Post date: May 22, 2018 10:11:35 AM
De Engelse schrijfster Lisa Thompson debuteerde vorig jaar succesvol met haar boek De goudvisjongen, over de twaalfjarige Matthew die kampt met dwangneuroses. Ook in haar tweede boek, De nachtlantaarn, is een twaalfjarige jongen de hoofdpersoon en de verteller van het verhaal. Hij heet Nathan en woont bij zijn moeder en haar vriend Gary. Zijn vader woont met zijn nieuwe vrouw in Amerika. Wat niemand weet, want Nathan en zijn moeder houden dat angstvallig geheim, is hoe Gary werkelijk is en hoe Nathan en zijn moeder daaronder lijden. Als het verhaal begint zit Nathan met zijn moeder in de auto, op de vlucht. Ze rijden naar een afgelegen huis in een bos waar ooit een oude vriend van Nathans oma woonde, Willem. Het huisje hoort bij een landgoed waar Willem als tuinman werkte. Willem is overleden en het huis staat leeg. Het is er vies en koud, want het verhaal speelt zich af in de winter. Nathan en zijn moeder maken er het beste van. Ze ruimen op, maken schoon en steken de houtkachel aan. Dan gaat Nathans moeder weg om boodschappen te doen. Ze keert niet terug. Thompson bouwt haar verhaal zorgvuldig op en weet met verschillende verhaallijnen de spanning goed vast te houden. De lezer leeft natuurlijk mee met Nathan die alleen in dat koude afgelegen huis zit en geen hulp durft te zoeken omdat hij bang is dat Gary er dan achter komt waar ze zijn. Naarmate zijn moeder langer wegblijft wordt zijn angst groter; misschien heeft ze hem wel in de steek gelaten om alleen terug te gaan naar Gary. Waarom de angst voor Gary zo groot is wordt voor de lezer stukje bij beetje duidelijk via flashbacks. Dat is een mooie vorm omdat de lezer zo meer begrip krijgt dat geestelijke mishandeling een sluipend proces is. Wat in het begin een kleinigheid lijkt, blijkt later de opmaat naar een onhoudbare situatie.
Thompson brengt een magisch element in het verhaal als ze Sam introduceert, Nathans denkbeeldige vriendje. Sam benadrukt diverse malen dat hij ‘niet echt’ is, maar een onderdeel van Nathan omdat hij hem verzonnen heeft. Met Sam bespreekt Nathan onder andere wat er in het verleden is gebeurd: hoe het was toen zijn vader vertrok, hoe het was toen Gary bij hen kwam wonen en hoe Gary van een aardige man veranderde in een tiran. Omdat Sam vragen stelt krijgt Nathan meer inzicht in zijn gevoelens en komt hij er bijvoorbeeld achter dat hij meer van zijn vader houdt dan hij wil toegeven.
Er duikt ook een meisje op. Ze heet Kitty en ze zegt de dochter te zijn van James die met zijn zusje Charlotte op het landgoed is opgegroeid. Charlotte is echter jong overleden bij een tragisch ongeluk. Kitty is bezig met een speurtocht die tuinman Willem vlak voor haar dood speciaal voor Charlotte maakte. Ze moet daarvoor cryptische aanwijzingen oplossen en daar is ze niet zo goed in. Nathan helpt haar, al heeft hij er niet veel zin in. Ook aan Kitty durft hij niet te vertellen dat hij alleen is.
Thompson weeft de gebeurtenissen uit heden en verleden mooi door elkaar en brengt uiteindelijk alles samen in bevredigend happy end. De schrijfster weet knap de angst voor Gary weer te geven en geeft zo inzicht in de complexiteit van geestelijke mishandeling.
Het verhaal is ook een ode aan de kracht van de fantasie. Nathans fantasie is letterlijk zijn vriend en dat helpt hem om te overleven.
De nachtlantaarn is een boeiend, spannend en goed opgebouwd verhaal dat je in een keer uit wilt lezen.
De nachtlantaarn
Lisa Thompson, vertaald door Anneke Bok met illustraties van Mike Lowery
Meis & Maas, 2018 € 17,50