging met winkelen. Enkele groepjes praatten nog na. Op mij werd geen acht geslagen. De bewakingsagenten en de man waren verdwenen. 
Ik zette koers naar het politiebureau achter het Centraal Station. Ik hield mezelf voor dat ik me ter beschikking moest stellen voor een proces verbaal, justitieel onderzoek en gerechtelijke behandeling. 
Mijn tassen liet ik achter in een van de kluisjes in de stationshal. Ik overwoog even om een duo aan te klampen dat daar patrouilleerde, maar bemerkte bij mezelf een vreemde weerstand.

Bij de onthaal wisten ze niet eens waar ik het over had. Ze noteerden mijn naam, adres, telefoonnummer en mijn identificatiecode. Ik heb daarna niets van ze gehoord.. 
Op het journaal kwam de arrestatie niet langs, ook niet bij ATV. In de Gazet van Antwerpen vond ik een berichtje dat bewakers voor de stadsfeestzaal bij een routinecontrole verdachte voorwerpen hadden aangetroffen, maar geen reden zagen tot aanhouding en verder onderzoek. 
Het vervult me met grote zorg.


Will van Broekhoven
Juli 2017


Bericht - Fabio

Geplaatst 27 nov. 2017 23:43 door Will van Broekhoven   [ 21 dec. 2017 02:44 bijgewerkt ]

Fabio


De kerker is een voormalige waterput. Het blijft hier beneden droog omdat de bron verdwenen is en een overkapping inregenen onmogelijk maakt. Mijn uitwerpselen worden iedere ochtend opgetakeld .Tegelijk met een leeg containertje laat men daarna een voedselpakket neer, bestaande uit rapen, bietjes, wortelen en appels. Ik eet zonder pitten of schillen achter te laten. De papieren tassen van Albert Heijn en Nespresso, waarin ze verpakt zijn, mag ik als vloerbedekking gebruiken. Ik heb niets te klagen.

Laat ik er niet omheen draaien: dit is detentie. Maar tegelijk, zoals de rechter heeft beschikt, een leertraject. De problemen die ik veroorzaakte zijn namelijk terug te voeren tot een afhankelijkheidsstoornis. Niet dat ik te zeer afhankelijk was van anderen. Deze isolatie is juist bedoeld om mij gevoel van afhankelijkheid bij te brengen. Men heeft mij daarvoor onder de hoede gesteld van een zekere Fabio. Deze professional zocht voor mij een afgelegen plaats die aan niemand bekend is en nooit achterhaald kan worden. Mocht Fabio onverwacht iets overkomen, dan is ook mijn laatste uur geslagen. 

Denkbeeldig is dat niet. Fabio lijdt aan vallende ziekte en hartritmestoornissen. Daardoor is hij soms meerdere dagen niet present. Bovendien, zo heeft hij me toevertrouwd, staat ons een burgeroorlog te wachten die zich vroeg of laat tot deze regio zal uitbreiden. Fabio heeft consigne gekregen om mij bij  dreiging door natuurrampen of geweld in geen geval vrij te laten of naar een andere plaats te vervoeren. Dat zou mijn leerproces immers minder urgent maken. 

Ik maak van deze unieke kans gebruik om in de spiegel te kijken. Hoe kortzichtig was het mezelf te etaleren als iemand die volledig zichzelf kon bedruipen? Hoe kon ik zo onverschillig aan medemensen als hulpbron voorbijgaan? Als mijn detentie is afgelopen wil ik zo snel mogelijk leren sympathie en vertrouwen te winnen. Zo kan ik meer bereiken.     

Volgens Fabio is er geen toets in het programma opgenomen en schiet ik niets op met langdurig goed te gedragen. Ik kom vrij op een vooraf bepaald tijdstip. Wanneer dat is, daar laat Fabio zich niet over uit. 


