Embedded Files
21/03/10
De 6 uur van Stein is goed doorstaan. Een paar dagen wat gevoelige voeten en een lichte stijfheid waren de enige sporen. Na drie dagen gingen de schoentjes weer aan en kon weer vrolijk worden gedribbeld. Elke twee weken een marathon lopen is kennelijk een verstandige aanpak. Eenmaal in de veertien dagen een paar uur aan de bak en tussendoor wat luieren. Het spaart tijd, was, energie en schoenen.
Jo was eigenlijk mijn enige zorg na afloop. De blijdschap om hem voor te zijn gebleven en de voorsprong op jaarbasis van 1 marathon werden overschaduwd door zijn blessure. Ik had tijdens de loop mijn adem besteed aan het advies om rust te nemen voor zijn wedstrijd in Nepal. Hij wordt echter niet gehinderd door ervaring met blessures en hij is vriendelijk glimlachend even eigenwijs als ik. Mijn vrees was dat hij ter elfder uren gedwongen zou worden om mij te vragen zijn plaats in te nemen. Een offer dat ik natuurlijk had gebracht.
Het offer zou overigens geheel gespeend zijn geweest van eigen belang. Kathmandu en de Kathmandu Vallei ken ik redelijk op mijn duimje na de drie tussenstops voor trekkings naar respectievelijk de Everest, Annapourna en Tibet. De omgeving van het strijdtoneel tussen het subtropische Pokhara op 800 m en de pre Alpine bult Poon Hill op 3200 m is eveneens welbekend van de soortgelijke aanloop naar de Lamun La tijdens de Anapourna on the Hard Way. In Klip Blok is hierover uitgebreid verhaald maar hieronder voor de snellezers toch een samenvatting van de hindernissen.
De vermoeienis van Kathmandu. Er is zoveel te zien dat je blijft lopen totdat je er bij neervalt.
De busreis van Kathmandu naar Pokhara. Een dagtocht van 200 km die je letterlijk radbraakt en waarin alles gebeurd waaraan je nooit gedacht had.
De loop zelf. De afstand is te doen en de hoogte is te laag voor echte hoogteziekte. Het geheim zit in de paden en zeer lange trappen waarop hardlopen doorwandelen wordt omdat die in niets lijken op wat wij paden en trappen noemen.
De concurrenties is geen hindernis maar een gegeven. Zelfs rokende Sherpa's met 40 kg op hun bult komen sneller vooruit dan wij bleke langneuzen. De rest zoals slecht drinkwater, bloedzuigers, spekgladde rotspaden, het klimaatverschil, de afdaling in het donker en de dunbevolkte straatarme streek zonder voorzieningen noemen we maar niet. Kortom, het wordt voor Jo GENIETEN van een hele lange bergwandeling. Volgend jaar moeten we dus eigenlijk maar meegaan.
Na de 6 uur van Stein was het meer worstelen met de uitblijvende lente dan met het lopen. Ineens verveelden sneeuw en ijs en werd het hunkeren naar de korte broek. De afgelopen week kwam dat beetje bij beetje in zicht en konden de handschoenen, hoofdbanden en dubbele laagjes in de kast.
De doorbraak kwam afgelopen zaterdag toen de eerste blaadjes daslook voor consumptie geoogst konden worden. De Duitsers noemen het Berenlook omdat dezen de knoflookachtige plant na de winterslaap consumeren om het interne systeem op te schonen. Ook de dierenwereld leeft weer op al heeft dat op korte (autoverkeer) of lange termijn (via BOCU naar slager Lebouille) dramatische gevolgen.
De Treechloop viel zondag letterlijk en bij mij figuurlijk in het water. Het snoeien van de bomen en het oogsten van van het mos hadden de niet loopse bovenbeenspieren bovenmatig opgestijfd. Ook de Parelloop laat ik aan mij voorbij gaan. Het driemaal lopen van het zelfde rondje zit er even niet in. De Peter Rusmanloop staat wel op het programma.
