gedichten

Eigen werk en vertalingen.
Gedichten in wording kun je lezen op de pagina 'werkplaats'.
Mijn selectie uit het werk van anderen vind je bij 'gasten'.  

Publicatie in Ballustrada voorjaar 2019

Geplaatst 30 apr. 2019 03:47 door Will van Broekhoven   [ 21 mei 2019 00:55 bijgewerkt ]

Literair Periodiek

Daarheen

Met mijn jonge oudooms
en hun vader loop ik mee
naar de Rijnkaai waar Red Star Line
aan het inschepen is
bestemming Ellis Island.

We voegen ons bij medepaupers.
Gevieren staan we te zwijgen
over zeeziek, spoorwegbouw
en logementen

Mijn overgrootvader licht zijn pet
zijn schedel glinstert.
Ik kijk omhoog naar Jan
die nog denkt dat het voor tijdelijk is
en over drie jaar John zal heten
met Nederland en Brabantse Wal
als misty memories voor het leven

Hij en Toon en hun vader Kees van Loon
onverzoenlijke tronies
metselaars die ten oorlog trekken.

Dan mag derderangs eindelijk
SS Het Vaderland binnen
traag maar gestadig
als zand in een loper.
Mijn verwanten keren me
opgetrokken schouders toe.

Ik zit nog lang op de afvaart te wachten.
Niet dat iemand zwaait.
Ik sta op.

Vanaf nu woon ik in Antwerpen.


Will van Broekhoven
Ballustrada jg.33, 2019, nr.2/3


Het gat van Antwerpen

Toen ik die voorjaarsavond
aan de Frankrijklei
voor een oversteek wachtte
om het centrum in te gaan
viel een gat
van vierkante kilometers.

Ik ben de jongen
die in avondmist
naar huis loopt
met koude vingers.
Het dorp ligt zoals altijd
slaapgereed.
Vanuit de Westerschelde
klinkt een doffe hoorn.

Zo een kind zijn
een dof aanvoelend kind
met koude vingers
niet wetend dat dingen veranderen.

Ja het ging me goed
op gevorderde leeftijd.
Ik stond juist op het punt
om het centrum in te gaan.

Kon het kind van toen
mij zomaar achterhalen?
Scheurde het metropoolgevoel
zo makkelijk open?


Will van Broekhoven
Ballustrada jg.33, 2019, nr.2/3

Avond van de Schelde-Poëzie

Geplaatst 29 mrt. 2019 08:09 door Will van Broekhoven   [ 2 apr. 2019 03:57 bijgewerkt ]


Dit gedicht droeg ik voor op de Avond van de Schelde-Poëzie, 
in boekhandel De Drvkkery in Middelburg, op donderdag 28 maart 2019
Het begint bij de watersnoodramp van 1953.


De Verklikker bij Sinte Pier

Mijn vader dichtte die zondag bij bitse kou het gat in de wering.
Mijn moeder weende aan de radio.

Later zat vader zegevierend op de dijk met zijn schetsboek.
Wij speelden in de modder van dit anti-Cadzand,
onze witte onderbroeken bolden op in het water.

Iets verderop, met werphengels hengelsteunen emmers,
strandvissers verslaafd aan vruchteloos wachten,
die zonder bewegen gulle oogst binnenhaalden
en onwillig overeind kwamen als vangst zich meldde.

Vader met zijn schetsboek.
Wij zochten kreukels tegen palen en basalt
thuis te koken met naalden te onthemen
bruine afdekplaatjes op tong en vingers.

Vader met zijn schetsboek.
Ik waadde naar het hoofd van de pier,
een kinderschedel schommelend op de golven,
onwetend nog dat drie nichtjes op zo’n plaats
kronkelend en reddend gingen verdrinken,
in het echte Cadzand.

Wij schepten mijn vader uit zijn urn in zee.
Strandvissers wierpen schuinse blikken.

Geschikte plekken worden vroeg of laat door anderen ontdekt.
Tal van strooiers reserveren nu bij De Verklikker.
Zelf stonden wij in de rij met onze moeder.
De strandvissers blijven weg.