Will van Broekhoven, 
november 2017


Bericht - Het waterbed

Geplaatst 24 nov. 2017 00:38 door Will van Broekhoven   [ 9 mrt. 2018 01:20 bijgewerkt ]

Het waterbed

Vandaag sprak ik LH. Wat hij vertelde geef ik door. LH zelf is niet meer te redden. Anderen misschien nog wel.
LH kwam thuis van een avondje biljarten. De living was leeg en donker. Alle gezinsleden hadden zich verzameld op het waterbed van zijn zoon MH. Behalve MH drie andere zoons, twee dochters en zijn vrouw. Ze keken naar een comedy op TV.
Zijn vrouw sommeerde hem een fles prosecco te halen en zeven glazen. En daarna te gaan slapen op de bank beneden. Ze voegde eraan toe dat hij eerst zijn tanden moest poetsen.
Hij gaf zijn vrouw een oorvijg. MH veerde overeind en kwam dreigend op hem af. Met een geroutineerde beweging trapte hij LH in zijn buik.

LH realiseerde zich het volgende.
MH was een voetbalbelofte. Hij had een lucratief contract. Daardoor kon hij de familie onderhouden. Sterker. Hij garandeerde luxe. Hij zorgde voor onbezorgdheid. 
Bij tegengeweld zou MH een blessure op kunnen lopen. Ook kleine blessures pakken wel eens ernstig uit. Soms komt het nooit meer goed. 

Will van Broekhoven
augustus 2017

Vertelling - Hoe nu verder

Geplaatst 22 nov. 2017 02:18 door Will van Broekhoven   [ 27 apr. 2018 07:51 bijgewerkt ]

Hoe nu verder


Ze lagen ordelijk naast elkaar in het hoge gras van de berm. Acht slachtoffers van een misverstand. Het bloed op hun slapen glinsterde nog. Iemand had hun ogen gesloten. 
Vier mannen en vier vrouwen, van gevorderde leeftijd.
Piëteit gaat gepaard met zorgvuldigheid. Men had hun Nordic Walking stokken paarsgewijze gerangschikt aan de voeten van de geëxecuteerden gelegd, haaks op hun lengterichting.

De dader – net zo goed slachtoffer – had meteen na zijn verrichtingen beseft dat er iets niet klopte. Hij ontdeed zich van zijn last. Hij wilde zich ter beschikking van justitie stellen. Maar kreeg niet eens de kans het nationale alarmnummer in te toetsen. Het leek of de instanties voorbij de bocht met lopende motoren hadden staan popelen om aan de slag te gaan. Een ambulance zou overbodig zijn geweest; die was er ook niet bij. Wel vier zwarte stationcars met geblindeerde ramen. 

Hij drentelde op en neer, ongeduldig wachtend op zijn arrestatie. De politiecommissaris kwam naar hem toe. Hij stak een sigaret op, inhaleerde diep en genotvol en gaf de sigaret aan hem over.
- Rook maar op uw gemak, alle tijd van de wereld. Na gedane arbeid enzovoort. Hoe kijkt u op uw actie terug?
- Dit is niet wat ik had gewild.  
- Natuurlijk niet. Maar u heeft het in elk geval professioneel en mannelijk aangepakt. Wat zijn uw verdere plannen? Kan ik u een lift aanbieden?
- Ik zou niet weten waarheen. Ik heb van iedereen afscheid genomen, voor altijd. Over een kwartier komt mijn video op internet.
- Waarom in godsnaam heeft u die bomgordel dan niet gebruikt?
- Het leek me niet correct


Will van Broekhoven|
oktober 2017


Vertelling - Niet weg te slaan

Geplaatst 20 nov. 2017 01:16 door Will van Broekhoven   [ 20 mei 2018 01:09 bijgewerkt ]

