Zeb. - Gideon Samson

Veel bekroond kinder-en jeugdboekenschrijver Gideon Samson zette zichzelf al jong op de kaart als een schrijver waar rekening mee gehouden moet worden. Het Parool noemt hem ‘een van de beste schrijvers van zijn generatie’, de Griffeljury omschrijft hem als ‘meester van de dialoog’ en vele roemen zijn vermogen om als geen ander in het hoofd van kinderen te kunnen kruipen. Genoeg reden dus om nieuwsgierig te zijn naar Samsons nieuwste boek: Zeb. In Zeb. vertellen elf kinderen, die bij elkaar in de klas zitten, hun verhaal: Imara sluit vriendschap met de nieuwe leerling in de klas, zebra Ariane, Ozzie is op zoek naar een betaalbaar grapje, Noepy gaat met zijn moeder mee om te demonstreren tegen het afschaffen van het huilen, bij Ziva thuis geven ze de hik door, Wies tobt of ze haar hoofd wel wil uitlenen en Katinka baalt dat haar moeder zo zuinig is dat ze zelfvliegtickets voor de familie heeft gekocht. Ook de andere leerlingen hebben niet alledaagse problemen. De lezer komt terecht in een wereld vol onverwachte moeilijk- en mogelijkheden. De korte verhalen kunnen alle kanten opgaan en natuurlijk buit Samson de onwetendheid van de lezer uit. Soms overrompelt hij direct in de eerst zin, ‘Op de vierde woensdag van oktober werd het huilen afgeschaft’, vaker voert hij de spanning op en worden de vragen die de lezer bij zich voelt opkomen niet direct beantwoordt. Zo blijft lang onduidelijk wat een zelfvliegticket inhoudt of waarom Ziva’s familie zo raar met de hik omgaat. De verhalen blijven gelukkig niet hangen in originele ideeën, ze worden goed en geloofwaardig uitgewerkt. De personages verkeren weliswaar in een voor de lezer onbekende omgeving, maar de gevoelens van de personages zijn herkenbaar. Dat werkt een zekere vervreemding in de hand, die zowel grappig als confronterend is. De lezer kan dit vrijelijk negeren en gewoon genieten van wat er staat, maar de verhalen doen wel een diepere laag vermoeden die de lezer zou kunnen onderzoeken. De auteur kan het niet schelen wat de lezer in zijn verhalen voor waarheden vindt, in een interview zegt hij hierover: ‘ Ik kan niet in het hoofd van mijn lezers kijken. En dat wil ik ook helemaal niet. Het is juist zo geweldig dat elk boek, elk verhaal, door iedere lezer weer op een andere manier wordt ervaren.’