Wintergedichten

Geplaatst 10 jan. 2019 08:45 door Will van Broekhoven   [ 14 mrt. 2019 09:04 bijgewerkt ]

Wintergedrag

Ons wintergedrag is slechte gewoonte,
een en al vlucht en weerstand.
Binnenwaarts bewegen en
wegkruipen in je eigen kont.
Of hollen met gekromde rug van knus naar knus,
verpakt in bolsters en pantsers.
Wintervast.
Vrouwen en kinderen laatst.

De winter is de hogeschool van het onbehagen
waar we als wrokkige studenten
leraren bij voorbaat vijandig gezind zijn.
Hogeschool van het onbehagen
waar we tweeën en drieën verdienen
en niet op volgende seizoenen
voorbereid zijn. 



Winter voeren


Denk jij ook wel eens terug 
aan de dag tevoren?  
Verdorde bladeren 
verblindend mooi.
Hoe gelaten en talrijk ze ook vielen, 
we zagen geen lampje branden.

We schopten ze in wolken voor ons uit, 
ritselbuien, baldadig plezier. 
Achter onze rug
deed de oostenwind de rest.

Thuisgekomen trokken we ons huispak aan 
drie huispakken over elkaar 
en een warme bivakmuts 
zo verschanst 
voerden wij winter tegen elkaar.

Het was toen dat de sneeuw viel
die de sporen van onze wandeling bedekte.

Poëzievensters

Geplaatst 29 nov. 2018 07:49 door Will van Broekhoven   [ 1 mei 2019 08:39 bijgewerkt ]


De volgende twaalf gedichten leverde ik voor 
Poëzievensters 2019.
Zoals de instructie luidde: maximaal twintig regels, inclusief witregels. 
Vanaf mei 2019 zullen in Zurenborg, de wijk waar ik woon, gedichten op
ramen te zien zijn van zeventien Antwerpse dichters. 
De gedichten gemarkeerd met een * zijn mijn definitieve bijdrage.   
Mijn gedichten vind je op de volgende adressen:
Kreeftstraat 18, Pretoriastraat 56, Stierstraat 24, Capiaumontstraat 2,
Waterloostraat 19 en 21, Wolfstraat 34, Dolfijnstraat 25, Filomenastraat 10,
Kleine Beerstraat 45, Korte van Ruusbroecstraat 22/24 en de biobroodkraam
op de donderdagmarkt. 


Dichter*

Heb ik permissie dit terrein op te gaan
zonder dat mij een rug wacht van ijzer en glas?

Is het wel veilig in de buurt te komen
of kost me dat een nuttig lichaamsdeel?

Is het slim is om nabij te zijn
en niet te kunnen geven wat verlangd wordt?

Zij doet wat haar zo invalt.
Nu eens werpt ze wat taal mijn kant uit
dan weer stopt ze mij met gestrekte arm
een chocoladeletter toe.

Maar het komt ook voor
dat ze me nadert, me vasthoudt en me kust.


Voorgoed*

Terwijl ik er voorgoed blijf wonen
neem ik kalmpjes afscheid
van mijn nieuwe stad
zegt de stad mij
op zijn gemak
vaarwel.

Nu het deze wending neemt
meander ik mee.

We snappen elkaar een beetje.


De Maagd van Antwerpen* 

Achter het grollen van banden op de kasseien
ligt stil voor het grijpen

Dwars door barok- en bunkerbouw
strekt leeg zich uit

Haastig oversteken op een zebrapad
maakt roerloos voelbaar

Maagdelijk biedt troost
op menige straathoek


Raamgedicht*

Ik kijk door het venster naar kinderen op de Dageraadplaats
Tussen de palmen van mijn handen
masseer ik een mineola.

Zwarte Piet die een mandarijntje in mijn schoen achterliet
aan ­één kant bedauwd met witte schimmel.

Ik dribbelde als kind eens mijn weg naar het doel
en liet gaan en bukte
om een ijscovlaggetje op te rapen.

