Embedded Files
10-11/10/08 5e Wasgau MTB Marathon 110km-2300hm+++
Foto's --> klik Verslag Ronny --> klik Video --> klik
Vrijdag 10/10:
Voor het derde jaar op rij trekken we naar Duitsland voor deze prachtige marathon.
Vrijdagnamiddag rond 13h30 zijn we onderweg naar Lemberg Duitsland.
Michel,Ronny,Wim en ikzelf gaan mee met Ronny, gelukkig heeft Ronny een grote
monovolume waar we drie fietsen achteraan op het rek kunnen plaatsen en nog eentje
in de auto. Vier man en dan nog de bagage, dat kan allemaal in deze auto.
Maar dit jaar zijn we met 7 bikers, de drie andere mannen vertrekken in de auto van
Jean-Pierre, dat zijn Dave, Dirk en uiteraard Jean-Pierre zelf.
De eerste keer dat we deze marathon reden 2 jaar terug, dan waren we met 4,het jaar
daarop (vorig jaar) dan waren we met 5 bikers, en nu dus met 7 !!
De Wasgau MTB Marathon is ieder jaar een afsluiter van het marathonseizoen en
er is gelukkig geen tijdsopname, maar we rijden wel met een nummer.
Rond 17h of zoiets komen we toe en we begeven ons direct naar de turnzaal van de
school om ons op het beste slaapplekje te installeren.
Den Dave heeft grote dorst en terwijl de feestzaal nog leeg is beginnen de eerste halve
liters parkpils al te stromen. De pasta is lekker en zeker met wat bier.
Op het podium is er de hele avond want animatie door de zogenaamde profis, alleen
Katrin Schwing is ons bekend.
We maken veel plezier en na 2 halve liters pils is het voor mij al genoeg, want het stijgt
al wat naar mijn hoofd, morgen moeten we toch nog wat fit zijn voor 110km en veel
hoogtemeters.
Iets voor middernacht liggen we "al" in ons bed, ttz in de slaapzak en op de matras.
Zaterdag 11/10:
Om iets na 5h30 zijn er al een paar onnozelaars die wakker zijn en opstaan, nogthans
hebben we tijd genoeg om te blijven slapen tot 6h45.
Dan gaat ook onze wekker af, wassen en plassen, alles opruimen.
In de feesthal staat het ontbijt met lekkere koffie klaar.
Vanaf 8h30 tot 9h kan je starten, maar de start gebeurt in groep.
Dit jaar vertrekken we vooraan, zo worden we minder gehinderd door onhandige
duitsers want op singletracks, steil bergop en bij het minste modderplasjes staan ze al
bijna stil.
Ik probeer zo veel mogelijk te filmen, hopelijk komen de beelden goed want er hangt
een dikke mist en het is fris, hopelijk schijnt straks de beloofde zon.
Toen we gisteren met Klaus (parcoursbouwer) praatte, vertelde hij dat er in deze editie
maar liefst 36km singletracks zouden zijn.
Tot aan de eerste bevoorrading rijden we vooral over brede schotterwegen, op en neer
maar met hier en daar ook een leuk singletrack.
Op de klimmen zie je al meteen wie goed zit, ik trek soms even door om te testen en
om warmer te krijgen.
Hoe verder we rijden des te meer leuke singletracks we te zien krijgen, de eerste
prachtige rotsblokken te midden van het enorme woud, duiken op. (zie film)
We rijden de hele dag in het Pfalzerwald, en zullen daar nagenoeg niet uitkomen.
Het geeft een rare sfeer zo de ganse tijd in de stille prachtige bosjes te vertoeven, ook
al omdat je dan regelmatig mysterieuse plaatsen tegenkomt van enorme rotsblokken
en donkere mooie plekken in dit prachtige woud.
Soms is het net een decor van een luguber sprookjesverhaal.
De tweede bev staat boven op een heuvel, we geraken boven op één van de zeldzame
asfaltstukken, zeer steil en wat verder gaat het op steile kasseistroken, gelukkig
liggen de kasseien hier droog want in tegengestelde richting passeren de andere
bikers met dicht geknepen remmen, zij komen terug van de bevoorrading.
Hier is het een beetje een overrompeling van bikers, ik vermoed dat hier alle afstanden
samenkomen.