07/03/10
De uitnodiging van Jogger Jo om in de 6 uur van Stein als zijn mikpunt voor vele dubbelingen te dienen kon ik natuurlijk niet afslaan. Dienstbaarheid en opofferingsgezindheid zit mij nu eenmaal in het bloed. Natuurlijk ook wat eerzucht want er straalt veel eer van zo'n taak af. De opoffering is zeker niet gering. Dat heeft niet te maken met de looptijd maar met het eindeloos lopen van dezelfde rondjes van ca 3 km. Ik heb altijd geroepen dat ik nooit aan zoiets geestdodends zou beginnen en ben zodoende in de fuik van roep nooit nooit gelopen.
De teleurstelling bij de start was groot toen de grootmeester aangaf eerder te zullen uitstappen vanwege een knieblessure. Het doel van wedstrijd was in een klap weggevallen. Het werd dus doelloos en verlaten rondjes draaien in en rond het Steinerbos.
Het enige dat overbleef was het drukken van de kosten per rondje door zoveel mogelijk rondjes te doen en daarmee de baten via de verzorging te verhogen. Het weer was optisch goed met de winterzon aan een wolkenloze hemel. De werkelijkheid was een temperatuur die nauwelijk boven nul steeg en een straffe oostenwind die op het lange stuk buiten het bos tegen stond. Het rondjes lopen was minder saai dan gedacht. Ik trof eindelijk meermalen de mensen die altijd voor of achter mij finishen. Verder maak je ook langdurig kennis met de verzorging en de toeschouwers en dat geeft een band. Verder bleef Leny met raad en daad paraat om mijn lichamelijk en geestelijk welzijn zeker te stellen.
Het aardige van de rondjes is ook dat alles relatief blijkt. De snellere lopers halen je steeds langzamer in en langzamerhand begin je zelf langs te sukkelen. Ook is alles miner haastig en zo wordt met uitzondering van de toppers rustig de inwendige mens met vocht en wat krachtvoer op peil gehouden. De uren verstreken dan door dit alles sneller dan gedacht. Gelukkig had ik met het verstrijken van de tijd ook het dalen van de temperatuur voorzien. Na 4 uur werd de bovenkleding verschoond via een warmere versie en dat hielp. Degenen die daar niet aan gedacht hadden waren arme halzen want de temperatuur ging rap naar beneden met de zakkende zon.
Na het afschieten van de loop begint de ellende eigenlijk pas goed. Je mag als cooling down wachten tot je afstand in de laatste ronde wordt opgemeten. Ik had hierop geanticipeerd door wijselijk bij de geparkeerde auto te stoppen om wat warmers aan te trekken. Dat hielp wel tegen de onvermijdelijke afkoelng en maar toch is ook een half uur wachten in de auto lang. Dit werd echter verkort door een Belgische supporter. Toen ik hem vertelde dat onze politiek net zo erg was als in Belgie of omgekeerd had ik een vriend erbij. Mijn opmerking dat Nederland nu rijp was voor annexatie ontroerde hem zo dat ik zelfs zijn vlag kreeg.
De rest was business als usual. Dat wil zeggen op de terugweg de verwarming van de auto op HI en na thuiskomst lekker lui met een koud pilsje in een warm bad uit doezelen over het gegeven dat ik op Jogger Jo dit jaar voorlig. De naweeen waren zeer beperkt. Alleen een loopneus en een beetje stijve loopbenen. Gelet op de oudste deelnemer kan ik nog 3 jaar mee.
Als voorbereiding was gewoon doorgelopen met als enige belemmering bezigheden buiten huis hebben. Dit bracht mij afwisselend in de Hollandse en Limburgse dreven. Die laatsten vielen hier en daar tegen. Onder de mom van bosonderhoud wordt Limburg ongeveer kaal gesnoeid en platgewalst. Helaas wordt dit opgevuld met vuilnis. De verhoging van de afvalkosten om de kostenverspilling van gemeenten te dekken werkt uitstekend.
De Hollandse dreven zijn altijd goed voor een molen of iets dergelijks. Iets minder dergelijks vond ik in een oud straatje met zo'n galerie waar je nooit iemand ziet. Ik heb nooit een hobbelpaard gehad maar nu ben ik voor deze uitvoering gevallen. Het is een passend symbool voor mijn eindeloos doorhobbelen en een aparte rollator voor het geval dat het doorhobbelen minder eindeloos is dan gedacht.
