Your page title

Naar Tavarnelle Val di Pesa

donderdag 23 september 2010

De reis erheen was een makkie. Ruim negentig kilometer waar we een goed uur over deden.

We kwamen daar dus vrij vroeg aan, maar de kamer was al klaar en wij konden, na het dumpen van de koffers, heel relaxed dit hotel een beetje verkennen.

Het Park Hotel Chianti lag net op de ‘grens’ van West- en Midden-Toscane in de provincie Florence.

Een niet al te groot familiehotel met uiterst aardig personeel.

Oké, de kamer en het balkonnetje vielen in het niet bij wat we in Pisa gewend waren, maar de knusheid en vriendelijkheid compenseerden dat ruimschoots.

Achter het hotel lag een mooi zwembad en de zon scheen nog steeds volop.

Tonnie besloot om nog even van die zon te gaan genieten en ging op een ligbed bij dat zwembad liggen. (Op een ligbed ging je natuurlijk niet zitten, anders werd het wel een zitbed genoemd.)

Daar ik niet zo’n fan van in de zon zitten ben, nestelde ik me met netbook op het terras en onder een parasol, direct naast dat zwembad.

Heerlijk weer even verder schrijven aan dit verslag, want dat liep eerlijk gezegd toch wel een enorm eind achter.

Plotseling begon er iets op mijn voorhoofd te kriebelen.

Daarna op mijn arm en vervolgens op mijn been…

Een zwerm haaimuggen had de aanval op mijn lijf ingezet.

Hoe ik ook zwaaide en sloeg, ze bleven gewoon komen.

Toen het krabben echt te gek werd, ben ik met netbook onder de arm naar het terras aan de voorkant van het hotel gegaan.

Binnen vijf minuten hadden die rot beesten me ingehaald en werd ik weer op verschillende plaatsen gestoken.

Er bleef me niets anders over om maar naar onze hotelkamer te gaan, deuren en ramen te sluiten, de airco een standje hoger te zetten en proberen verder te schrijven.

Dat laatste lukte niet echt meer door al die jeuk en het krabben.

Gelukkig duurde het niet lang, voordat Tonnie weer terugkwam.

Nadat we ons opgefrist en verkleed hadden, verlieten we onze kamer om iets uit te proberen.

Aan beide zijden van de hotelingang stonden twee grote rieten banken met dikke kussens.

Proefondervindelijk konden wij ervaren dat het heerlijk zitten was.

Vooral met een drankje erbij, was het daar goed toeven.

Toen het al iets begon te schemeren liepen we een klein paadje omhoog naar het aangrenzende restaurant Pontenuovo.

En wat voor een restaurant.

Niets chique, niets van kledingsvoorschriften, niets onduidelijks aan de menukaart en niets mis met de serveerster.

Omdat we gisteren in Pisa nog een pizza hadden gegeten, bestelden we allebei ‘Tasliata rucola e porcin’. Niets spannends, gewoon een overheerlijk vleesgerecht met frietjes.

Hier maakten we voor het eerst kennis met een fantastische fles Chianti en het genoegen was geheel aan onze kant.

Gereden: 91 km

Terug naar overzicht Vervolg