สะแบง

ชื่อท้องถิ่น : ยางกราด, กราด, เหียงกราด, ตะแบง, ซาด (อีสาน) 

ชื่อสามัญ : Hairy-leafed apitong 

ชื่อวงศ์ : DIPTEROCARPACEAE 

ชื่อวิทยาศาสตร์ :  Dipterocarpus intricatus Dyer
แหล่งที่พบ : เป็นไม้เด่นใน ป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณแล้ง ที่ความสูง 200–500 เมตรจากระดับน้ำทะเล 

ลักษณะทั่วไป : ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ผลัดใบ ลำต้นแตกเป็นร่องลึกยาวหรือสะเก็ด ใบเดี่ยวมีขนหยาบและสาก ดอกออกเป็นช่อ มีกลิ่นหอม กลีบดอกบิดเวียนคล้ายกังหัน สีชมพูขลิบขาว ผลมีปีก 5 ปีก (ปีกยาว 2 ปีก) เมื่อแก่จัดจะร่วงปลิวไปตามลมได้ไกล 

       การใช้ประโยชน์ : เนื้อไม้ มีสีน้ำตาลอมแดง แข็งและเหนียว ใช้ทำสิ่งปลูกสร้างต่างๆ และเครื่องมือเกษตร ดอกอ่อน รับประทานสดหรือจิ้มน้ำพริก น้ำมันยาง/ชัน ใช้ทาไม้ ยาเรือ เป็นไม้พี่เลี้ยง ของเห็ดป่าหลายชนิด เช่น เห็ดระโงก เห็ดน้ำหมาก และเห็ดตับเต่า