Bago dumating ang mga Kastila sa Pilipinas, Kasama pa ng Balangay ng Batangan ang Mindoro, pati na ang Laguna hanggang sa Camarines.
Ang kiniklalang diyos ng Batangan ay si Batumbakal. Mayaman siya at sinusunod ang lahat ng sinasabi niya.
Ipinagmamalaki sa Katagaluagan ang kanyang tanging anak na si Mutya Marin Maganda siya at mahinhin. Halos lahat ng katangian ng dalaga sa silangan ay nasa kanya na.
Maraming manliligaw si Mutya Marin. Isa sa mga ito si Datu Bagal na napakayaman. Ang kanyang hangarin ay tinatawag na Mindoro (Mina de Oro). Si Datu Sauil naman ang namumuno Laguna at si Datu ng Camarines.
Subalit para kay Marin ang may pitak sa puso niya ay isang mahirap lang pero marunong kumanta, isang makata, at mapagmahal sa kalikasan. Siya ay mangingisda sa dagat at lawa ng Bubon at nakatira sa Taal.
Sina Datu Bagal at Datu Kawili ay nakapalagayang-loob ng ama ni
Marin, malaya silang nakakapanligaw sa loob ng kaharian. Yon namang naibigan ni Marin ay pinagbawalan naman siyang makipagkita sa binata.
"Bakit ka pumasok sa aking kaharian ng wala akong pahintulot?" ang tanong ng datu sa kawawang binata.
"Simula sa araw na ito, ayaw ko na makita pa kahit na anino mo, pangahas!" galit na wika ng ama.
"Hindi po ako pangahas .
Sinusunod ko lang po ang kagustuhan ni Mutya Marin.
Hahandugan ko lang po siya ng aking mga tula."
"Tumigil ka, walanghiya ka!"
Halos matunaw sa hiya na umais aig binata Matagal na panahon ding hindi nakita ng daalsi Marin a bukid upang tindi na sakit na bunga ng pangyayari, namasyals: Marip kid upang makita ang Kava wang in na.
Kakia niya ito sa Ilog-Pansipit na kung saan namimingwit ng isda ang
ni Marin na may hinanakit.
"Kay dali mo namang nakalimot! Bakit di mo na ko dinadalaw?" tanong Tinatakot ako ng ama mo, Kung mahal mo ako, kung tapat ka sa akin,