21/02/10
Ik wil prive chauffeur worden van Jogger Jo. Het is duidelijk dat hij uitrustend naar en van zijn wedstrijden gereden moet worden en wie zou dat beter kunnen doen dan ik. Referenties zoals stipt op tijd, rustige maar snelle rijstijl, perfecte mental coach en nog wat superlatieven zijn achteloos op te sommen. Het grote geld is niet mijn drijfveer. Het gaat slechts om het genoeglijke leven in de schaduw van een vedette.
Deze voordelen bleken zondag zonneklaar bij aankomst in Apeldoorn voor de Midwinter Marathon. Leny als zijn zus en ik als zijn chauffeur en running coach werden in het spoor van Jo gelijk aan de gastenlijst van de hoofdsponsor Achmea toegevoegd en dat was zeer aangenaam. Bij de start parkeren en niet buiten bibberend van de kou wachten maar lekker ontspannen in de VIP lounge en ruimschoots voorzien van natjes en droogjes. Ik vergat bijna waarvoor ik gekomen was. Dat was niet zozeer om te lopen maar meer om te vieren dat ik in 1988 daar mijn 5e marathon gelopen had.
Het weer op de heenreis had alles in zich van de winter. Sneeuw in Limburg, mist en aangevroren rijp in het midden van het land en in Apeldoorn nog een paar graden onder nul. De rit ging voorspoedig en die voorspoed zette zich voort in de stadschouwburg Orpheus als uitvalsbasis. Hieraan hebben we sowieso goede herinnering want wij speelden daar in 1991 met Youp van 't Hek en Andre van Duin in de coulissen cabaret. Een van de scenes was zowel qua inhoud als uiterlijk zeer voorspellend.
De loop zelf was geen cabaret. Eerst moest ik eenzaam maar niet alleen op de foto om mijn aanwezigheid aanzien te geven. Daarna moest ik bij de start de laatste startplaats betwisten met iemand in de leeftijd van mijn zoon. Mijn wraak was dus zoet toen ik hem op de helft inhaalde. Dat ging niet vanzelf want mijn spieren herinnerden zich de kramp van een paar nachten geleden en begonnen gelijk bij de start te protesteren. Na 5 km was alles gelukkig warm gedraaid en kwamen zelfs mijn dooie vingers weer tot leven in de vrieskou. Het was duidelijk midwinter. Het parcours was sneeuwvrij gemaakt maar verder was de Veluwe nog hier en daar redelijk wit.
De Midwinter Marathon is geen zacht eitje. Twee keer klimmen naar Hoog Soeren door een behoorlijk golvend terrein. De adder onder het gras is de verdeling in een ronde van 25 en een van 17 km. De doorkomst bij de eerste ronde is echt een mentale aanslag want je bent eigenlijk aan stoppen toe. Gelukkig kwam Jo mij daar net voorbijstormen op weg naar de finish en dan moet je wel verder. Hij dult geen watjes in zijn omgeving en zijn hoon moet je tot in eeuwiger dagen aanhoren. Hij was iets later dan normaal want ik had hem in het spoor van de 1e dame verwacht maar die ging zelfs voor Jo te hard of ze trok te weinig kielzog.
De 2e ronde werd een eenzame tocht. De 25 km lopers waren van het parcours en dan blijft meer weinig over dan de drankposten en de signaleurs met wat stipjes voor en achter je. Door de kou schroefde het lichaam het tempo op en zo ging mijn duurtempo omhoog. Dat is riskant maar de benen bleven de weelde dragen en zo schoof ik nog wat oudere en jongere knarren voorbij. Op 34 km kreeg ik zelfs Willem Mutze in zicht en dat gaf een extra boost. Iemand met meer dan 1000 marathon op zijn naam treffen is een kick. Het ging natuurlijk allemaal wat minder snel dan in 1988 maar de diesel loopt gelukkig nog steeds gestaag door en dat is heel prettig na de 35 km. Dat de drank in de 40 km post op was nadat bij een eerde post de bekers op waren voorstoorden dit niet. Met nog 1 km te gaan moest ik van Leny nog stoppen voor een fotomoment bij de naald en dat was bijna teveel. Maar de begeleiding naar de finish vergoedde dit. Daar bleek dat ik met een negatieve split gelopen had en dat vond ik eigenlijk wel goed gedaan. Terug in de VIP Lounge was het leed snel geleden zeker toen ik Jo stralend aan de wijn zag. Ik kreeg als BOB het glas helaas slechts voor de foto.
