Kaybolan Heybe

Kaybolan Heybe

Hoca bir gün bir köye konuk olur;

Yerleşir bir hana, köy alanında.

Epey de eşyası vardır yanında.

İkinci günü heybesi yok olur.

Hoca koparır yaygarayı hemen.

Gâvur malı değil, Hoca’nın malı!

Der ki: “Heybem mutlaka bulunmalı.

Yoksa bilirim yapacağımı ben.”

“Aman, Hocam! Derler, hele dur biraz.”

Hoca’ysa bir türlü meram anlamaz.

Keser, atar: “Ben onu bunu bilmem…

Heybem… İlle de heybem.”

Alır mı bir korku handakileri:

Tararlar yükü, ahırı, kileri.

Aranmadık yer kalmaz.

Hoca’ysa haykırmada avaz avaz:

“Heybem çıkmalı hemen;

Yoksa bilirim yapacağımı ben.”

Köylülerin hepsi can kaygusunda…

Ama bulunur heybe en sonunda.

Gürültü de kesilir.

O zaman bir köylü Hoca’ya gelir:

Der ki: “Hocam, demin bar bar bağırdın;

Heyben bulunmasaydı ne yapardın?”

Hoca tuhaf tuhaf bakar adama:

“Ne yapardım ha! Ben mi ne yapardım?

Evde bir kilim var babadan kalma,

Onu bozdurup bir heybe yapardım.”