Moab


10 t/m 12 augustus

 

Met dat restaurant kwam het inderdaad helemaal goed. De mij omringende lieve gezinsleden waren na het bezoek aan dat zwembad even het stadje ingelopen, om te kijken of er een eetgelegenheid was op hinkafstand. Echt alleen maar voor die reden, heus niet om te kijken of daar misschien ook nog kleding- en/of souvenirwinkeltjes waren en dat zij het de 'Moabstrip' noemden had daar ook niets mee te maken.

 

 

 

Die avond staken wij, langzaam maar zeer vastbesloten, de drukke weg voor ons motel over. Daar op een hoek was de uitgekozen eetgelegenheid, met een nogal vreemde naam: Zax. De kaart vermeldde een grote keuze aan heerlijkheden, waaronder net zoveel pizza als je maar wilde eten.

Er was gelukkig nog een tafeltje vrij en daar werden wij, door een zeer somber meisje, heengeleid. De reden van die somberheid is ons nooit duidelijk geworden, het restaurant zat vol en zo langzaam liep ik nou ook weer niet.

De reden van die twee schoteltjes, die halverwege het voorgerecht op ons tafeltje werden gezet en bij het afruimen weer werden meegenomen, is ons ook geheel ontgaan. Verder was het een beetje vreemd, dat Pascal's glas gewoon uit zijn hand werd gepakt toen het bijna leeg was. Nog voor hij van de verbazing was bijgekomen, werd het weer, tot de rand toe gevuld, bij hem neergezet.

Het deed me een beetje denken aan een restaurantje in San Francisco. Terwijl ik daar nog druk bezig was met het voorgerecht, kwam de ober en schoof het bord onder mijn handen vandaan naar het midden van de tafel, om ruimte te maken voor het hoofdgerecht.

 

Wij kwamen nu tot de conclusie, dat al die gebeurtenissen waarschijnlijk heel normaal waren. Dat wij het niet helemaal snapten, zou wel eens aan ons culinaire barbarisme kunnen liggen...

Voor de goede orde, de volgende avond zijn wij weer bij Zax gaan dineren, want met het eten was niets mis. Het was heerlijk!

Wat wel opviel; de sombere begeleidingsdame en de serveersters waren er die avond niet. Er liep een compleet nieuwe ploeg bedienend personeel rond.

 

Nu hadden we nog twee hele dagen voor Arches en Canyonlands. Daar ik in het eerste National Park heel graag de trail naar Delicate Arch wilde lopen, besloten wij de dagen te wisselen. Het idee was om mijn been nog een dag rust te geven en dat ik dan misschien de dag erop beter zou kunnen wandelen. (De uitdrukking 'illusie' bleek in deze echt een understatement te zijn.)

 

Foto: een vriendelijke motorrijder

 

Na een min of meer uitgebreid ontbijt in die onduidelijke Chinees/Amerikaanse eetgelegenheid bij ons motel (scrumbled eggs met spek lijkt me niet echt Chinees), vertrokken we, met een volle tank en voldoende water, richting Canyonlands.

Als ik al een woord zou moeten zoeken voor dit prachtige National Park, dan zou het overdonderend zijn. Wat een 'schoonheid' en wat een 'élégance' in alle uitzichtpunten gecombineerd. We hebben ze allemaal gezien in het gedeelte Island in the Sky.

 

Er zijn daar heel wat foto's gemaakt en ik heb er veel gefilmd, maar helaas zal het meeste wel mislukt zijn. Op de twee of drie eerste viewing points waren we samen met een bus vol andere toeristen. Ze waren niet erg groot, hadden allemaal een fototoestel en verschenen altijd in beeld als wij wat wilden vastleggen. Had ik iets in beeld en wilde de opnameknop indrukken, floep dan sprong er weer eentje voor mijn lens. Gelukkig waren er voldoende schitterende vergezichten, dus draaide ik mijn camera gewoon een andere kant op. Zo was mijn gezichtsveld leeg en zo kwam er weer zo'n fanaat al achteruit lopend mijn beeld verzieken. Het was net een soort vliegenplaag. Waar je ook ging en wat je ook deed, je kwam er echt niet vanaf.

Toen we van het laatste punt vertrokken, reed hun bus ook net weg, natuurlijk vlak voor ons. Op dat moment heb ik even gewacht, om te zien waar zij heen gingen. Zij gingen links, dus ik ging rechts, de enige manier om van die fototerroristen af te komen.

Het was echt genieten, Canyonlands is een grote must als je daar toch in de buurt bent.

Vervolgens gingen wij naar Dead Horse Point, op zoek naar het uitzicht van die befaamde foto, die ik op het internet gezien had. Dat bleek nog niet zo eenvoudig te zijn. Die afbeelding zat wel zo'n beetje in mijn hoofd, maar ik wist niet meer hoe het genoemd werd.

Onze eerste stop was bij de Group Site, prachtig, maar het leek er in de verste verte niet op. Toen kwam de Big Horn Overlook, schitterend maar die was het ook niet. Na nog een paar stops kwamen we bij de Meander Overlook en nu begon ik te twijfelen, was dit 'm nu wel of niet. Lang kon ik er niet over nadenken, want vanaf grote afstand, verderop de weg riep Nicole iets onduidelijks en stond te wenken.