De terugreis verliep even vlot als de heenreis. De grote voldoening was dat Jo dankzij mijn diensten 1e bij de 50+ geworden was en daar doe je het toch allemaal voor. Zijn waardering uitte hij door mij uit te nodigen voor de 6 uur van Stein. Over zijn argument dat ik de laatste jaren toch al gewend ben om lang onderweg te zijn moet ik nog even nadenken. Het probleem voor 6 uur lopen zit niet in de benen en het hoofd. De val op mijn schouder bij het langlaufen kan de spelbreker zijn. In Apeldoorn moest ik af en toe mijn jack als mitella gebruiken om de pijn wat te verlichten. Ik dacht eerst aan spieren maar nu aan het kapsel want de botten voel ik niet.
De laatste week voor de marathon verliep wat warrig in een combinatie van langlaufen, lopen en fietsen. Als er sneeuw ligt dan moet je met de lange latten van genieten. Het ontbreken van sporen, de eerdere val en de weggezakte techniek zijn handicaps die je met het plezier moet combineren. De inzettende dooi later in de week zette de latten in kast maar maakte geen einde aan het sneeuwlopen en de pret ervan. Zowel de mens als de natuur gaan zeer creatief met sneeuw om.
13/02/10
Het sneeuwlopen zit er nu wel in. Volgens de Wet van Behoud van Ellende zal het dus wel een warme Midwinter Marathon worden. De voorbereiding is in ieder geval divers genoeg. De mix van lopen, fietsen en langlaufen bevalt uitstekend evenals de Hollandse winter. Het geneuzeld over de opwarming staat gelukkig even in de ijskast want die is nu niet te verkopen. Sterker nog er wordt al geklaagd over de winter. Krijgen we afkoeling ook weer niet goed.
De sport mix brengt wel de spieren en schema's in de war. Het is wel allemaal benenwerk maar met andere kabeltjes en andere belastingen. Een ander punt zijn de risico's. Het lopen op droge en verse sneeuw gaat prima behalve als er ijsplaten of opgevroren bulten onder liggen. Bij het lopen rond de Cranenweyer kon ik deze week redden omdat ik de risico plekken kende.
Vorige week had ik namelijk op die plaatsen beter de schaatsen onder kunnen doen. Het is dus goed uit de doppen kijken wat goed lukt nu ik met twee implantaten zonder bril kan lopen. De ijzige wakken van de vijver herbergden vele watervogels. Hieronder school een tropische verrassing. Onder de snavel van de zwaan is een soort kuifeend te zien. Vogelkenner Oto Plantema determineerde deze als Mandarijneend.
De risico'svan het fietsen op de spinner zijn te verwaarlozen als je maar in het zadel blijft. Het langlaufen is andere koek. De latten zijn wel lang maar smal en glad. De stuurlui aan de wal zien dat niet. De argeloze beginneling ervaart dat ongeveer binnen een minuut. Die dingen glijden zomaar onder je vandaan en dan val uit stand plat achterover. Met een dikke sneeuwlaag is dat geen probleem. De problemen komen als de sneeuw hard wordt.
Geen beginneling en toch plat achterover was mijn deel. Het overkwam mij nota bene bij het afdoen van de lange latten. Zoals bekend val je altijd op het lichaamsdeel dat al eerder de klos was en dat is mijn linkerschouder. Een aantal jaren geleden ben ik daar bij het alpine skien wat te enthousiast op gaan liggen en dat is het gewricht niet goed bevallen.
Het was verder bijna goed goed toeven in het Vijlenerbos. Af en toe wat verijsde sneeuw onder de latten vandaan halen vereist natuurlijk wat extra gymnastiek.
Vervelender is dat het Staatsbosbeheer het bos bij het boscafe 't Hijgend Hert met motorzagen aan het kaalslaan is. Het werd daar langlaufen met oordoppen in. Die pseudo Staatsclub moet per jaar 40 mln uit houtkap e.d. generen. Dat is zonder kapvergunning en met wat motorzagen natuurlijk een peulenschiletje.
