Williams - Grand Canyon


14 en 15 augustus 2007

Vandaag stond de rit naar Williams gepland met een redelijke omweg via de 98 naar Page. Daar in de buurt, had ik graag de Antelope Canyon willen bezoeken, prachtig gevormde rotspartijen met ongekende kleuren door de invallende zon. Maar gezien de steeds minder wordende mobiliteit wilde ik wat rust creëren voor mijn been (en een reden voor terugkomst).

Wat wel een beetje vreemd was: ik had alles van tevoren besproken, behalve dit bezoek omdat ik niet precies kon inschatten hoe laat we daar zouden arriveren.

Als kleine compensatie gingen we nu wel over de 64 een stuk door de Grand Canyon, een deel ervan wat we de volgende dag toch niet zouden bezoeken. Het voelde als thuiskomen...

 

 

Een leuke bijkomstigheid was, dat we dankzij deze routeaanpassing door Tusayan kwamen, het plaatsje waar we vijf jaar geleden overnacht hebben. Dat plaatsje was in de tussentijd een echte plaats geworden, wij herkenden het haast niet meer; het was minstens twee keer zo groot nu. Wat een hotels, restaurants en andere spannende zaken, nou die waren er toen echt nog niet. Tot mijn grote verbazing zag ik daar ook een Visitor Center met het Imax theater, waar ze de Grand Canyon Movie draaiden. Die had ik vijf jaar geleden ook al willen zien, maar heb toen nooit dat theater gevonden en nu reed ik er zomaar haast tegenaan.

In deze zijn er twee mogelijkheden, of mijn ogen zaten toen hartstikke dicht of ze hebben dat theater verplaatst. Eerlijkheid gebied mij, beide mogelijkheden voor mogelijk te houden.

 

Wat te doen? De film begon op elk halve uur en het was op dat moment al 15.00 uur. De eerstvolgende aanvangstijd was dus pas over een half uur en de lengte was ook nog eens 35 minuten. Eigenlijk wilde ik bijtijds in Williams aankomen, om daar nog het één en ander voor de volgende dag uit te zoeken.

Toen we daar zo stonden te debatteren, of de film wel de moeite van zoveel tijd waard zou zijn, viel mijn oog (niet letterlijk natuurlijk) op een klok achter de balie. Tot mijn verbazing wees deze 14.00 uur aan. Had ik me weer laten beetnemen; we waren door een tijdzone gegaan en het was hier een uur vroeger.

Nu waren de kaartjes zo gekocht, het Visitor Center kreeg ook ons op bezoek en een kleine twintig minuten later zaten wij in het theater voor een gigantisch scherm.

Nou, die film was écht de moeite waard. Het ging voornamelijk over de eerste ontdekkers van de Grand Canyon. Wat een magnifieke beelden en zodanig gefilmd, dat als de camera langs de immense rotsmassa's ging 'pannen' (bewegen), het echt leek of alles stil stond en jij er in je stoel langs ging. En dat geluid, 12.000 watt in 'digital Dolby', echt, je weet niet wat je overkomt.

Nu geloofde ik ook de slogan dat ik eerder op een foldertje zag: 'De meest bekeken Imax film aller tijden.'

 

Een uurtje later wisten we nogmaals niet wat ons overkwam, nu in de vorm van een enorme hoosbui. Het vervelende was, dat dit geen filmvertoning was, maar gevaarlijk echt. Verschillende keren moest ik de snelheid zo reduceren, dat je met gemak zo uit de auto kon stappen. Niet dat iemand van ons dat wilde doen, want zoals gezegd; het hoosde en ook heel belangrijk, de paraplu's lagen ergens achterin.

Deze onplezierige situatie had wel één voordeel; de auto die nog steeds roodbruin was sinds Monument Valley, kreeg zijn oorspronkelijke grijze kleur weer enigszins terug.

