Ang Alamat ni Datu Omar
Ing Alamat ni Datu Omar
kung araw mo na bigla nalang darating ang kamatayan upang sunduin ka. Tumayo ka na al ayusin mo ang buhay mo."
Umais ang matandang di niya kilala at nagising si Omar. Nagtaka sty cal a abinia ang araro at iba pang gamit ng magsasaka na wala sa kania. Dinampot niya ang mga ito at nagbalik sa baryo at nagsaka. Dah. sa Kayang pagikap ay yumaman siya. Naging Datu siya ng bary.
Ao on ang malawak a lupain at isang malaki at maligayang pamiya.
Ano pat inang at pinagpipitagan ng mga tao doon si Datu Omar.
Malalips agilang buvan, habang natutulog si Datu Omar, nagpakia. ge a dang laki a kanya. Kina wayan siya at nagsabi, "Oma,
May magagawa ba ang isang tao kung si kamatayan mismo ang lalapit.
Mahirap lang si Omar. Katulong siya ng isang mayaman. Masipag siya at matapat ngunit naghihikahos pa rin. Hindi na niya inaasahan pang guminhawa pa siya sa buhay kaya humarap siya sa taong nagkakatipon-tipon sa bahay ng kanilang pinunong baryo.
"Mas gusto ko pang mamatay kaysa mabuhay ng sakitin naman.
Bumunot ng kris ang isa sa inyo at ang buhay ko'y kitlin, "ang hiling niya.
Narinig ito ng pinuno at ng kasama niya.
"Mahigpit na ipinagbabawal ng ating batas ang pumatay ng kapwa.
Kung gusto mo nang mamatay magpunta ka sa ilog. Maraming gutom na buwaya roon." Wika ng pinuno.
Nagpunta siya sa ilog at naroon nga ang maraming buwayang nagpapaaraw at naghihintay ng makakain. Lumundag siya sa tubig na kung saan naroon ang pinakamaraming buwayang nagugutom. Iniintay niyang sakmalin siya at lamunin. Nasindak siya. Kinawayan niya ang pinakamalaking buwaya. Iniwasan siya at nagtago sa kanilang lungga.
Naiwan sa baryo at isinalaysay ang nangyari sa kanya.
"turo niyo sa akin kung paano ko wawakasan ang aking buhay?"
"Darating ang malakas na bagyo.
Tumungo ka sa gubat at
magpapadaan ka sa malaking puno." Wika ng isa.
Paidaling agpunta sa gubat si Onya a mayo siya sailaim pe:
puno ma alam nisang babagsak sa kanya sa unang hambalos ng
sa matinding ingay na nilikha ng punong iniwan niya.
Zing! Swish! IRRK! BRAGGG!
Babagsak a sana sa kanya ang puno at nanaiting nakasandal dit. D nagan, tumula ang bagyo. Sa sobrang galit ni Omar, pinaunt un,
mya ang kanyang uo sa bumasak na puno upang kitin ang kanyang bung
"Bog! Bog! Ah! Aaaaagggg!"
Bunga nito, napasadlak na lang sa lupa st nawalan ng malay si Din,
Omar.
lang sagit pa, may lumitaw na isang babaeng nakasuot ng dilaw na bata. Ang sabi nya,
"Ano ang nangyari at napadpad ka rito Omar? Basang-basa ka a
nanginginig?"
"Naparito ako upang magpakamatay. Mas masarap ang mamatay kaysa mabuhay."
*Hindi mo pa oras mamatay. Bata ka pa at malakas, tumayo ka. Pultin mo ang yong mga gamit at maghukay ka ng tamtaman. dumatal na ang oras mo."
*Drating nag ora maumango Ka at saama ka sa akin."
"Hindi kita maunawaan," pagtataka ni Omar.
"Oras ko? Ano ba ang pinagsasasabi mo?"
"Lumayo kal"
Ther nag ora mo. Tumayo a at sumunod sa akin."
Muling nagsalita ang di niya nakikilalang tao. Banayad na nagsabing,
kamatayan.
"Omar, bumangon ka't sumund sa akin. Sumapit na ang oras ng tong
"Layuan mo ko! Mahalaga ang buhay. Ayaw ko pang mamatay."
Tumingin ang di nakikilalang tao na siya mismong si Kamatayan.
Magaling siyang makiusap kaya lumuhod at nagmakawa si Datu Omar.
"Para mo nang awa. Bigyan mo po ako ng panahon upang paghandaan ko ang aking kamatayan. Bigyan mo ako mg isang buwan.
bago siya lumisan.
"Sige. Babalikan kita sa katapusan ng buwan." Pagdidin ng kamatayan Kinabukasan, inutusan ni Datu Omar ang lahat ng kanyang mga sundalo upang magtayo ng malaking tore. Natapos ito bago magkatapusan. Mas mataas pa ito sa mga punao ng niyog.
Mayabang na nagwika si Datu Omar. "Tingnan ko lang kung maakyat yan ni kamatayan."
Subalit sa katapusan ng buwan ay ginising si Datu Omar ng isang tinig habang natutulog siya sa kanyang kwarto sa taas ng tore. Nakita niya agad si kamatayan na nakatayo sa kanyang paanan.
"Natapos na buwan."
"На?"
Ayaw sumama si Datu Omar kay kamatayan. Sinubok niya ang lahat ng paraan. Nagmakaawa siya para mapaalis si kamatayan, pero hindi siya pinagbigyan. Nagmakaawa si Datu Omar.
"Bigyan mo pa ako ng isang linggo, para mo nang awa. Ayaw ko pang iwan ang magandang lugar na ito."
Pinagbigyan naman siya ni kamatayn sa ikalawang pagkakataon.
Pagkaalis ni kamatayan agad niyang pinalagyan ng rehas na doble doble ang pinto at maayos ang pagkakakandado ang pinto patungo sa tore.
"Alam kong makalipas ang isang linggo ay nariyan na naman si kamatayan, saka siya umikot sa tore.
"Si kamatayan ay pangit na lalaki."
Kha-a-a? Kha-a-a? bulong niya sa sarili. May alam akong kwebe. Alam kong di niya ako makikita doon.
Nagtatakbo siya sa gubat. Patago-tago siya sa mga malalaking batao at sa kakahuyan upang makaiwas kay kamatayan.
Dali-dali siyang pumasok sa kwebe. Pera nagitla niya. Hinihintay na siya doon ni kamatayan. Nagtatakbo uli si omar upang ivasan si kamapalagi Nakalayo na siya subalit sa bawat pagtigil niya nasa harapan nya palasi di kamatayn at mabagsik na naktingin sa kanya.
Sa labis na takot, nagtatakbo siya ng walang direksiyon, hanggang sa
makasalubong niya ang babaeng nakaluksa.
"Bakit ka nagluluksa?" Sino ang namatay?
"Si Datu Omar po."
Labis na natakot si Datu Omar sa sagot ng lalaki. Kaya tumakbo uli siya ng tumakbo. Nakasalubong naman niya ang isang babaeng may sunong na banga ng tubig. Nagmakaawa syang humingi ng tubig.
"Ikainalulungkot ko po na di ko kayo mabibigyan ng tubig. Ipanliligo
ko po ito sa isang namatay.
"Ano? Sabihin mo sa akin kung sinong patay ang papaliguan mo?" Namukhaan ni datu Omar ang babae. Kung hindi siya nagkakamali ay nakatira siya sa baryo na nasasakupan niya.
"Hindi pa po ba ninyo nababalitaan? Patay napo si Datu Omar.
Napakabait niyong tao... Sadyang di mo kayang takbuhan si kamatayan.