Mondiaal Halle ontving onderstaande nieuwjaarsbrief.
Met plezier drukken we hem af.
Hij doet ons denken aan 2018, toen verschillende mensen hun “mondiale nieuwjaarsbrief” voorlazen bij Averechts .
Het in een andere tijd, maar een even kantelende en spannende tijd.
De jaarwisseling is traditioneel een moment van terugblik en vooruitkijken.
Ook in Halle merken we vandaag hoe middelen voor mondiale solidariteit onder druk staan.
Subsidies verdwijnen en werkingen die jarenlang vanzelfsprekend leken, komen op losse schroeven te staan. Laat ons dit benoemen zoals het is: besparen op kwetsbare mensen, hier en elders in de wereld, blijft een schande.
Tegelijk dwingt deze situatie ons tot vragen:
- niet alleen, hoe houden we dit vol?
- maar ook, wat is vandaag werkelijk nodig en betekenisvol?
Misschien is dat wel de paradox van dit moment. Het oude model – sterk leunend op subsidies, projecten en een dominante beleidsconstellatie – kraakt. En zoals dat bekende zinnetje zegt: “there is a crack in everything – that’s where the light comes in.”
De realiteit maakt ons niet alleen kwetsbaar, maar laat ook ruimte voor herdenken, herpositioneren en verandering.
Mondiale solidariteit is nooit begonnen met subsidies. Ze is ontstaan uit verontwaardiging, betrokkenheid en het besef dat onrecht, waar ook ter wereld, ons allemaal raakt. Dat besef en verzet is vandaag niet minder relevant. Integendeel. In een wereld van oorlogen, klimaatverandering, groeiende ongelijkheid, bezuinigingen, gevoel van onveiligheid is internationale verbondenheid geen luxe, maar een noodzaak.
Misschien is de uitdaging om solidariteit opnieuw dicht bij huis te brengen ?
Niet als iets abstracts maar als iets dat samenhangt met wat hier leeft: de noden en rechten van gewone mensen en de inzet voor een gezonde en leefbare samenleving voor iedereen.
Het mondiale is al lang lokaal.
Voor Mondiaal Halle betekent dit blijven kiezen voor moeilijke vragen in plaats van gemakkelijke antwoorden.
Mondiale solidariteit is geen feelgoodverhaal en geen neutrale zone, maar een oefening in betrokkenheid, verantwoordelijkheid en positie kiezen.
Zwijgen is geen optie.
Wachten op betere tijden evenmin.
De context is weliswaar veranderd, en niemand kan doen alsof dat geen gevolgen heeft.
Maar wat wel kan, is blijven zoeken naar manieren om ons sociaal mondiaal engagement concreet te maken, hier en nu, met de mensen, mogelijkheden en middelen die er wel zijn.