Doğuran Kazan

Doğuran Kazan

Ödünç bir kazan alır Hoca bir komşusundan.

Verirken bir tencere yerleştirir içine.

Komşusu sorar: “Bu ne?”

“Doğurdu senin kazan.”

Komşunun ölçü olmaz sevincine.

Üç beş gün bir zaman geçer aradan.

Hoca yine kalkar, komşuya gider;

Bir iki gün için kazanı ister.

Komşu da “Hay hay!” der, “Baş üstüne!” der.

Geçer yine bir zaman.

Komşu bakar kazan gelmiyor geri;

Çekince ayağına çedikleri,

Hoca’nın evinde alır soluğu;

Sorar: “Yahu! Bizim kazan ne oldu?”

“Ha! Sizin kazan mı? Sizlere ömür!”

“Aman, Hocam! Kazan bu; nasıl ölür?”

“Komşum, vallahi saçmaladın yine.

Kazan neden ölmesin, doğursun da?

Doğurduğuna inanıyorsun da,

Neden inanmıyorsun öldüğüne?”