Öldüm

Öldüm

Hoşafa davet eder Hoca’yı bir komşusu,

Nefis bir hoşaf… Tencere dolusu.

Oturulur tencerenin başına.

Komşu küçük bir kaşık verir arkadaşına;

Büyük bir kepçe alır kendisi de;

Girişirler hoşafa ikisi de.

Koca kepçe dolar dolar boşalır;

Hoca’ysa bu işte pek yaya alır.

Minnacık kaşığıyla -kısaca- hava alır.

Hoşafa bir gidip bir gelmededir;

O sırada komşudan sesler yükselmededir.

Varamaz Hoca bu işin tadına;

Komşu da, inadına,

Her kepçede: - “Of! Amanın, öldüm!” der.

Bu hal Hoca’nın pek gücüne gider.

- “Komşu, der, ne oluyoruz, bilelim;

Ver şu kepçeyi bir de biz ölelim.”