Met vooruitziende blik was het boscafe 't Hijgend Hert al gesignaleerd met een tam konijn in een hok van een konijnenfarm. Aan de hertensporen te zien waren die beesten uit hun winterleger verjaagd richting zuiderburen.
Tussen al dit leed door werd toch passief carnaval gevierd. Als Oer Hollander zal ik dit helaas nooit leren vieren want ik heb de genen niet meegekregen. Ik kan er echter wel van genieten. De kleurige optochten, de leuke thema's en de spitsvondige einzelgangers zijn een lust voor mjn oog en oor.
Zelfs als niet Limburger kijk ik met verbazing naar de banale carnavalsviering van boven de rivieren. Die heeft meer weg van een license to misbehave via platte lol.
30/01/10
De week ging licht lui voorbij. De drie weekse cyclus van trainingspieken zit kennelijk ingebouwd. Het kwam natuurlijk ook niet slecht uit. Het kwakkelend weer met wind en alles wat tussen regen en ensneeuw inzit lokte maar beperkt. De troost is dan de spinner met een aan te kijken TV programma voor mijn neus. Natuurlijk werd er wel wat gelopen maar 6:40 is nauwelijks het vermelden waard.
Zaterdag gaf de vers gevallen sneeuw nieuwe impulsen. Het besluit om een er een uur of drie uit te persen was met de Midwinter Marathon in het achterhoofd snel genomen. Op 06/02/1988 liep ik de eerste in 3:37:33 (bruto) en op 29/01/2005 de l2e in 4:39 (netto). De 13e is dus in meerdere opzichten een uitdaging. De 3:26 van 02/02/1991 is dat niet want ik kijk allang niet meer op een uurtje of meer langer.
De nieuwe impulsen gaven ongehoorde krachten. Na een rondje over Amby en Bemelen werd het laatste uur verpoosd met het op en af lopen van de Geulhellingen tussen Berg en Terblijt. Na 2:56 kwam ik nog fris bij af terug. Het enige dat voelde waren de evenwichtspieren in de bovenbenen. Lopen in de knerpende sneeuw is niet alleen leuk maar ook een goede training van spieren die lopers zo zelden gebruiken. Onderweg was het landschap een plaatje en nog leerzaam ook.
De Galloways gebruiken naar ik zag hun snuit als sneeuwschuiver en bladruimer. Hieronder vinden ze een schat aan eikels. Schapen doen dat ook maar dan moet eerst het bijvoer op zijn. Het plaatje werd even verstoord in het droge beekdal tussen Amby en Bemelen. Eeen beekdal wordt droog genoemd als het niet altijd water voert. Nu voerde het behoorlijk wat smeltwater en dat is lastig als de beek tevens de weg is.
Zondag kon het sneeuwlopen worden voortgezet. Er was weer een verse laag gevallen en de veldwegen en bospaden zijn dan goed te belopen. De gestrooide straten zijn natuurlijk een alternatief maar dat is waden door de pekel en springen voor je leven. Op de stoepen lopen is ook je leven wagen. Het sneeuwruimen is goed bedoeld maar het wordt er meestal gladder door.
Het werd weer een mooie en alweer leerzame tocht rond Ubachsberg en Voerendaal. Een van de paden loopt namelijk door de wijngaard (zie elders) van Overst Voerendaal en daar kan het snoeien aanschouwelijk geleerd worden. Het is hiervoor ook in mijn tuin de hoogste tijd voor deze kaalslag. het eindresultaat van druiven snoeien moet doen vermoeden dat het nooit meer iets wordt.
Uiteindelijk werd het 5:12 in twee dagen lopen zonder dat het mechaniek protesteerde. Met de stelling dat de tweedaagse trainingafstand aangeeft wat je in een serieuze loop aankan kom ik nu wel de marathon door. Alleen extreem weer of een virus kan het feestje nog bederven.