Wat doet in godsnaam een wild zwijn op het plein.
Een konijn zou minder verbazend zijn.
Daar ontsnapt de vrucht een orgelklank.


De Merode, Berchem, omstreeks 9.30*

De drukte van een onbemand terras:
de echo van de echo van stemmen van gisteren
de geur van de geur van proper uitgaan.
de warmte van lichamen
achtergebleven als vergeten jassen.

Achtergebleven:
besluiteloos onderuitgezakt de tram voorbij zien gaan
gezicht twee tafels verder zeurt om blikken
teveel woorden richting verdronken zwijgen
vadsige stemmen, met rukken aangezwengeld lachen.
angst voor de pijn die op de jaaragenda dichterbij komt
niet kunnen lezen wat op de sokkel van het heldenbeeld staat
gedichten schrijven, doen alsof.

Laat nu de eerste gasten komen.



De man met de gele hoed*

De man met de gele hoed
is weer terug
en meent dat hij welkom is.

Hij heeft iets meegebracht
om ons te verrassen.
Hij liet het in de trein liggen.

We zouden zeker blij zijn geweest
en dankbaar.

En ­óf we jou hebben gemist.
Je gele hoed en de manier
waarop je ineens kon verdwijnen.
Weergaloos zoals je
verrassingen in de trein laat liggen.


Letsel*

De blik vanuit je ooghoek
klapte open.
Een sperwer sprong naar buiten
die groeven in mijn schedel kraste
en zich gestreeld en slaafs
weer in je hoofd liet passen. 


Luiken*

Het vers gesteven witte villapark.
Je voorvoelt vakantiestemming
die tot verveling verkreukelt.
Bij het raam staan
op een winderige regendag.
Groen gelaarsde wandelaars.

Het verlangen de luiken te sluiten
die op de muur geschilderd zijn.


The Fool on the Hill

Steeds opnieuw zou ik de zon zien ondergaan
en terwijl ik op mijn blokfluit speel
blijft de aarde maar draaien.

Ja herhaling deed ooit kruimelend zijn werk
en zette mijn dagen op rijm - herinner ik me nog.
Maar hierboven volgt niets meer op iets en niets komt terug.
Mijn leven loopt een ogenblik van onbepaalde duur.

Ze zonden mij een delegatie.
Ik articuleerde niet meer zo goed.
En toen ze mij eindelijk verstonden begrepen ze me niet
terwijl ik me afvroeg of ik wel wat wilde zeggen
en niet wist of die vraag mij bedrukte.

Het moment bleef wat het is
met of zonder blokfluit.



Vertrekken

Wie zegt dat wij er nog zijn
als jij straks weggaat?

Probeer het eens
ga zogenaamd en kom sluipenderwijs terug.
Misschien tref je
vreemd gebied een leeg terrein
ontdaan van natuur en bedrijvigheid
waar jij niets te zoeken hebt
en niemand zult vinden.

Misschien gaat het anders.
Wij zijn er nog maar kennen je niet.

En dan nog weet je niet zeker
of achter je rug hetzelfde zich herhaalt
wanneer je opnieuw vertrekt
en voorgoed.


Man van Tollund*

Ontmoet in Jutland
ruimte van zand en donker geboomte
stilte van wind en fijne regen.
Ooit afgezonken in het moeras
en toen na al die eeuwen
geborgen en aan blikken prijsgegeven
de pijn van gisteren op het gelaat.

Man die afscheid nam en onbemerkt toch bleef
zonder aanwezigheid of verwachting.
Hoofd waaraan alleen de adem ontbreekt.
Mijn ogen voorbij, geremd door glas
zoeken mijn vingers de stoppels en rimpels
van je gevouwen gezicht.

Hoe kan ik gaan
en achterlaten
wie zo lang zo kort alleen was.


Offer bij Tollund*

Ze brachten mij naar deze plaats
die ik zo vaak passeerde
afgeleid door het loze elders of later
en nu leer kennen binnen laat vloeien.
Even gastvrij zal haar veen mij straks ontvangen.