 

Tommie bracht ons gelukkig precies voor het motel Quality Inn Mountain Ranch & Resort, dat zo'n 10 mile buiten Williams ligt. Een alleraardigst onderkomen met ruime kamers, een mooi zwembad en een goed restaurant. Dit laatste was ook echt wel nodig, want je zat daar in de 'middle of nowhere.' De kamers hadden iets unieks, ik was het in ieder geval nog nooit eerder tegen gekomen; een voordeur en een achterdeur. De eerste om gewoon, heel logisch, naar binnen en buiten te gaan, de tweede speciaal om je auto voor te parkeren. Je had dus aan de achterkant van je kamer een extra deur naar een parkeerplaats. Dit laatste met de nadruk op 'kon', want toen wij daar waren kon dat natuurlijk niet... Men was druk bezig met het asfalteren van die parkeerplaatsen.

Ter compensatie kregen wij bij het inchecken een paar kortingsbonnen voor het restaurant, die we als rechtgeaarde Hollanders in dank accepteerden.

 

Nicole en Pascal bleven op hun kamer, terwijl Tonnie en ik weer terug naar Williams reden. De volgende ochtend moesten we om 9.00 uur op het station van de Grand Canyon Railway zijn en ik wilde controleren of Tommie dat ook wist. Daarnaast was er behoefte aan water, bier en benzine, terwijl Tonnie benieuwd was of daar ook winkeltjes waren.

Ondanks het hier zeer dwingend aangeduide eenrichtingsverkeer, op praktisch elke hoek stond een politieauto, is het allemaal gelukt. Na een stukje op 'Route 66' gereden te hebben, vond zij haar winkeltjes en ik mijn supermarkt/benzinestation.

 

 

De volgende ochtend gingen wij, na een stevig ontbijt zonder korting genoten te hebben, ik was stomweg die bonnetjes vergeten, op weg naar een bijzonder avontuur. We gingen met een oude stoomtrein naar de Grand Canyon.

Hoewel wij de dag ervoor alles al verkend hadden, bleek de parkeerplaats bij het station gesloten te zijn. Ook hier was men aan het asfalteren. Gelukkig stond er iemand om ons de weg te wijzen naar een andere parkeerplek, waarna wij onze tickets konden ophalen.

Nu snapte ik waarom we een uur voor de vertrektijd van de trein hier aanwezig moesten zijn. Wat een drukte bij die loketten, maar gelukkig ging het vrij vlot en waren wij op tijd voor de 'Wild West Shootout'.

Dit was echt een feestje, vijf volwassen kerels die een beetje aan het bekvechten waren over wie het ontbijt zou gaan klaarmaken. Tijdens deze woordenwisseling viel al het eerste 'slachtoffer' door een welgemikt schot. De één zijn dood is de ander zijn brood, zullen we in deze maar zeggen, want nu werd een niets vermoedende toerist uit het publiek gehaald. Zijn vrouw kreeg het welgemeende advies om snel nog een foto van hem te maken, want het zou haar laatste kans zijn.

Daar stond hij dan, onze Bill uit Kentucky. Een klein gezet mannetje, dat zich stevig vastklampte aan zijn vertrouwde polstasje en af en toe schichtig naar de honderden toeschouwers keek. Het was echt een hilarisch gezicht. Hij in korte broek waaronder twee witte beentjes vandaan kwamen, op sportschoenen en met een polstasje. Zij ruim een kop groter, ongeschoren bruine gezichten, strak zittende leren rijbroeken met grote laarzen en een revolver in hun hand. Er ontwikkelde zich een prachtig schouwspel en Bill kreeg het steeds moeilijker. Gelukkig voor hem, pertinent niet voor ons toeschouwers, kwam de Marshal hem te hulp. Er volgde een heus vuurgevecht en de cowboys moesten het loodje leggen.

Natuurlijk had ik mijn camera op de verkeerde gericht, want vanuit mijn ooghoek zag ik dat er eentje weigerde te vallen. Er lag namelijk een hoop paardenuitwerpselen vlak voor hem en daar wilde hij liever niet in. De Marshal riep nog, dat hij zich niet aan het draaiboek hield en gebood hem 'dood' te zijn en neer te vallen. Het antwoord van de 'dode' raakte mij persoonlijk, want hij wees in mijn richting. "Die man daar wilde het filmen, maar was net te laat en daarom geef ik hem nu even de tijd om mij in beeld te nemen." Hij deed een stap opzij en viel precies naast die hoop, mij inderdaad zeer gelukkig makend want dit keer 'had' ik 'm wel. Vermoedelijk zei hij dat elke dag en iedere keer was er wel een sukkel die dacht, dat het speciaal voor hem gebeurde...

