New York


22 t/m 24 juli 2007

 

En toen was het plotseling zover, zondag 22 juli om kwart over zes in de nacht stond er een taxi voor de deur. Nu ging het dus echt gebeuren…

 

De vlucht met onze, tegenwoordig niet meer zo nationale, luchtvaartmaatschappij verliep zonder problemen. Het was, zo af en toe, best amusant… Toen de maaltijden geserveerd werden, bleken deze alles met te kip te maken te hebben en daar wil ik dus absoluut weer niets mee te maken hebben, want ik blief geen kip. Aardig maar zeer resoluut, sloeg ik de maaltijd af, maar verzocht wel om het bijbehorende broodje en een biertje…

Dat heb ik dus geweten, want elke keer als die vliegtuigober met zijn kar langskwam, kreeg ik nog een broodje en soms een broodje met een biertje.

 

Na landing in New York ging het heel vlot bij de douane. Een haast vriendelijke ‘officer’ hielp ons snel door het nemen van vingerafdrukken en het maken van een foto heen, zolang wij maar keurig in een rij bleven staan. Dat deden we dus, want we hadden even daarvoor mogen aanschouwen dat een nietsvermoedende toerist uit de rij en achter zijn rug was terecht gekomen. Dat figuur werd er haast blaffend op gewezen, dat hij nooit achter zijn rug mocht gaan staan en dat zijn plek in een rij was. Naar mijn idee was het niet van belang welke rij, zolang het er maar eentje was.

 

Eenmaal buiten was er snel een taxi geregeld en onderweg naar het hotel, via de Holland Tunnel, konden we al genieten van die prachtige skyline.

Bij aankomst in ons hotel, The New Yorker, bleken onze kamers nog niet gereed te zijn, dus stalden we onze koffers en gingen een wandelingetje maken. Het was een heerlijke dag en de eerste indrukken waren prima. Mensen mensen, wat een mensen daar op straat…

 

Die avond konden we niet vroeg naar bed, want we hadden kaarten voor Mamma Mia op Broadway. (Dit is echt de remedie tegen een eventuele jetlag.)

The New Yorker ligt heel gunstig ten opzichte van Broadway, dus wij gingen weer wandelen. En wat een wandeling was dat zo via Times Square…

Daar we nog iets moesten eten en toch veel te vroeg bij het theater, The Winter Garden, waren, gingen we bij Sbarro naar binnen.

Een belevenis op zich, want alles, behalve de punten pizza, werd gewogen bij de kassa en moest per gewicht afgerekend worden.

 

De voorstelling was echt geweldig. Wat een spektakel, wat een humor en wat een perfect geluid; het dak vloog er haast af. De tranen liepen over mijn wangen van het lachen.

Het Engels was heel goed te volgen en de Abba-nummers natuurlijk helemaal.

Echt een grandioze avond en dat zeg ik, die absoluut niet ontspannen in een theater kan zitten. Nou, op Broadway dus wel…

 

Toen de wandeling terug. De verlichting overal en vooral op Times Square is echt overweldigend. Het was al redelijk afgekoeld, maar daar merkte je er niets van. De combinatie van de warmte, afgegeven door die verlichting, plus de lichaamswarmte van de enorme mensenmassa daar, hielden de natuurlijke afkoeling gewoon tegen.

Hoe indrukwekkend dat alles ook was, we konden het niet meer opbrengen om te fotograferen en liepen terug naar het hotel, om onze vermoeide ledematen maar eens te rusten te gaan leggen.

 

 

De volgende ochtend, maandag 23 juli, stonden wij om acht uur op. Niet dat we toen pas wakker waren, dat was om een uur of zes al, maar gewoon om niet aan dat jetlag neveneffect toe te geven.

Tot onze grote verbazing regende het pijpenstelen, het viel met bakken uit de hemel. Eigenlijk een understatement, het viel eerlijk gezegd met containers uit de hemel. En na informeren bij de hotelbalie en checken op Weather Channel, zou dat ook de hele dag het geval zijn.

Juist die dag zouden we met de Hop On, Hop Off bus onze eerste tour door de stad gaan maken. Onderweg naar de opstapplaats snel een paar paraplu’s aangeschaft en gewoon ervoor gegaan.

Dat Hop On, Hop Off idee kwam die dag niet helemaal tot zijn recht. Toen we eindelijk dat Hop On gedaan hadden, kwam er niets meer van dat Hop Off terecht. Het weer liet het echt niet toe.

Die dag zouden we ook een boottocht gaan maken langs het Vrijheidsbeeld, maar de boot kon niet uitvaren door het slechte weer. Trouwens, om dezelfde reden konden wij de boot toch ook niet bereiken.

