Yeni Eşek

Yeni eşek

Bir sabah Hoca’nın karısı ölür;

Yıkanır, tabuta konur, gömülür.

Hoca fena üzülür.

Derdi de üst üste verir Yaradan:

Daha beş on gün geçmeden aradan;

Sizlere ömür

Eşek de ölür.

Hoca yine üzülür.

Üstelik bu sefer üzüntü geçmez;

Garip Hoca, günlerce yemez içmez

Bu hal komşulara pek merak olur;

Bunlardan biri bir gün gelir Hoca’yı bulur.

«Hocam —der—, karın öldü, iki gün üzülmedin;

Eşek öldü, on gündür bir defacık gülmedin.

Gezsen dolaşsan bari, derdini yatıştırır».

Hoca hemen cevabı yapıştırır:

«Karım öldü, geldiniz, neler söylemediniz!

Sen hiç üzülme, Hoca, kadın mı yok? dediniz.

Eşeğe geldi sıra; ne çare, gitti giden;

Çıkmadı içinizden yeni eşek vadeden». 

Un borrico nuevo

Una mañana, la esposa de Hoya muere; la lavan, la meten en un ataúd y la entierran. Hoya se entristece mucho, pero Dios reparte las penas a pares: no han pasado ni diez días y el borrico también muere.

—Descanse en paz.

Hoya se vuelve a apenar y esta vez, la tristeza no se desvanece; el pobre Hoya no come ni bebe desde hace días. Esto provoca la curiosidad de los vecinos y un día uno de ellos va a verle.

—Mi querido Hoya —le dice—, tu esposa murió y no estuviste triste más de dos días, pero por el borrico llevas diez sin sonreír. Sal a pasear; tomar aire te animará un poco.

Hoya responde al instante:

—Cuando mi esposa murió, todos ustedes vinieron y me prometieron el cielo. «No te preocupes, Hoya, ¡mujeres no te faltarán!», me dijeron. Pero cuando murió el borrico, qué se le va a hacer, se murió y ya. ¡Y de entre ustedes no salió ni uno que me prometiera un borrico nuevo!

Trads. Nazlı Gizem Er y Zoila Marina Cañar Aguagüiña; sup. S. Seniz Coşkun Taşdemir