Niet weg te slaan

Goed beschouwd hinderde ze niemand. Maar soms krijgen
mensen niettemin een onbehaaglijk gevoel. Soms ergeren zij zich toch.
Vlak na lunchtijd was ze binnen gekomen. Om half zeven zat ze er nog. Het was niet dat ze niets verteerde. Iedere drie kwartier deed ze een bestelling. 
Ze gedroeg zich niet bijzonder opvallend. Ze las een boek. Soms maakte ze wat aantekeningen in een schrift. Wat hooguit opviel was dat ze niet met een smartphone bezig was. Ze keek af en toe om zich heen, maar zorgde ervoor dat haar blik niet te lang op iemand bleef rusten.
Wat het personeel nerveus maakte was dat ze abnormaal lang bleef zitten.
Soms namen groepjes plaats in haar buurt,  die iets met elkaar te bespreken hadden. Als mensen zich van haar aanwezigheid bewust werden en voelden dat ze geen passant was maar een plakker, en dat zij op haar beurt bewust was van hun aanwezigheid, had dat sluipenderwijs invloed op de sfeer. Het remde de spontaniteit. Geroutineerde obers voelen zoiets aan.
Het scheelde ook dat de vrouw niets kon stellen tegenover de groeiende wrevel die haar omringde. Ze had geen charme. Ze straalde geen warmte uit. Ze had geen fysieke afwijkingen die haar misschien interessant hadden kunnen maken. En niets aan haar vroeg om medelijden.

De tijd voor het diner kwam als geroepen. Een werkstudent zag de kans schoon om haar duidelijk te maken dat alle tafeltjes gereed werden gemaakt voor klanten die de maaltijd wilden gebruiken. Hij formuleerde zijn melding als een vraag, in de hoop dat zij zelf haar conclusies zou trekken.
- Mag ik weten of u van plan was te dineren? Dan breng ik u de kaart en kunt u alvast uw keuze bepalen.
- Dat is goed, zei te vrouw.
Na de maaltijd diende zich de tweede kans aan om de vrouw eruit te werken.
- Heeft het gesmaakt? Zullen wij u alvast de rekening brengen? En vindt u het goed dan meteen ook de andere consumpties af te rekenen?
- Ik had eigenlijk wel iets van dessert gewild, zei de vrouw blozend. En misschien daarna nog muntthee, maar dat stel ik nog even uit.
- Dessert en nog iets, ach natuurlijk, hoe onprofessioneel van mij om daar niet aan te denken. 
Dit zei de werkstudent niet, maar hij dacht het.
Het werd nu zo hectisch in de zaak dat de vrouw weliswaar haar dessert kreeg, maar lang op de thee kon wachten. En daarna helemaal uit het blikveld van het personeel verdween. Om daar weer op te duiken toen later op de avond de meeste eters vertrokken waren en de drinkers zich weer meldden.

E­én serveerster was nu voldoende. Een nieuw gezicht. Wat niet betekende dat het onbehagen van voren af aan kon worden opgebouwd. Het leek daarentegen of die bij de avondoverdracht was doorgegeven.  De serveerster beheerste de horecavaardigheid van het wegkijken. De vrouw maakte daar geen punt van. Ze deed eenvoudigweg geen moeite iets te bestellen en ging door met waar ze al vanaf het begin bezig was geweest. Op de lange duur ging het de serveerster hinderen dat er helemaal niets op haar tafeltje stond: geen nieuwe consumptie, geen gerei om op te ruimen. 
- Had u nog iets willen gebruiken voordat we sluiten?
- Hoeveel tijd is er nog?
- Om half een gaan we dicht.
- O, dan heb ik nog even. Een wit wijntje dan, droog. En mag ik ook  een  spa rood?
Om twaalf uur waren alle klanten vertrokken. Behalve de vrouw.
Ze bestelde een kaasplankje. De serveerster kon met inwendig plezier zeggen dat de kok helaas al naar huis was. 
- Dan nog maar een wijntje. Spa heb ik nog. 
De barkeeper schonk  in met overdreven gebaren en de serveerster kwam het brengen. 


Will van Broekhoven
september 2017

1-10 of 14

Comments