Zo snel als het ging hinkte ik haar kant op, voorbij gestormd door Pascal, terwijl er ook nog een paar ontwijkende bewegingen gemaakt moesten worden om de voorbij razende auto's niet te beschadigen.

Toen ik eindelijk enigszins buiten adem bij de rest van de familie was aangekomen, wees Tonnie triomfantelijk op een bord, waarop stond: 'Dead Horse Point'.

"Hier moet het dus zijn..."

Het was inderdaad een magnifiek gezicht, maar toch klopte er voor mijn gevoel iets niet. De rotsformatie kwam me wel enigszins bekend voor, maar er stroomde geen rivier langs. En in mijn gedachten zag ik toch echt de Colorado River er in een bocht omheen liggen.

 

 

We konden nog een klein stukje verder met de auto, naar een soort van 'overlook'. Daar toch ook nog maar even gestopt en naar het uitzichtpunt gegaan. Het was hier opvallend ruim, er waren picknickbanken en een deel van het pad was overdekt.

Ik weet niet meer precies wie het naar mij riep, Nicole of Pascal, die natuurlijk weer ver vooruit waren, maar ik hoorde: "Dit is wat je steeds bedoeld hebt!"

Het uitzicht was werkelijk adembenemend. Heel ver onder ons stroomde de Colorado in een bocht om een soort afgevlakte rotsformatie en dat alles was weer ingesloten door hogere formaties. Wat een schitterend schouwspel, misschien wel één van de mooiste landschappen die ik op deze reis gezien heb. Wat was ik blij, dat we het uiteindelijk toch gevonden hadden en die naam zal ik ook nooit meer vergeten: 

'Dead Horse Point Overlook'.

 

Op de terugweg moesten we nog wat water kopen en stopten bij het eerste benzinestation met een supermarktje erbij in Moab. De auto lustte ook wel wat, dus dat kwam eigenlijk heel goed uit. De tank was al een tijdje gevuld, maar er was nog steeds niemand van mijn reisgezelschap teruggekeerd. Normaal gesproken blijf ik dan gewoon wachten, maar dit keer duurde het, naar mijn idee, veel te lang en ik ging ook naar binnen. Dat bleek achteraf een juiste beslissing te zijn geweest, want wat ik daar zag had ik echt nog nooit gezien. Normaal gesproken heeft zo'n winkeltje een paar grote koelvitrines met frisdrank en soms een kleintje met wat bier.

Hier hadden ze dat ook, maar de afdeling bier was toch anders. Je moest een soort glazen schuifpui openen om vervolgens in een koelruimte te stappen, waar een gemiddelde huiskamer heel jaloers op zou zijn, afgeladen met allerlei soorten van dat gerstenat. Wat een toeval, ik had namelijk de avond daarvoor het laatste blikje leeggemaakt.

 

De volgende dag stond Arches op het programma.

Wat zal ik nu eens melden over dit National Park, het is gewoon prachtig en als je kunt wandelen een echte aanrader. Als je dat niet kunt en alleen van de 'Viewpoints' afhankelijk bent, dan kies ik echt voor Canyonlands en Dead Horse Point.

 

 

 

Begrijp me in deze niet verkeerd, maar ik vind Arches, net zoals Zion, echt een wandelpark en dat in de meest positieve zin des woords.

Na aankomst zijn wij direct richting Delicate Arch gegaan, maar dan naar de 'Lower Viewpoint'. Die 91 meter kon ik vandaag best aan. Ik heb dus helaas niet onder die arch kunnen staan, eigenlijk de echte reden waarom we naar Moab gegaan zijn, en moest ik genoegen moeten nemen met een verre blik op dit fenomeen.

Elk nadeel heeft zijn voordeel, schijnt eens een bekend persoon gezegd te hebben; wij hebben vandaag alle aangeraden stopplaatsen van dit natuurgeweld kunnen bezoeken en hebben volop genoten van alles wat we gezien hebben.

Waar ik nog een beetje bezorgd over was, is gelukkig ook niet gebeurd; die bus met kleine en fanatiek fotograferende toeristen zijn we vandaag niet tegengekomen.

 

 

Ook deze middag waren we weer bijtijds terug in het motel. Voor het grootste deel van ons reisgezelschap was het zwembad de favoriet, voor mij het biertje en het pootje omhoog.

Het diner hebben we gepleegd in de Pizza Hut, op uitdrukkelijk verzoek van Pascal. Absoluut grote klasse, zolang je maar niet de 'large' bestelde, want dan had je aan één 'doggy bag' echt niet genoeg.

 

Morgen gaan we naar Kayenta met onderweg een bezoek aan Monument Valley. En natuurlijk zal deze rit ons over de Moki Dugway voeren. Heel eerlijk gezegd, het eerste wat voor mij vast stond bij de planning van deze vakantie, was het rijden van deze 'dirt road'. Al het andere is hier omheen gepland...

 

Gereden: 355 km.