 

Toen wij aan het eind van de middag drijfdoor nat in het hotel kwamen, begon een vriendelijk klein zonnetje te schijnen. Nog wel wat waterig, maar toch veelbelovend.

Na het wisselen van wat kleding zijn we in een soort Amerikaanse bistro gaan eten en werden daar bediend door een Mexicaan, die later een Chinees bleek te zijn. De verwarring kwam door zijn gebrekkig taalgebruik, wat je hier wel meer bij Mexicanen tegenkomt en hij leek in de verste verten niet op een Chinees. Na onze opmerking, dat het wel erg druk was op Broadway,  kwam hij met krantenfoto’s van Hong Kong aanzetten om te laten zien, dat het daar nog veel drukker was.

Die avond zijn we weer richting Times Square vertrokken, om wat te filmen en foto’s te maken. Je wist maar nooit; nu was het droog en dat kon de volgende dag weer heel anders zijn.

 

 

De volgende dag was het schitterend. De zon scheen volop en de poncho’s en paraplu’s waren van het straatbeeld verdwenen.

We zaten nu wel met een probleempje; hoe doe je de planning van twee dagen in eentje…

De boottocht moest nog gemaakt worden en dat Hop On gedoe was wel bekend, maar nu moesten we Hop Off nog onder de knie krijgen.

Na eerst een overheerlijk ontbijt van kartonnen bordjes met een plastic bestek genuttigd te hebben, in een restaurant met een prachtige naam (is me helaas ontschoten), hebben we een taxi genomen. Ook die waren gelukkig weer beschikbaar.

Deze bracht ons naar Down Town Heliport, alwaar wij een helikoptervlucht geboekt hadden om twaalf uur. Hier kon je de gevolgen van de vorige dag al heel goed merken. Mensen die hun vlucht door het slechte weer niet hadden kunnen maken, moesten vandaag ook nog ingepast worden. Dat leverde ons een vertraging op van ruim een uur. En toch, het was de moeite waard. Wat een belevenis om vanuit een helikopter de skyline van New York te kunnen zien en vlak langs het Vrijheidsbeeld te mogen vliegen. Een ervaring uit duizenden!

 

Eenmaal weer veilig geland en zo’n tweehonderd foto’s verder, doemde het volgende probleem op. We hadden nog maar een minuut of twintig om aan de andere kant van Manhattan aan boord van die boot te gaan.

De redding kwam in de vorm van een zeer snel rijdende taxichauffeur, die ondanks dat hij ons bij de verkeerde pier afzette, zoveel tijd voor ons gewonnen had, dat we rustig naar de juiste pier konden wandelen.

 

Die boottocht was echt geweldig. Weer de skyline en weer het Vrijheidsbeeld, maar dan vanuit een compleet ander perspectief. De ene hoog en de andere laag, maar beiden wel enigszins wiebelend.

 

Ook dat Hop Off gedoe is die dag uiteindelijk gelukt, helaas maar twee keer daar we door alle vertragingen wat krap in de tijd kwamen te zitten.

De eerste was Ground Zero, op uitdrukkelijk verzoek van Nicole, waar eigenlijk niet zoveel te zien viel, maar wat voor ons heel emotioneel was. De namen van al die slachtoffers op grote borden, de afgeschermde bouwput waar druk gewerkt werd en de stilte op de gezichten van de bezoekers…

 

Toen we weer terug liepen, zagen we een tiental tot aan de tanden bewapende politieagenten of misschien was het wel een speciale eenheid, want de geweren die zij vasthielden logen er niet om en zij waren in complete oorlogsuitrusting.

Iets verder stonden twee motoragenten en Pascal kon het niet laten om het gewoon te gaan vragen. Heel vriendelijk (heeft ‘ie echt van mij) vroeg hij: ‘’What’s going on?’’

Het antwoord: ‘’Oh nothing, just a control.’’

Pascal weer: ‘’Really? With all those big guns and everything…?’’

De motoragent keek hem even aan en zei: ‘’That’s what we do. Just standing around here and scare the living shit out of people!”

En wie durft nu nog te beweren, dat agenten geen humor hebben?

 

De tweede Hop Off was Central Park. Wat een heerlijke oase is dat, midden in dat jachtige gedoe van Manhattan. Heel even hebben we daar kunnen wandelen, het werd al te donker voor foto’s en we wilden de laatste Hop On bus nog halen.

Nou, dat laatste is mislukt maar een taxi aanhouden lukte wel.

 

Moe en voldaan zijn we die avond vroeg in slaap gevallen. Gelukkig niet wetend wat ons de volgende dag bij de vlucht naar Los Angeles zou gaan overkomen…