23/01/10
Het netto voortschrijdend weekgemiddelde kwam zondag op 9:54. Waarom dan niet 6 minuten langer gelopen zullen training-neuroten zich ongetwijfeld afvragen. Het antwoord is simpel. Ik vond het gewoon welletjes in de kou en de motsneeuwregen. Het enige positieve van het weer was dat het Limburgse heuvelland, op een paar honden die hun baas uitlieten, wat elkaar luchtende wandelparen en een handjevol fietsers na, vrijwel uitgestorven was. Volgens meestal goed ingelichte bronnen had dat met carnaval te maken. De autowandelaars zouden nu in sitzungen zitten te zitten.
De wegen waren weer open. De dicht gestoven plekken waren vrijgemaakt van sneeuw en vastgelopen auto's of resten daarvan als je een pechvoel bent. Ooit was ik zelf het slachtoffer van een paar gefrusteerde autokrakers dus ik voelde mee bij dit beeld.
Op de landwegen was het nog wat klunen door de modder en sneeuw maar je loopt tenslotte niet voor je plezier. Verder in de week was het ook doorzetten. Net boven nul, bewolking die wel erg laag hing en geen spoor van de zon is niet echt motiverend voor het maken van kilometers. De tegenstelling met de week daarvoor was bitter schrijnend. Vorige week kon het lange lopen afgewisseld worden met langlaufen.
Leuk om te doen maar lastig in de voorbereiding. Het ontbreken van pistes betekent een materiaal keuze ergens tussen crossen door Tiefschnee of skating over platgetreden paden. Uit het assortissement no-wax, wax en skating skies werd uiteindelijk voor de wax uitvoering gekozen. Dat waxen is een kleverig en pieterpeuterig werkje. Eerst met behulp van een brander Klister opbrengen (een stroperige hars) en daaroverheen de hechtwas met de juiste temperatuurgraad voor de sneeuw aanbrengen. Het handwerk loonde bijzonder want goed gewaxte wax skien lopen als een trein. Dat wil zeggen dat je sneller langlauft dan hardloopt vermits je de techniek letterlijk en figuurlijk onder de knie hebt.
Het geheim van de techniek is de kromming van de langlaufski. Onbelast of staande op twee benen rusten alleen de voor en achterkant op de sneeuw. Belast door alleen op een been te staan drukt het middenstuk op de sneeuw. Dit middenstuk is voorzien van schubben, of een vel met de haarinzet naar achter of een harslaag die aan de sneeuw kleeft. De voor en achterkant zijn van glijwas voorzien. De techniek is afwisselend de benen belasten en afzetten en tussendoor op twee benen doorglijden.
De stokken heb je feitelijk niet nodig om vooruit te komen. Ze worden alleen gebruikt om de afzet te ondersteunen door naar achteren af te zetten. De verfijning bestaat uit verschillende variaties van het stokgebruik in combinatie met verschillende pasvariaties. Daarnaast moet geleerd worden om bochten te lopen, te klimmen en af te dalen. Langlaufen is de meest intensieve sport die er is omdat zowel met de benen als met de armen gewerkt wordt.
Zonder de latten was het plezier in de sneeuw ondanks de wat lagere snelheid niet minder. De sneeuw bood een uitgelezen kans om mijn nieuwe camera, lees telefoon, uit te proberen. De 8 Mega pixels en het lens vielen zeker niet tegen. Verder is het handig dat de camera via de GPS vastlegt waar de foto is gemaakt. Ik ben nu Alzheimer proef.
De trainingarbeid moet natuurlijk omgezet worden in een doel. De gedachte gaan uit naar de Midwintermarathon. Een mooie gelegenheid om Jo te ontmoeten als hij de meet passeert en ik nog een ronde moet. Een troost, die mijn zuinig Hollands hart nog meer doet kloppen dan op de foto uit 1996 zichtbaar is, is dat hij voor € 7 per uur loopt en ik voor maar voor € 6.
09/01/10
De SM Loop liet nauwelijks sporen na. Alleen de voetzolen sputterden wat tegen. Het ruim 25.000 keer per voet landen op de bevroren en ongelijke ondergrond was daarvan de oorzaak. Dinsdag kon de loopdraad echter weer opgepakt worden met wat voortgezet geploeter door sneeuw en ijs. De rusttijd kwam goed van pas vanwege wat nawerk aan de website. De zegeningen van Google Sites en Documents wierpen gelijk vruchten af. De forms voor onder anderen reacties en inschrijven werkten perfect.