Spijtig dat de mist er nog altijd hangt, want anders hadden we hier wellicht een mooi
panorama gezien
Nu begint het dan,de tweede helt van de tocht, het ene prachtige singletrack na het
andere.
Dave zit het niet meer zitten, ondanks zijn zwaar trainingsschema van de voorbije
weken, na een dikke 60km neemt hij een andere splitsing, maar hij zal toch nog een
dikke 80km op de teller hebben
De volgende 50km zijn om vingers en duimen af te likken, mtb deluxe is dat.
Veel singletracks,klimmen en dalen, prachtig en soms technisch of zelf gevaarlijk
snel en steil bergaf.
Ronny daalt zoals een vis in het water,daar waar iedereen van ons het moeilijk heeft in
de scherpe en steile bochten, daar passeert hij zonder maar 1 keer een voet te
moeten zetten of van de fiets te moeten gaan.
Ikzelf heb het zeer moeilijk, een pijn in de linker heup tot aan de knie speelt me parten.
Ik denk er zelfs aan om op te geven, maar ik verbijt de pijn, vooral bij het steil klimmen
kan ik het bijna niet verdragen, soms hou ik even in.
Jean-Pierre sukkelt met de ketting die tussen de cassette en het wiel draait, ik stop
even maar ik kan er zelf niks aan doen, ik zal hem dan nog een paar keer tegenkomen
Ondertussen rij ik al een dikke 15km alleen, af en toe bij het filmen zie ik Dirk nog
passeren, hij rijd een slimme tocht, op het gemak, nooit over zijn toeren en hij zal
fris en wel de 110km uitrijden.
En dan krijg in weer moed, even voor de laatste bev staat Rony met krampen langs
de kant, tja dat komt ervan als je te rap wilt rijden, of is het van al dat bier gisteren-
avond ?
Bij de laatste bev zie ik eindelijk nog eens Wim en Michel, we zijn terug allemaal
samen, behalve Dave die nu al onder de douche staat of met een Parkpils in zijn hand.
De finale is in zicht, nog een 15km, twee klimmen, waarvan eentje op 3km van de
meet. Michel en ik rijden even alleen op kop, ik rij soms nog met 1 hand om te filmen.
Jp ruikt de aankomst en het duurt nie lang of hij zit in ons wiel.
Michel heeft vandaag al de ganse dag goede marathonbenen.
Ronny en Wim zijn op de voorlaatste klim niet te bespeuren, een prachtig singletrack
op wortels,stenen en rechts een talutje.
Maar op een spectaculaire afdaling waar wij dikwijls van de fiets moeten om hem
dan terug in de goede richting te draaien, daar maakt Racing Ronny minuten goed
en zit hij terug in ons wiel, dat komt natuurlijk ook omdat een sukkelende Duitsers ons
ophoud. Lucky Iron is definitief achter want hij sukkelt met zijn maag
Met zijn vieren nemen we dan de aanloop naar de laatste helling van de dag, nog altijd
op prachtige singletracks door een mooie natuur.
Ronny laat ik voorgaan, want ik weet dat meestal zijn laatste kilometers verschroeiend
kunnen zijn, maar hij laat het gat op de Taymansen vallen, 10m 50m, 100m en dan
vind ik het genoeg.
JP is van een ander caliber en rijdt van zijn brother weg.
De laatste berg rij ik het gat van dik 100m op MT dicht, een lange steile helling, dat kost
me veel krachten en pijn, gelukkig komt er alleen nog maar een kleine prachtige korte
afdaling en dan zijn we binnen
Even later komt Ronny,Wim en Dirk ook binnen.
Na een douche in de prachtige douchezaal van de school, gaan we huiswaarts maar
eerst stoppen we onderweg bij ons favoriete restaurant waar we ieder jaar een
lekkere maaltijd veroberen met onze favoriete lekkere rode wijn, Dornfelder, een
wijn die dan nog beter smaakt als ze opgediend wordt door een plaatselijke
schone Duitserin.
Dit was de prettige afsluiter van ons marathonseizoen, iedere jaar een toffe belevenis
onder vrienden.
Verslag:Ivan Dehertogh 18/10/2008
Afstand tocht 111km - +-2300 hm
Page updated
Google Sites
Report abuse