Ze gunnen mij afstand
onthouden mij begripvol
voedsel en medeleven
etend op hun zijde
mompelend op hun buik
snurkend op hun rug.

De tijd zit er kalmpjes bij
en slentert ongetwijfeld mee
als ik zo meteen het teken geef.

Oog in Driehoek

Geplaatst 9 okt. 2018 03:52 door Will van Broekhoven   [ 26 apr. 2019 09:40 bijgewerkt ]

Dit gedicht is geïnspireerd door de speelfilm Eye in the Sky (2015).
Daar wordt een terrorist in Kenia vanuit de USA bespied met 
camera's,
geinstalleerd in nep-diertjes. Terwijl ieder moment 
een droneraket
op hem
kan worden afgevuurd. 

Hoogst onveilig voor de terrorist.
Maar hij kan het zelf anders zien. 


Oog in Driehoek

De algoritmisch aangestuurde kolibrie
een bonte blikken constructie
niet eleganter dan een opwindbare speelgoedkikker
was trans-Atlantische vermaning
plagerig machtsvertoon

ik zag hem vervangen worden
door een vlieg en een kakkerlak
zo werkelijk dat op ieder insect
sindsdien verdenking rust en hoop.

Niet verblind door waardigheid
ontvang ik het privilege
van toegewijde aandacht
die gemoedsrust schenkt naast besef van leven.

Jullie lezen bewegingen zelfs neuronen
voorspelbaar ben ik mij gaan gedragen
behoedzaam werden mijn gedachten

Is er iets op te vinden ja vast wel
dat ik mijn flitsgewijze verpulvering
op m'n gemak kan gadeslaan?


Will van Broekhoven
October 2018

 

Onze man in Ithaka

Geplaatst 19 aug. 2018 09:10 door Will van Broekhoven   [ 21 mei 2019 01:38 bijgewerkt ]

Odysseus* weer veilig thuis

Kort na de middag was het afgelopen
met de lange reeks heldhaftigheden.
Samen met zoon nog vrijers afgeslacht
wulpse dienstmaagden opgehangen
de stoffelijke resten aan de voordeur gezet
vloer geschrobd, tegels gewassen.

Met zijn gade de bedwelming ondergaan
van het weerzien en de weemoed.
Samen met vader gulzig selfies bekeken.
Geen MRI scan die
zijn nietigheid en grootheidswaan
had onthuld 

Onwetend is hij nog
dat na terugkeer en terugblik
ontwenning zal volgen
van het dierbare heimwee
dat hem deed overleven en gaven schonk
listigheid en wellust license to kill
volop bekommernis
en verrukkelijke tegenwerking
van de Goden.

Had hij Ithaka maar nooit bereikt.


Is wel?

Is Ithaka wel mijn Ithika
Telemachus mijn zoon
Penelope mijn vrouw

Is Odysseus wel Odysseus,
vragen vrouw en zoon zich af

Ja hij kon de boog spannen
en door de ogen van twaalf bijlen
het doelwit raken
Zoals ook degene die twintig jaar geleden
Op Ithaka Odysseus was

 Zo wil het verhaal.


Will van Broekhoven
Augustus 2018


*Odysseus is een held uit de Griekse mythologie.
Hij was afkomstig van het eiland Ithaka en deed
mee aan de oorlog tegen het verre Troje, die tien
jaar duurde. Hij deed er nog eens tien avontuurlijke 
jaren over om thuis te geraken. 


Troebel Vocht

Geplaatst 18 aug. 2018 04:14 door Will van Broekhoven   [ 8 dec. 2018 07:34 bijgewerkt ]

Troebel vocht

Dichten is 
iets oprakelen wanneer je
roert in troebel vocht
de ogen in je achterhoofd gesloten
je vingertoppen van lenzen voorzien.

En ginds gaat alles verder.
Daar hoopt men steeds op helder weer
helderder weer. 