Ondanks nog wat heen en weer gevlieg naar Amsterdam kwam de teller nog op nagenoeg 8 uur netto de benen strekken in sneeuw en kou. Niet gek want het devies van de deskundigen is om bij kou te korten op duur en geen interval te doen. De eerste raad was dus opgevolgd en het laatste doe ik al lang niet meer. De loopologen hebben mij uitgelegd dat het de moeite niet langer waard is. Het verschil tussen de maximale en aerobe hartslag is boven de Donner leeftijd namelijk te klein geworden. Ondanks dat was het met plezier rondlopen in de wintertuin die Limburg wordt met sneeuw en ijs.
02/01/10
Bij het opstaan vroor het 5 graden onder een onbewolkte lucht. De SM Loop kon geen beter loopweer wensen. Dank zij de voorbereidingen was het vullen van containers met het water voor de dorstige lopers snel gebeurd. Goed op temperatuur kon dus naar de start bij de Uitspanning de Nachtegaal gereden worden. Daar zat de stemming er al goed in. Ondanks de weersomstandigheden waren ruim over de honderd "wilde" lopers van heinde en ver gekomen.
Om 9:00 was het zover en ging de meute welgemoed op pad voor de hele en halve maraton. Dat ook letterlijk want er werd wat bijgekletst. Onderweg keken de argeloze burgers dan ook verbijsterd toe van zoveel live getwitter van zich in het zweet hollende optocht van idioten.
Het werd zeker voor mij al snel bijbruinen in de winterzon. De taak van de Rode Lantaarn is simpelweg achteraan lopen en dat kost geen moeite want ik kan niet meer harder. Gelukkig liep ik niet eenzaam en alleen want want al snel kreeg ik geestelijke bijstand van de lange afstand experts Gijs Honing, Henk Sipers en Willem Mutze. Zij weten als geen ander hoe je op de been moet blijven bij dit soort crossen. D.w.z. gewoon doen of er niets aan de hand is.
Klaus Krolzig hield als koploper de meute redelijk op het rechte pad al staken een aantal de Keutenberg af en daarmee mistten zij de ijslijke afdaling via het bospad naar de Gele Anemoon. Het bij elkaar houden werd bevorderd door de vele draaipoortjes die de snelheid er goed uit hielden. Het 15 km punt bij de Gulpener Brouwerij werd daardoor in grote eenheid bereikt. Even dreigde het mis te gaan in de klim naar de Gulpenerberg toen sommige lopers meenden het vlakke asfalt in plaats van het steile bospad te moeten kiezen. Daarna was het ontspannen doortoeren door de beemden van de Geul. De enige hinder daar was het door het ijs gaan op de drassige plekken in het weiland.
Bij de verzorgingspost in Camerig werd op 23 km gekeerd. Daarna werd de hoge kant van de Geul naar Mechelen genomen. Hier ontspoorde de meute doordat Jo Schoonbroodt zich met de weg ging bemoeien. In plaats van langs de Geul naar Mechelen te stoempen zocht hij in zijn angst voor natte voeten het gerieflijke asfalt op. Gelukkig had ik intussen een groep van getrouwen die onwankelbaar vertrouwden op mijn parcours kennis en constante diesel lopen.
Bij de Gulpener Brouwerij troffen wij de goed uitgeruste afvalligen weer en ging het via de verzorgingspost bij Kasteel Oost op naar de Finish. Daar hadden wij totaal geen moeite mee want Leny was ingestapt om ons uit de wind te houden en alle poortjes open te doen. Jammer dat zij door een defecte bril niet in Camerig kon in stappen want anders hadden wij de kopgroep nog ingehaald. De laatste loodjes bleken derhalve niet zwaar.
Na 43,5 km netto en 5:29 bruto stonden wij in goede doen weer bij de Nachtegaal, klaar voor de RAP.
De Run After Party was weer lang en aangenaam want lopers kunnen uren lang verhalen over hun prestaties zolang er maar eten en drinken op tafel komt. Helaas moeten wij weer bijna een jaar wachten op de volgende uitgave.
020110 Links naar bestanden op je eigen site: De link-tekst hier!
Google Sites
Report abuse