005 - Bolivia

Via de Altiplano naar en te Uyuni en omstreken.

Via een prachtige tocht over de Altiplano en deels door bergen bereikten we in bijna een dag reizen vanuit Potosi Uyuni.

We zagen onderweg een paar keer lama's die overigens altijd een eigenaar hebben, maar ook vicuña's, die in het wild leven. Naast geweldige vergezichten en rotspartijen dichterbij bezochten we ook een catussenlandschap.

We zagen Uyuni op hoogte op grote afstand liggen. De plaats zelf stelt niet al te veel voor.

Uyuni is de hoofdstad van de provincie Antonio Quijarro in het departement Potosí.

De stad werd opgericht in 1890 en heeft ongeveer 10.000 inwoners. De stad ligt op de rand van het hoogland van Bolivia en een bergketen op 3670 meter boven de zeespiegel. De stad was oorspronkelijk een handelsplaats en is nu een verzamelpunt voor toeristen die de Salar de Uyuni, de op één na grootste zoutvlakte ter wereld, bezoeken (zie hieronder). Net buiten de stad is een kerkhof van afgedankte treinstellen (cementerio de trenes). Hier zijn we ook op bezoek geweest, voordat we naar de stad zelf gingen.Er staan talloze treinen in niemandsland te verroesten. De meesten zijn afkomstig uit Engeland en dateren uit de 19e eeuw. Uyuni was ooit een belangrijk knooppunt voor treinen uit onder meer Calama in Chili, La Paz, Potosí en Villazon aan de Argentijnse grens. Maar de gloriedagen zijn over. Hierdoor kregen deze treinstellen en locomotieven er een laatste rustplaats in een indrukwekkend decor van zand. Eind 2013 is een van de loc's meteen benut om reklame te maken voor de Dakarrally die begin 2014 door Uyuni kwam.

 Salar de Uyuni.

 Salar de Uyuni is met een oppervlakte van 10.582 km2 de op een na grootste zoutvlakte van de wereld. Het bevindt zich in het departement Potosí, in het zuidwesten van Bolivia op een hoogte van 3650 meter op het hoogland van Bolivia, in de Andes nabij de stad Uyuni.

Ongeveer 40.000 jaar geleden was deze vlakte een deel van het Minchinmeer, een reusachtig prehistorisch meer. Toen het meer opdroogde, bleven twee meren over (Poopomeer en Uru Urumeer), en twee grote zoutvlakten (Salar de Uyuni en Salar de Coipasa).

Er wordt geschat dat de salar meer dan 10 miljard ton zout bevat, waarvan ongeveer 25.000 ton jaarlijks weggehaald wordt. Tijdens de maand november is de Salar de Uyuni ook de broedplaats van Zuid-Amerikaanse flamingo's:

Salar de Uyuni is ook een belangrijke toeristische trekpleister: er worden trips per jeep georganiseerd. Onze reisgroep maakte er een. Onderweg zie van andere jeeps en naderende objecten een soort fatamorgana's. We bezochten het centraal gelegen Isla Incahuasi (isla = rotspunt dat boven de zoutvlakte uitsteekt en incahuasi=inca-huis) met een oppervlakte van ongeveer 2 km². Er groeien grote cactussen van de soort Trichocereus pasacana, waarvan de grootste wel 12 meter hoog is. Kolibries overbruggen veertig kilometer om hier honing te komen halen. Op de terugweg bezochten we ook enkele gebouwen van zout waaronder een zouthotel. Ook was er van alles te doen vanwege de Dakarrally die daar begin 2014 een startplaats voor motoren organiseerde. Op het einde bezochten we een soort waterbronnen aan de rand van de zoutvlakte. Het water uit de omringende bergen komt daar omhoog. Daar werd ook het zout in pyramidevorm verzameld om het water eruit weg te laten trekken. Later haalt men het daar dan weg voor het verdere drogingsproces. Op de achtergrond ziet u bij deze laatste beelden dreigende luchten met ook windhozen met veel zand.

Het surrealistische landschap van Salar de Uyuni inspireerde fotografen en filmmakers wereldwijd.