Will van Broekhoven
Augustus 2018





Liefdevolle mishandeling

Geplaatst 17 aug. 2018 08:49 door Will van Broekhoven   [ 8 dec. 2018 07:37 bijgewerkt ]

De Tril en de Spel
feat. B.B.King

De tril ging weg.

Hij zat niet goed.
Daar krijgt hij nog spijt van.

De tril ging weg.
Ik ben er
geheel of in stukjes.

De tril bleef weg.
Ik kom over het.
Wat anders?

Ik ben verlost
van spaken en spel.
Ik wens me wel.


Augustus 2018


Vadertje abt
feat. L.v.Beethoven

Smartelijke diepten
smeken in ijlkoorts
vadertje abt misbruik
grammatica en woordenschat 
en sproei uw zegen over mij 

haal de duivel
hale u de duivel
met de duiven aan de haal
hem haal
dat u


September 2018




YouTube Video













YouTube Video







Vermetele Nieuwbouw

Geplaatst 16 aug. 2018 08:49 door Will van Broekhoven   [ 8 dec. 2018 07:39 bijgewerkt ]


Cassandra*

Ik ging naar Cadzand om Cadzand te zien.
Ik zag Cadzand
het nieuwe Cadzand het Vastgoed Cadzand
mijn Vlaamse Vastgoed Cadzand
Vakwerk Cadzand
Baron Lippens Cadzand

Ai Marieke Marieke
ik ruik achter je gezichtje van Westhoeks welvaren
het weeë vlees dat de schedelbotten verlaat
de moeder de vrouw die thans vergaat.

Ik ben Cassandra die jouw ontbinding beleeft
maar bij niemand gehoor vindt. 
Dit is een macabere kraamvisite ik zie
de teloorgang van de neonaat
als boze fee die wijselijk zwijgt.


Will van Broekhoven
15 augustus 2018

*Cassandra was een dame uit de Griekse Mythologie.
Ze had de gave om de toekomst te voorspellen maar 
geen mens wilde haar geloven. 


Sergio

Nieuwbouw kondigt verkrotting aan
alsof je in het gelaat van de pasgeborene
de trekken van de grijsaard al herkent
de mollige ledematen reumatisch ziet verstijven.

Het kraamkind is 
een stervende in wording.
De geboortekreet
profeteert de sloop.

De pas gebouwde havenbistro
van fucking perfecte viersterren Sergio
waar loodgieters en electriciens
de inwijding voorbereiden
wekt het desolate beeld van
ontmanteling na faillissement. 


Will van Broekhoven
augustus 2018


Luiken

Het vers gesteven witte villapark.
Je voorvoelt vakantiestemming
die tot verveling verkreukelt.
Bij het raam staan 
op een winderige regendag.
Groen gelaarsde wandelaars.

Het verlangen de luiken te sluiten
die op de muur geschilderd zijn.


Will van Broekhoven
augustus 2018



Hissa Hilal - Mijn gedicht

Geplaatst 4 jul. 2018 00:06 door Will van Broekhoven   [ 18 aug. 2018 03:14 bijgewerkt ]

Ik zag de documentaire, "The Poetess", over de dichteres Hissa Hilal.
In 2010 kwam zij als eerste en enige vrouw in de finale van Million's Poet, een heel populaire TV-show in Saudi Arabië. Ze eindigde als derde, hoger was voor een vrouw niet weggelegd.
Dit gedicht droeg Hissa voor in de finale. Ik heb het vertaald.




Mijn gedicht

O mijn gedicht, op jou stel ik mijn hoop.
Wie luistert veert op bij iedere nieuwe regel
Want betoverend ben je en volmaakt
Met geen zwak woord wil ik je schaden
Ze zien dat je waardig bent en waarde meebrengt.

Als je onder de zomerdroogte lijdt
En je gevoelens dreigen te verdorren
Zal ik je begieten
Tot je dorst naar gehalte is gelest.

Overwin de angst,
Verover wreedheid stukje bij beetje,
Zonder een seconde meelij met jezelf.


YouTube Video


1-10 of 29