Düşmeseymiş

Düşmeseymiş

Hoca bir gün dörtnala sürerken eşeğini

Nasılsa, birdenbire, yerde bulur kendini.

Daha ne olduğunu iyice anlamadan

Çevirir etrafını sekiz on tane çocuk.

Her biri bir şey söyler abuk sabuk;

Bin bir türlü ses çıkar her kafadan.

Hoca’yla bir güzel alay ederler;

- “Hoca, ne oldun?” derler.

Hoca’ysa asla bozuntuya vermez;

Püf noktası kimseye göstermez.

- “Pek gülüyorsunuz! der, ama neden?

Düşmeseydim de inecektim zaten.”