Sa pagdating ditto ng mga astila, isang matikas na tinyenteng sundalo ang mibig sa isang magang Pliaina na may pangalang Pa.
Sa kanilang pamamasyal, isang araw, sumakay sila ng bangka at masayang binaybay ang kadabaan ng ilog Paig, Ang binatang Kastia ang nag-sagwan. Napansinng calaga ang papalapit na kumpol ng bulakhak ng
water lily na iniaznod ng tubng papunta sa kanilang bangka. Nalivng
husto ang dalaga sa magandang bulaklak.
Naisip ng binata na kunin ang bulaklak para ihandog sa dalaga at saglit niyang nihinto ang pagsagwan upang abutin ang bulaklak. Sa pag-abot niya sa bulaklak, nawalan ng balanse sa kanyang katawan ang binata at di nakuhang humawak sa bangka, kaya tuluy-tuluy siyang nahulog sa tubig.
«Paz!" ang sigaw ng binata na hindi pala marunong lumangoy.
"Paz, sige ilapit mo ang bangka." Ang muli niyang sigaw sa dalagang nalilito at di malaman ang gagawin.
"Paz, sig..." ang huling nasambit ng binata bago siya tuluyang nalunod at nang siya y lumitaw ay isa nang malamig na bangkay.
Labis na nagdalamhati ang kanyang kasintahan na walang nagawa upang saklolohan ang kanyang minamahal dahil hindi rin siya marunong lumangoy.
Ang malungkot na pangyayaring ito sa buhay ng magkasintahan ay sumaksi sa loob ng matagal na panahon sa kahabaan ng Ilog Pasig, kung saan hinango ang pangalan ng log Pasig.