 

 

Wat later zaten we in de trein richting Grand Canyon, een rit van ongeveer twee uur en elke minuut daarvan was heerlijk. Een toespraak van de conducteur, een praatje met de remassistent, een zingende en gitaarspelende indiaan, uit het raam hangend fotograferen en goed getrainde koeien. Vooral dat laatste vond ik heel speciaal. Op een gegeven moment passeerde de trein een kudde koeien, die al loeiend en gekke bokkensprongen makend wegvluchtte.

Nou rijdt die trein daar op z'n minst vier keer per dag, twee keer heen en twee keer terug, maar in het hoogseizoen wel vaker. Dan ga je mij niet vertellen, dat die beesten daar niet aan gewend zijn en gewoon rustig kunnen blijven grazen. Maar het blijft razend knap om ze dat aan te leren.

 

Aangekomen bij de Grand Canyon, verwisselden we de ouderwetse trein voor een moderne bus. Deze bracht ons op plekken, waar geen personenauto mag komen en wij de vorige keer dus ook niet geweest zijn. Mohave Point, Hopi Point en Maricopa Point, wat een schitterende vergezichten en dat met een buschauffeur/gids die er echt iets over kon vertellen. In zijn vrije tijd bestudeerde hij alles wat met de canyon te maken had en wandelde er, als het even kon, met zijn vrouw.

Hierna hadden we nog een uurtje voor onszelf, dat we na een klef broodje, inbegrepen bij deze tour, besteedden aan wat rondneuzen. De rest van de familie deed dat in wat winkeltjes en ik zittend op een rand van de canyon.

Daar zag ik een man in gezelschap van zijn dochter, die naar het uitzicht kwamen kijken. De dochter riep: "It's all the same here...", draaide snel haar hoofd om en ging zichtbaar verveeld in haar meegenomen boek lezen. De woorden van haar vader zal ik nooit meer vergeten: "Tsja, in twee jaar verandert er hier niet zo veel..."

 

 

De terugreis met de trein was wederom een feest. Nu was er een toespraak van de remassistent en een praatje met de conducteur. Een soort banjospelende zanger kwam liedjes ten gehoren brengen en de trein werd door een stel bandieten overvallen. (Dit soort gebeurtenissen, in een relatief kort tijdbestek, kunnen je alleen maar overkomen in Amerika.)

De zanger met zijn banjo was nog maar net verdwenen, of er was buiten een aantal schoten te horen. Een stel gemaskerde bandieten reed op hun paarden naast de steeds langzamer rijdende trein. Even later liepen ze met getrokken revolver door onze wagon heen, iedereen bedreigend terwijl ze geld, sieraden en gouden kronen eisten.

Er klonken enorme lachsalvo's en dat waren ook de enige salvo's, want in de trein werd niet geschoten. Natuurlijk had ik mijn camera in de aanslag en filmde elke outlaw die voorbij kwam. De laatste bleef even staan en vroeg: "You're filming me? Do you want a live-shot?" Op dat moment keek ik recht in de loop van zijn revolver...

Die opname is dus echt mislukt, want door het lachen kon ik de camera niet meer stil houden.

 

 

Nadat die gasten, achtervolgd door de Marshal weer verdwenen waren, kwam het eindstation in zicht. De auto bleef na aankomst nog even staan, want de door Tonnie ontdekte winkeltjes, moesten nu natuurlijk ook echt bezocht worden. Door het daar geldende eenrichtingsverkeerbeleid, ging dat wandelend een stuk sneller.

Die avond hebben we weer heerlijk gegeten in het restaurant van het motel, dit keer wel met korting want ik had de bonnetjes eerst nog even van de kamer opgehaald. De 'problemen', die we hadden met het bedienende personeel, zijn dit keer niet het vermelden waard. Het enige wat opviel; zij spraken slechter Engels dan wij...

 

Bijtijds zijn wij onder het dekbed gekropen, want de volgende dag hadden we een lange rit naar Tucson in het vooruitzicht.

 

Gereden: 414 km.